ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലെ ചെറുത്തുനിൽപ്പ് ക്ഷയിച്ചു.
കൈകൾ താഴേക്കുവീണു.
ശ്വാസം എടുക്കാനുള്ള ശ്രമവും മന്ദമായി.
അവസാനമായി അവൻ കണ്ടത് ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടിലെ വിജയപുഞ്ചിരിയാണ്.
അടുത്ത
നിമിഷം ഒരു ഭീകരശബ്ദം കേട്ടു.
വേഗത്തിൽ വന്ന ഒരു കാർ മനുഷ്യനെ ഇടിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്നതുപോലെ.
ഹരിഹരന്റെ പിടി പെട്ടെന്ന് അഴിഞ്ഞു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം വായുവിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് തെറിച്ചു.
മുറിയുടെ മറുവശത്തുള്ള വലിയ മര അലമാരയിലേക്ക് അതിശക്തമായി ഇടിച്ചു. അലമാരയുടെ വാതിലുകൾ പൊട്ടി തുറന്നു. അകത്തിരുന്ന പുസ്തകങ്ങളും പാത്രങ്ങളും നിലത്തേക്കു ചിതറി. ഹരിഹരൻ അതിനിടയിലൂടെ താഴേക്കുവീണു.
ആദിത്യനും നിലത്തേക്ക് പതിച്ചു.
അവൻ രണ്ടു കൈകളും കഴുത്തിൽവെച്ച് വായുവിനായി പിടഞ്ഞു.
ആദ്യശ്വാസം അകത്തേക്കു കയറിയപ്പോൾ കഴുത്തിൽ കത്തി കുത്തിയതുപോലെ വേദനിച്ചു. അവൻ ശക്തമായി ചുമച്ചു. വീണ്ടും ശ്വാസമെടുത്തു. വീണ്ടും. കണ്ണുകളിൽനിന്ന് വെള്ളം ഒഴുകി.
മുറി ചുറ്റിത്തിരിയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഹരിഹരൻ അലമാരയ്ക്കരികിൽ കിടക്കുന്നു. തകർന്ന മരക്കഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ ചലിച്ചു. മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശം ഇപ്പോഴും അണഞ്ഞിട്ടില്ല.
ആദിത്യൻ മുട്ടുകുത്തി നിവരാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് തന്റെ അരികിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്.
സുമലത.
അവൾ എപ്പോഴാണ് മുറിയിൽ കടന്നതെന്ന് അവനറിയില്ല.
അവളുടെ വലതുകൈ മുന്നോട്ടു നീട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽ നേർത്ത സ്വർണപ്രകാശം ചലിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ വളയൊന്നും കാണാനില്ല.
ആദിത്യന്റെ ശ്രദ്ധ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നീങ്ങി.
സുമലതയുടെ കണ്ണുകൾ മാറിയിരുന്നു.
കൃഷ്ണമണിക്കു ചുറ്റും ഉരുകിയ സ്വർണംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ഒരു വൃത്തം. ആ പ്രകാശം മനുഷ്യന്റേതല്ലായിരുന്നു. നിലവിളക്കിന്റെ പ്രതിഫലനവുമല്ല. അതിനുള്ളിൽ സ്വന്തം ജീവനും സ്വന്തം ക്രോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ പൂർണമായി സ്വർണനിറത്തിൽ ജ്വലിച്ചു.
“ശ്വാസം പതുക്കെ എടുക്കൂ,” സുമലത പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ചുമയ്ക്കിടയിൽ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അത്… ചെറുമുത്തച്ഛൻ…”
“അറിയാം.”
സുമലത അവനിൽനിന്ന് ദൃഷ്ടി മാറ്റാതെ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ അവിടെ കിടക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ ഹരിഹരൻ തിരുമേനി മാത്രമല്ല.”
അലമാരയ്ക്കരികിൽനിന്ന് മരം പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു.
ഹരിഹരൻ പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കുകയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല അസ്വാഭാവികമായൊരു കോണിലേക്ക് ചരിഞ്ഞിരുന്നു. അത്തരമൊരു ആഘാതത്തിൽ സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ കഴുത്ത് ഒടിയേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹം രണ്ടു കൈകളും നിലത്തൂന്നി മുട്ടുകുത്തി. പിന്നെ മുഖമുയർത്തി.
മഞ്ഞവള കൂടുതൽ ശക്തമായി ജ്വലിച്ചു.
“നീ,” അദ്ദേഹം മുറുമുറുത്തു.
സുമലത ആദിത്യന്റെ മുന്നിലേക്കു മാറിനിന്നു.
“അവനെ വീണ്ടും തൊടരുത്.”
ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടുകൾ പുഞ്ചിരിയിലേക്ക് വളഞ്ഞു.
“നിനക്ക് എന്തുചെയ്യാനാകും, സുമലതേ? പുതുശ്ശേരിയിലെ വേട്ടപ്പട്ടി.”
“കാണിച്ചുതരാം.”
ആദിത്യൻ നിലത്തിരുന്നുകൊണ്ട് അവളെ നോക്കി.
ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ ആറു വളകളുടെ നിറങ്ങളിൽ സ്വർണം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വെളുപ്പ്.
കറുപ്പ്.
പച്ച.
മഞ്ഞ.
നീല.
ചുവപ്പ്.
പിന്നെ സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ജ്വലിക്കുന്നത് എന്താണ്?
അവൾ വളകളുടെ ധാരകയല്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഈ ശക്തി എവിടെനിന്നു ലഭിച്ചു?
അവളാണ് ഹരിഹരനെ മുറിയുടെ മറുവശത്തേക്ക് തെറിപ്പിച്ചതെങ്കിൽ, മനുഷ്യശരീരത്തിന് അസാധ്യമായ ആ ശക്തിയുടെ ഉറവിടം എന്താണ്?
സുമലത പതുക്കെ കൈ ഉയർത്തി. അവളുടെ നഖങ്ങൾ കൂർത്തിരുന്നു.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചം കാർന്നുതിന്നുന്ന ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ സുമലതയുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകൾ മാത്രം ബാക്കിയായി.
ഹരിഹരന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ ഒരു പരിഹാസപുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അലമാരയിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണതിന്റെ യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടും അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. കഴുത്ത് അസ്വാഭാവികമായി ചരിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഒരു കൈകൊണ്ട് മുഖത്തിന്റെ വശത്ത് പിടിച്ച് അദ്ദേഹം അതു നേരെയാക്കി. അപ്പോൾ ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പ് ഒടിയുന്നതുപോലെ ചെറിയൊരു ശബ്ദമുണ്ടായി. അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ വീണ്ടും നിവർന്നുനിന്നു.