മൂന്നാമത്തെ പ്രഹരം അവളുടെ വശത്ത് തട്ടി. പുറമേ വലിയ മുറിവില്ലെങ്കിലും സുമലത ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിന്നോട്ടുമാറി. വാരിയെല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ കടുത്ത വേദന പടർന്നു.
എങ്കിലും അവൾ വീണില്ല.
ആദിത്യൻ ഇപ്പോഴും മാനസികതരംഗം അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സാവിത്രിയുടെ മനസ്സാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രതിരോധിച്ചത്. വലിയൊരു വാതിൽ പതുക്കെ അടയ്ക്കുന്നതുപോലെ അവളുടെ ജാഗ്രത കുറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവളുടെ ശ്വാസം ശാന്തമായി.
കാർത്യായനി തിരികെ കിടന്നു.
അപർണയും അമൃതയും ഗാഢനിദ്രയിലേക്ക് വീണു.
നന്ദനയുടെ മനസ്സ് മുകളിലത്തെ നിലയുടെ അകലെയുള്ള ഭാഗത്ത്, മായയുടെ മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം ഉണർന്നു. അവൾക്ക് എന്തോ തെറ്റുണ്ടെന്ന് തോന്നി. ആദിത്യൻ കൂടുതൽ ശക്തമായൊരു തരംഗം അവിടേക്കയച്ചു.
വിശ്രമിക്കൂ.
സുരക്ഷിതമാണ്.
ഉറങ്ങൂ.
അവളുടെ ജാഗ്രതയും പതുക്കെ മങ്ങി.
ആദിത്യൻ കണ്ണുതുറന്നു.
അതേ നിമിഷം സുമലത അവന്റെ മുന്നിലൂടെ വായുവിൽ തെറിച്ചു. അവൾ ചുമരിൽ ഇടിച്ച് താഴെവീണു.
ഹരിഹരൻ അവളെ പിന്തുടർന്നു.
സുമലത നിലത്തുനിന്ന് ഉരുണ്ടുമാറി. ഹരിഹരന്റെ കാൽ അവൾ കിടന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് പതിച്ചു. മരത്തറ പിളർന്നു.
അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽ പിടിച്ച് തിരിച്ചുവലിച്ചു. അതോടൊപ്പം സ്വന്തം കാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരയിൽ പതിപ്പിച്ച് പിന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ഹരിഹരൻ വായുവിൽ തിരിഞ്ഞിറങ്ങി. പ്രായമായ മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തിൽ അസാധ്യമായ ചലനം. നിലത്തു കാൽതൊട്ട ഉടനെ വീണ്ടും മുന്നോട്ടുവന്നു.
സുമലതയുടെ വേഗം കുറയുന്നതായി ആദിത്യന് മനസ്സിലായി.
ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
തോളിലെ മുറിവ് പൂർണമായി ഭേദമായിട്ടില്ല.
വശത്തേറ്റ പ്രഹരം അവളുടെ ഓരോ ചലനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു.
ഹരിഹരൻ അതു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം സുമലതയുടെ പരിക്കേറ്റ ഭാഗത്തേക്കു തുടർച്ചയായി ആക്രമിച്ചു.
ആദ്യത്തെ പ്രഹരം അവൾ തടഞ്ഞു.
രണ്ടാമത്തേത് ഒഴിഞ്ഞു.
മൂന്നാമത്തേത് പിടിച്ചുവഴിതിരിച്ചു.
നാലാമത്തെ പ്രഹരം അവളുടെ വാരിയെല്ലുകളിൽ പതിച്ചു.
സുമലതയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അവൾ പിന്നോട്ടുവീണു.
എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഹരിഹരൻ അവളുടെമേൽ ചാടിവീണു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുട്ടുകൾ അവളുടെ രണ്ടു കൈകളെയും നിലത്തുറപ്പിച്ചു. ഒരു കൈകൊണ്ട് കഴുത്തിൽ അമർത്തി. മറ്റേ കൈ ഉയർത്തി.
മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം മുഴുവൻ ആ കൈയിലേക്ക് ഒഴുകി.
വിരലുകൾക്കുചുറ്റും തീപോലെയുള്ള ഊർജം ചുറ്റിക്കറങ്ങി.
“ലൂപിന്റെ ഹൃദയം മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ മിടിക്കും,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈ സുമലതയുടെ നെഞ്ചിനു മുകളിൽ നിന്നു.
“പക്ഷേ അത് നിലച്ചാൽ രണ്ടിനും ഒരേ അന്ത്യം.”
സുമലത ശരീരം തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഹരിഹരന്റെ ഭാരം അനങ്ങുകയില്ല.
അവൾ കൈകൾ വിടുവിക്കാൻ നോക്കി.
മഞ്ഞവളയുടെ ശക്തി അവളുടെ പേശികളെ തളർത്തി.
ആദ്യമായി അവളുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകളിൽ ഭയം തെളിഞ്ഞു.
താൻ തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്തോ?
ഹരിഹരനെ ആദ്യമായി അലമാരയിലേക്ക് എറിഞ്ഞ നിമിഷം ആദിത്യനെയും എടുത്ത് ഓടാമായിരുന്നു. മേൽനിലയുടെ ജനാലയിലൂടെ താഴേക്കു ചാടിയാലും രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു. തന്റെ വേഗത്തിൽ ഹരിഹരന് ഉടനെ പിന്തുടരാൻ കഴിഞ്ഞേക്കില്ല.
പക്ഷേ അവൾ പോരാടാൻ തീരുമാനിച്ചു.
മഞ്ഞവള തിരിച്ചെടുക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷ.
ഇപ്പോൾ ആ തീരുമാനത്തിന് ജീവൻകൊടുക്കേണ്ടിവരുമോ?
അവളുടെ മനസ്സിൽ ഹരിദേവന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹത്തെ അവസാനമായി കണ്ട രാത്രി.
പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ.
“ഞാൻ മടങ്ങിവന്നില്ലെങ്കിൽ ആദിത്യനെ സംരക്ഷിക്കണം.”
അപ്പോൾ അതിനെ ഒരു സാധാരണ മുന്നറിയിപ്പായി മാത്രമാണ് കരുതിയത്.
ഇപ്പോൾ അതിന്റെ അർഥം മനസ്സിലായി.
സുമലത ആദിത്യനെ നോക്കി.
അവൻ മുറിയുടെ മറുവശത്ത് നിൽക്കുന്നു.
കറുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മാനസികപ്രയോഗത്തിന്റെ
ക്ഷീണം മുഖത്ത് വ്യക്തമാണ്.
“ഓടൂ, ഉണ്ണീ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.
“അവന് എവിടേക്കും പോകാനാവില്ല.”
മഞ്ഞപ്രകാശം കൈയിൽ ശക്തമായി.
സുമലത കണ്ണുകൾ അടച്ചില്ല.