ആദ്യം ചെറുതായി.
തുടർന്ന് മുറി മുഴുവൻ നിറയുന്നവിധം.
“അതാണോ നിന്റെ പ്രതീക്ഷ?”
സുമലത മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“അച്യുതൻ അവന് വള നൽകിയെന്ന്
എനിക്കിപ്പോൾ അറിയാം. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് ഇവൻ അതിന്റെ ധാരകനാകുമോ?”
“വള സ്വീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് ഇവന്റെ ഉള്ളിൽ ലയിക്കുമായിരുന്നില്ല.”
“സ്വീകരിക്കുന്നതും ഉപയോഗിക്കുന്നതും രണ്ടാണ്.”
ഹരിഹരന്റെ ചിരി പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
അയാൾ ആദിത്യനെ നേരെ നോക്കി.
“ഉണ്ണീ, നീ എത്ര ദിവസം വെളുത്ത വളയിൽ പരിശീലിച്ചു?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഹരിഹരന് അതിന്റെ ഉത്തരം അറിയില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
രാത്രികളിൽ രഹസ്യമായി നടത്തിയ പരിശീലനത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് അറിവില്ല.
കട്ടിലിന്റെ ഒരുവശം ഉയർത്തിയതിനെക്കുറിച്ചോ കല്ലുകൾ നീക്കിയതിനെക്കുറിച്ചോ അറിയില്ല.
മുറിവുകൾ ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ ശാന്തമായതിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം അദ്ദേഹം സംശയിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“പരിശീലിച്ചിട്ടില്ല,” ഹരിഹരൻ സ്വയം മറുപടി പറഞ്ഞു. “അച്യുതൻ വള കൊടുത്തു. പക്ഷേ അത് എങ്ങനെ പ്രകടമാക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കാൻ സമയമുണ്ടായില്ല.”
സുമലതയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ആദിത്യനിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
അത് ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ വളരെ ചെറുതായി തലകുലുക്കി. സുമലതയ്ക്കു മതിയായ മറുപടി അതായിരുന്നു. ഹരിഹരൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
“കറുത്ത വളയിൽ ഞാൻ ഇവനെ പരിശീലിപ്പിച്ചു,” അദ്ദേഹം തുടർന്നു. “അതും തുടക്കനിലവരെ. സ്വന്തം ചിന്തകൾ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ അറിയാം. ചെറിയൊരു ജീവിയുടെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാം. ശക്തിയില്ലാത്ത മനസ്സിൽ ഒരു സൂചന തള്ളിവിടാം. അതിനപ്പുറം ഒന്നുമില്ല.”
അയാൾ സ്വന്തം മഞ്ഞവളയിലേക്കു നോക്കി.
“അഞ്ചു വർഷത്തിലേറെയായി ഞാൻ ഇതിന്റെ സ്വഭാവം അറിയുന്നു. അതിന്റെ വേദന സഹിക്കാൻ പഠിച്ചു. ആത്മാവിന്റെ ചലനം കണ്ടെത്താൻ പഠിച്ചു. മരണം എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് അതിന്റെ നിഴൽ കാണാൻ പഠിച്ചു.”
ഹരിഹരൻ കൈവിരലുകൾ മടക്കി.
മഞ്ഞപ്രകാശം വിരലുകളുടെ സന്ധികളിലേക്ക് നിറഞ്ഞു.
“ഇതുപോലൊരു ധാരകന്റെ മുന്നിൽ, ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയാത്ത വെളുത്ത വളയുമായി നിൽക്കുന്ന കുട്ടിക്ക് എന്ത്
ചെയ്യാനാകും?”
“നിങ്ങൾക്ക് കണ്ടറിയാം,” സുമലത പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിന്നെ കൊല്ലും സുമേ.”
“ഒരുപക്ഷേ.”
അവളുടെ നഖങ്ങൾ കൂടുതൽ നീണ്ടു.
“പക്ഷേ ഇന്നുരാത്രി നിങ്ങൾ ഇവിടെനിന്ന് രക്ഷപ്പെടില്ല.”
ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി കോപം തെളിഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം സുമലത പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു:
“ഉണ്ണീ, കറുത്ത വളയുടെ സഹായത്തോടെ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിൽ നിർദേശം നൽകാൻ പഠിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
ആദിത്യൻ ആദ്യം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ കാർത്യായനി തെളിഞ്ഞു.
വെള്ളപാത്രം മേശപ്പുറത്ത് വച്ചശേഷം അവനെ നോക്കിയിരുന്ന സ്ത്രീ. തന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഉയർന്ന ആഗ്രഹം അറിയാതെ കറുത്ത വളയിലൂടെ അവളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടത്. അവൾ അസ്വാഭാവികമായി തന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്ന നിമിഷം. പിന്നീട് ബോധം തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ അവളെ പറഞ്ഞയച്ചത്.
ആ സംഭവം ഓർത്തപ്പോൾ അവന് ലജ്ജ തോന്നി. എങ്കിലും ഇപ്പോൾ അത് മറയ്ക്കേണ്ട സമയമല്ല.
“ഒരു പരിധിവരെ കഴിയും,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“വ്യാപ്തി എത്ര?”
“അറിയില്ല.”
“വീട്ടിലെ എല്ലാവരിലേക്കും ഒരു ചിന്ത അയയ്ക്കാൻ കഴിയുമോ?”
“ശ്രമിക്കാം.”
“എന്താണ് നീ ചെയ്യുന്നത്?” ഹരിഹരൻ ചോദിച്ചു.
സുമലത അവനെ അവഗണിച്ചു.
“കറുത്ത വള ഉണർത്തൂ, ഉണ്ണീ.”
“എന്ത് ചിന്തയാണ് അയയ്ക്കേണ്ടത്?”
“സമാധാനമായി ഉറങ്ങുക.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി. സുമലത വിശദീകരിച്ചു:
“ഇവിടെ ആദ്യം ഉണ്ടായ ശബ്ദത്തിൽ ആരെങ്കിലും ഉണർന്നിട്ടുണ്ടാകും. അലമാര തകർന്നതും ചുമർ വിറച്ചതും താഴെവരെ കേട്ടുകാണും. ഇപ്പോൾ ആരെങ്കിലും മുകളിലേക്ക് വന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകും.”
ഹരിഹരന്റെ മുഖത്ത് പതുക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരി മടങ്ങിവന്നു.
“അത് ചെയ്യാൻ അവന് കഴിയില്ല.”
“കഴിയണം,” സുമലത പറഞ്ഞു.
അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.