“ഇന്നുരാത്രി ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നതൊന്നും ഇപ്പോൾ പുറത്തറിയരുത്.
സാവിത്രിയമ്മയോ കുട്ടികളോ ഈ മുറിയിലേക്കു വന്നാൽ അവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല.”
ആദിത്യന് അതിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായി.
സാവിത്രി ഇപ്പോൾ മുകളിലേക്കു വന്നാൽ?
അപർണയോ അമൃതയോ തന്റെ മുറിയിലെ വെളിച്ചം കണ്ടു നോക്കാൻ വന്നാൽ?
ഹരിഹരൻ അവരെ തടവുകാരാക്കും.
അല്ലെങ്കിൽ അതിലും മോശമായി, തനിക്കിനിയും അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത മഞ്ഞവളയുടെ വല്ല ശക്തി അവരുടെ മേൽ ഉപയോഗിക്കും.
ആദിത്യൻ കണ്ണടച്ചു.
വലതുകൈയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കൊണ്ടുവന്നു.
കറുത്ത വളയുടെ ചലനം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ കണ്ടെത്താൻ ഇപ്പോൾ അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. അത് മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ കിടക്കുന്ന ഇരുണ്ട ജലച്ചുഴിപോലെ. ശ്രദ്ധ അതിലേക്കു നീണ്ടപ്പോൾ കൈത്തണ്ടയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു.
കറുത്തൊരു വര ചർമ്മത്തിനടിയിൽ തെളിഞ്ഞു.
അത് പതുക്കെ പൂർണവൃത്തമായി.
ആദിത്യന്റെ വലതുകൈയിൽ കറുത്ത വള പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മുറി പെട്ടെന്ന് വലുതായതുപോലെ അവന് തോന്നി.
ചുമരുകളുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറത്തേക്കു തന്റെ ബോധം പടർന്നു.
ആദ്യം ഇടനാഴി.
അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ അകലെയായി ആശങ്കയുടെ ചെറുതരംഗങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഒരു മുറിയിൽ ഒരാൾ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു.
മറ്റൊരിടത്ത് ഉറക്കത്തിനുള്ളിൽ അസ്വസ്ഥമായി തിരിയുന്ന ഒരു മനസ്സ്.
താഴത്തെ നിലയിൽ സാവിത്രിയുടെ ബോധം ഇപ്പോഴും പൂർണമായി ഉറങ്ങിച്ചെന്നിട്ടില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ ദുഃഖത്തിന്റെ ഭാരം. മക്കളുടെയും കൊച്ചുമക്കളുടെയും സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത.
മറ്റെവിടെയോ കാർത്യായനിയുടെ മനസ്സ്. ആദ്യം കേട്ട ശബ്ദം എന്താണെന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കിടക്കയിൽനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നു.
ആദിത്യൻ തന്റെ ചിന്തയെ ഒരൊറ്റ വാചകമായി രൂപപ്പെടുത്തി.
ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.
സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.
അവൻ അതിനൊപ്പം ഒരു വികാരവും ചേർത്തു.
സുരക്ഷിതത്വം.
തണുത്ത രാത്രിയിൽ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുകിടക്കുമ്പോഴുള്ള ആശ്വാസം.
പുറത്ത് മഴപെയ്യുമ്പോൾ വീടിനകത്തു സുരക്ഷിതനാണെന്ന
ബോധം.
ഇനി എഴുന്നേൽക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.
സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.
അവൻ ആ ചിന്ത പുറത്തേക്കു തള്ളിവിട്ടു.
ആദ്യം അത് മുറിയുടെ ചുമരുകളിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൻ കൂടുതൽ ശക്തിയായി ശ്രമിച്ചു.
കറുത്ത വള ചൂടായി.
ചിന്ത ഒരു തരംഗമായി മുറിക്കു പുറത്തേക്കു പടർന്നു.
ഇടനാഴി കടന്നു.
വടക്കിനിയിലേക്കും തെക്കിനിയിലേക്കും.
മുകളിലത്തെയും താഴത്തെയും മുറികളിലേക്ക്.
ഓരോ മനസ്സിനെയും തൊട്ട് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
ഒരു മുറിയിൽ ഉണർന്നിരുന്നയാൾ വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്കു ചാഞ്ഞു.
കാർത്യായനിയുടെ ജാഗ്രത മങ്ങി.
താഴത്തെ നിലയിൽ സാവിത്രിയുടെ ആശങ്ക പതുക്കെ ശാന്തമായി.
സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.
ആദിത്യൻ വീണ്ടും നിർദേശം അയച്ചു.
അപ്പോഴാണ് സുമലതയുടെ മുന്നറിയിപ്പുനിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടത്.
“ഉണ്ണീ!”
ഹരിഹരൻ അവന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ ബോധം ഇല്ലം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരുന്നതിനാൽ സ്വന്തം ശരീരം വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് തോന്നി. കണ്ണുതുറക്കാനോ മാറിനിൽക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല.
മഞ്ഞവളയിൽനിന്നുള്ള വെളിച്ചം ഒരു കുന്തംപോലെ അയാളുടെ കൈയ്ക്കുചുറ്റും രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. അത് ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതിക്കാൻ ഇനി ഏതാനും വിരലുകളുടെ ദൂരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അതിനിടയിലേക്ക് സുമലത ചാടിവീണു.
അവളുടെ ഇടതുകൈ ഹരിഹരന്റെ മണിക്കട്ടിൽ തട്ടി. വലതുകൈ അയാളുടെ തോളിൽ പതിച്ചു. ശരീരം പൂർണമായി തിരിച്ച് അവൾ അയാളുടെ പ്രഹരത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റി.
മഞ്ഞപ്രകാശം ആദിത്യന്റെ അരികിലൂടെ കടന്ന് പിന്നിലെ ചുമരിൽ പതിച്ചു.
മരപ്പാളികൾ പൊട്ടിച്ചിതറി.
ആ പ്രഹരം നേരെ പതിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ തന്റെ ശരീരത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കുമായിരുന്നുവെന്ന് ചിന്തിക്കാൻപോലും ആദിത്യന് കഴിഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ സുമലത തയ്യാറായിരുന്നു.
അവൾ ഹരിഹരന്റെ പാതയിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. വലതുകാൽ നിലത്തുറപ്പിച്ച് ശരീരം തിരിച്ചു. ഇടതുകാലിന്റെ പുറംഭാഗം ഹരിഹരന്റെ വാരിയെല്ലുകളുടെ താഴെ പതിച്ചു.