“ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം അന്വേഷിച്ച് മനസ്സ് കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കരുത്. കുറച്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞ് നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലെ കാര്യങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്താം. നിനക്ക് അവിടെ പോകണമെങ്കിൽ ഞാൻ തടയില്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ല.”
“ശരി.”
അവൻ ഇത്ര എളുപ്പത്തിൽ സമ്മതിക്കുമെന്ന് സാവിത്രി പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലെന്ന് തോന്നി.
“നിനക്കു വേറൊരു കാര്യം പറയാനാണ് വിളിച്ചത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“എന്താ?”
“സുമ ഇന്നലെ എന്നോടു സംസാരിച്ചു.”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് നിമിഷനേരം മാറി.
“എന്തിനെക്കുറിച്ച്?”
“നിന്റെ പരിശീലനത്തെക്കുറിച്ച്.”
“അഥർവമോ?”
“അല്ല. കളരി.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതെ നോക്കി.
“ഈ വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടികൾ ചെറുപ്പം മുതൽ അവളുടെ കീഴിൽ കളരി പഠിക്കുന്നുണ്ട്. ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ, നന്ദന. അപർണയും അമൃതയും അടിസ്ഥാനമുറകൾ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. മീരയ്ക്ക് പ്രായം കുറവാണെങ്കിലും അവൾക്കും ചെറിയ അഭ്യാസങ്ങളുണ്ട്.”
“എന്നെയും പഠിപ്പിക്കണമെന്നാണോ?”
“ആദ്യം നീലകണ്ഠത്ത് പോകാനിരിക്കുകയാണല്ലോ എന്ന് കരുതി സുമ ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ കുറച്ചുനാൾ ഇവിടെ തുടരുമെന്നതിനാൽ പരിശീലനം തുടങ്ങുന്നത് നന്നായിരിക്കുമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.”
സാവിത്രി നേരെയിരുന്നു.
“നിന്റെ മുത്തച്ഛൻ നിന്നെ കളരിയഭ്യസിപ്പിച്ചതായി നീ പറഞ്ഞിരുന്നു.”
“അടിസ്ഥാനമുറകൾ.”
“അത് തുടരാം. വേദവും മന്ത്രവും പഠിച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രം സ്വയം സംരക്ഷിക്കാനാവില്ല. മന്ത്രം ചൊല്ലാൻ സമയം കിട്ടാത്ത സാഹചര്യങ്ങളും വരും. പ്രത്യേകിച്ച് നിന്റെ അച്ഛനെയും മുത്തച്ഛനെയും പോലെ താന്ത്രികവിദ്യയിൽ മുന്നോട്ടുപോകണമെങ്കിൽ ചിലർ നിന്നെ ശത്രുവായി കാണാം.”
ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽ ഹരിഹരന്റെ വിരലുകൾ മുറുകിയ നിമിഷം വീണ്ടും ഓർമയിലെത്തി.
ശ്വാസം ലഭിക്കാതെ ചുമരിനോട് ചേർന്നു നിന്നത്.
വെളുത്ത വള വിളിച്ചുവരുത്താൻപോലും മനസ്സ് കേന്ദ്രീകരിക്കാനാകാതിരുന്നത്.
സുമലത സമയത്ത് എത്തിയില്ലെങ്കിൽ താൻ മരിച്ചേനേ.
വളകളുടെ ശക്തിയുണ്ടെന്നു മാത്രം കൊണ്ട് താൻ സുരക്ഷിതനല്ല.
ശത്രു അപ്രതീക്ഷിതമായി ആക്രമിച്ചാൽ, ശക്തി വിളിച്ചുവരുത്താൻപോലും സമയം കിട്ടാതിരിക്കാം. ശരീരം പരിശീലിക്കണം. മനസ്സ് അപകടത്തിൽ ശാന്തമായി നിൽക്കാൻ പഠിക്കണം. സുമലതയുടെ പോരാട്ടത്തിൽ ഓരോ ചലനവും എത്ര കൃത്യമായിരുന്നുവെന്ന് അവൻ കണ്ടതാണ്.
ഇനി വളകളെക്കുറിച്ചു തന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരേയൊരാൾ അവളായിരിക്കാം.
ചെറുമുത്തച്ഛൻ ആ സ്ഥാനത്തുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നാറി തന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഹരിഹരൻ എത്രമാത്രം സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ചുവെന്നു അറിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും ഇനി അദ്ദേഹത്തെ
ഗുരുവായി കാണാനാവില്ല.
അയാൾ ഇല്ലാതായി.
സുമലത മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ള വഴി.
“ഞാൻ പഠിക്കാം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.
“നന്നായി. ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് മനസ്സിനും നല്ലതാണ്. ദുഃഖത്തിൽനിന്ന് ഓടിപ്പോകാനല്ല. അതിനെ താങ്ങാൻ.”
“എപ്പോഴാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്?”
“സുമയോട് ചോദിക്കണം. അവളെ കണ്ടെത്തി നീ തയ്യാറാണെന്ന് പറയൂ.”
“ഇപ്പോൾതന്നെയോ?”
“അവൾ എഴുന്നേറ്റെങ്കിൽ. ഇന്നലെ യാത്ര കഴിഞ്ഞെത്തിയതാണ്. ക്ഷീണമുണ്ടാകാം.”
“ഞാൻ നോക്കാം.”
സാവിത്രി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഉണ്ണീ.”
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
ആദിത്യന് എന്തു പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അവൻ വെറും തലയാട്ടി.
മുറിയിൽനിന്നിറങ്ങിയശേഷം ആദ്യം സുമലതയുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്കു പോയി. വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു. മുട്ടിയിട്ടും മറുപടി ലഭിച്ചില്ല.
അവൾ എവിടെയാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
പള്ളിമേട.
അവൻ പ്രധാനമുറ്റത്തിലൂടെ പോയില്ല. പിന്നിലെ തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു. സൂര്യൻ പൂർണമായി ഉയർന്നിട്ടില്ല. തൊഴിലാളികളിൽ ചിലർ വയലുകളിലേക്കു പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നു. ആരും അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പള്ളിമേടയിലെത്തിയപ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് യാതൊരു ചലനവും കാണാനില്ല.