വടികൾ.
കുന്തങ്ങൾ.
വാളുകൾ.
പരിചകൾ.
ഉറുമികൾ.
മരത്തിൽ നിർമ്മിച്ച പരിശീലനായുധങ്ങൾ.
ഒരു കോണിൽ നിലവിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിനരികിൽ കളരിദേവതയുടെ ചെറിയ പ്രതിഷ്ഠ.
സുമലത ഇതിനകം എത്തിയിരുന്നു.
ഇരുണ്ട പരിശീലനവസ്ത്രം. മുടി തലയുടെ പിന്നിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഒരു അടയാളവും ശരീരത്തിൽ കാണാനില്ല.
“സമയത്തിനു മുൻപ് എത്തിയല്ലോ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ചെറിയമ്മ പറഞ്ഞതല്ലേ.”
“ഇവിടെ എന്നെ ചെറിയമ്മ എന്നു വിളിക്കേണ്ട.”
ആദിത്യൻ
പുരികമുയർത്തി.
“പിന്നെ?”
“ഗുരുക്കൾ. അല്ലെങ്കിൽ ഗുരു.”
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ശരി, ഗുരുക്കൾ.”
സുമലത വിളക്കിനു മുന്നിൽ നമസ്കരിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. ആദിത്യൻ അനുസരിച്ചു. അതിനുശേഷം അവൾ കളരിയുടെ നടുവിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
“നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ എന്തൊക്കെയാണ് പഠിച്ചതെന്ന് വായുകൊണ്ട് പറയേണ്ട. ശരീരം കാണിക്കട്ടെ.”
ആദ്യം മെയ്യഭ്യാസങ്ങളായിരുന്നു.
കാലുകളുടെ അടിസ്ഥാനചുവടുകൾ.
താഴ്ന്ന നിലയിൽ ശരീരഭാരം നിയന്ത്രിക്കൽ.
മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടുമുള്ള ചലനം.
ചാടൽ.
വീഴുമ്പോൾ ശരീരം സംരക്ഷിക്കൽ.
തിരിഞ്ഞുനിൽക്കൽ.
തടയൽ.
ആദിത്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരിശീലനം മോശമായിരുന്നില്ല. മുത്തച്ഛൻ കളരിയെ മുഖ്യവിദ്യയായി പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും ശരീരനിയന്ത്രണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ചെറുപ്പം മുതൽ ചില മെയ്യഭ്യാസങ്ങളും ആയുധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമുറകളും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.
സുമലത ഒന്നും പറയാതെ നിരീക്ഷിച്ചു.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അവൾ മരവടി കൈമാറി.
“ആക്രമിക്കൂ.”
ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു.
“ഗുരുക്കളെ?”
“ശത്രുവിനെപ്പോലെ.”
അവൻ മുന്നോട്ടുവന്നു.
ആദ്യപ്രഹരം സുമലത വളരെ ലളിതമായി ഒഴിഞ്ഞു. രണ്ടാമത്തേത് കൈകൊണ്ട് വഴിതിരിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ പ്രഹരത്തിനിടെ അവൾ വടിയുടെ അറ്റം പിടിച്ച് ശരീരം തിരിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കൈയിൽ വടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അത് സുമലതയുടെ കൈയിലായിരുന്നു.
“വീണ്ടും.”
അവൾ വടി തിരികെ നൽകി.
ഇത്തവണ ആദിത്യൻ കൂടുതൽ സൂക്ഷിച്ചു. നേരിട്ടുള്ള പ്രഹരത്തിനു പകരം വ്യാജചലനം നടത്തി വശത്തുനിന്ന് ആക്രമിച്ചു. സുമലത ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ടുവച്ചു. അവൻ തുടർപ്രഹരം നടത്തി.
ഇപ്പോഴും സുമലതയുടെ മുഖത്ത് വലിയ പ്രയാസമുണ്ടായില്ല.
അവൾ വടിയുടെ ദിശ കൈത്തണ്ടകൊണ്ട് മാറ്റി. കാലുകൊണ്ട് ആദിത്യന്റെ മുന്നിലെ കാൽ തട്ടി. അവൻ തുലനം നഷ്ടപ്പെടുത്തി മണ്ണിലേക്കു വീണു.
“എഴുന്നേൽക്കൂ.”
ആദിത്യൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു.
അടുത്ത അരമണിക്കൂറോളം അവൾ അവന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ
പരിശോധിച്ചു. വാളിന്റെ പിടി. പരിച ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതി. കുന്തത്തിന്റെ ദൂരം കണക്കാക്കൽ. ശൂന്യകൈ പ്രതിരോധം. ചുവടുകളുടെ താളം.
അവസാനം സുമലത ആയുധം താഴെവച്ചു.
“അടിസ്ഥാനം ഉറപ്പുണ്ട്.”
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.
“പക്ഷേ?”
“പക്ഷേ അടിസ്ഥാനമെന്നത് വീടിന്റെ അടിത്തറയാണ്. അതിനുമുകളിൽ ഒന്നും പണിതിട്ടില്ല.”
അവന്റെ സംതൃപ്തി കുറഞ്ഞു.
“അത്ര മോശമാണോ?”
“മോശമല്ല. നിന്നെ പഠിപ്പിച്ചവർ തെറ്റായ കാര്യങ്ങളൊന്നും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ അഭ്യാസം കുറവാണ്. ചലനങ്ങൾ അറിയാം. ശരീരം അവയെ സ്വാഭാവികമായി ചെയ്യുന്നില്ല. ഓരോ പ്രഹരത്തിനുമുൻപ് നീ ചിന്തിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ പോരാട്ടത്തിൽ ആ സമയം ലഭിക്കില്ല.”
പുറത്ത് കാലടിശബ്ദം കേട്ടു.
ഗൗരിയും പാർവ്വതിയും മായയും നന്ദനയും പടികൾ ഇറങ്ങിവന്നു. എല്ലാവരും പരിശീലനവസ്ത്രങ്ങളിലായിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി ചെറുതായി തലയാട്ടി. പാർവ്വതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം. മായ പതിവുപോലെ ഒന്നും പറയാതെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
നന്ദന മാത്രം നേരെ അവനെ നോക്കി.
“ഇവൻ ഇന്നുമുതൽ നമ്മോടൊപ്പം പരിശീലിക്കുമോ?”
“അതെ,” സുമലത പറഞ്ഞു.
“അവന് അടിസ്ഥാനമുണ്ടോ?”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും സുമലത കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു.
“ഉണ്ട്. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കൊപ്പം എത്താൻ സമയം വേണ്ടിവരും.”