ആദിത്യന് കാരണം അറിയാമായിരുന്നു. അവൾ അവനെ ഒഴിവാക്കുകയാണ്.
സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ഏറ്റവും രഹസ്യമായ ഭാഗം അവൻ കണ്ടതിലുള്ള ലജ്ജ. വർഷങ്ങളായി ആരോടും പറയാത്ത വേദന ഇപ്പോള്‍ അവന് അറിയാം. അവനെക്കുറിച്ചുള്ള അവളുടെ ലജ്ജാകരമായ ചിന്തകളും അവനറിയാം. ഗുരുവായും സംരക്ഷകയായും ശക്തയായ യോദ്ധാവായും അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന സ്ത്രീ, താൻ തകർന്ന നിമിഷം അവൻ കണ്ടതിനെ
എങ്ങനെ നേരിടണമെന്ന് അറിയാതെ മാറിനിൽക്കുകയാണ്.
ആദിത്യൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചില്ല. എങ്കിലും ഓരോ ദിവസവും അവളുടെ അഭാവം അനുഭവപ്പെട്ടു. അഞ്ജന അവനെ സ്വന്തം മകനെന്നപോലെ സ്നേഹിക്കുന്നു. അതിൽ അവന് സംശയമില്ല. അവളുടെ സ്നേഹം നിശ്ശബ്ദവും പ്രതിഫലം ചോദിക്കാത്തതുമായിരുന്നു. പക്ഷേ സുമലത മറ്റൊരു സ്ഥാനത്തായിരുന്നു.
ഗുരു. സംരക്ഷക. സഹയാത്രിക.
തന്റെ ശക്തിയുടെ ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ അറിയുന്ന ഒരാൾ. മുത്തച്ഛനുശേഷം തന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ മനുഷ്യ.
ഒരുപക്ഷേ അമ്മയ്ക്കു തൊട്ടടുത്ത സ്ഥാനം. ചില നിമിഷങ്ങളിൽ അതിലും ചെറിയൊരു പടി മുകളിൽ. കാരണം അവൾ തന്നെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു. സ്വന്തം തെറ്റുകളെ നേരിടാൻ നിർബന്ധിച്ചു. ശക്തി ലഭിച്ചപ്പോൾ മനുഷ്യനായി തുടരാൻ പഠിപ്പിച്ചു. അവൻ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയിൽ മുഴുകി ആ വാരം തീർത്തു.
ജന്മദിനത്തിന്റെ തലേന്ന് രാത്രി ആദിത്യൻ അവളുടെ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി.
വാതിൽ അടഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ മുട്ടിയില്ല.
കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നാളെ ഞാൻ കാരണവനാകും.”
അകത്തുനിന്ന് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല. എന്നാൽ പന്ത്രണ്ടുമണി അറിയിച്ചുകൊണ്ട് ഘടികാരം മുഴങ്ങി.
“എനിക്ക് ചെറിയമ്മയുടെ അനുഗ്രഹം വേണം.”
നിശ്ശബ്ദത.
“ഞാൻ അത് കണ്ടതുകൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സിലെ ചെറിയമ്മയുടെ സ്ഥാനം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. കൂടിയിട്ടേയുള്ളൂ.”
അവൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. അഞ്ചാറു ചുവടുകൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. സുമലത പുറത്തുവന്നു.
“നീ ഇപ്പോൾ ഒരു പുരുഷൻ ആണ്. ഇന്ന് കുറച്ചുകൂടി കഴിയുമ്പോൾ നീ കാരണവനായി സ്ഥാനമേൽക്കും. ഞാൻ നിന്റെ ചെറിയമ്മ ആണെന്നുള്ള വിചാരം മാറ്റിവച്ചു എനിക്ക് ഉത്തരം തരണം. എന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ടു, എന്നെ പ്രാപിച്ച് എന്നിക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ
തരാൻ നിനക്ക് പറ്റുമോ? “
” പറ്റില്ല. “
അവളുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ വേദന തെളിഞ്ഞു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് ആദി കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
” പക്ഷേ ചെറിയമ്മയെ ചെറിയമ്മ ആയി കാണുകയാണെങ്കിൽ പറ്റും. “
അവൾ അവനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തെ അത്ഭുതത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.
അവളുടെ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ആദിയുടെ മനസ്സിൽ ആഴമായി പതിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിലെ നനവ്, ആ കണ്ണുകളിലെ കാമം, മാതൃത്വം, പിന്നെ സ്നേഹം… അവൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. അവൾ ചോദിച്ചു: “എന്നാൽ?”
ആദി മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവളുടെ അരികിലെത്തി, അവളുടെ കവിളിൽ തടവി. “ഞാൻ ഒത്തിരി ആലോചിച്ചു. ചെറിയമ്മ ഒരു കുഞ്ഞിനെ അർഹിക്കുന്നു. വളധാരി ആയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും ഞാൻ എന്നാൽ കഴിവതെല്ലാം ചെയ്തേനെ. കാരണം ചെറിയമ്മ എന്റെ മനസ്സിൽ എന്റെ അമ്മക്ക് തുല്യയാണ് ഇപ്പോൾ. അതുകൊണ്ട് എന്ത് നടന്നാലും ചെറിയമ്മ എന്റെ മനസ്സിൽ വേറെ ഒരു ആൾ ആകില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാൻ ചെറിയമ്മ എന്നെ മനസ്സിൽ വിളിക്കൂ.”
അവൾ മെല്ലെ വിളിച്ചു: “ആദി…”
അവന്റെ കാതുകൾക്ക് നേരെ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അടുത്തു.
“ഇനിയും.”
“ഉണ്ണി…” അവളുടെ ശ്വാസം അടിമുടി വേഗത്തിലായി.
“ഇനിയും.”
“മോനേ…” അവളുടെ ശബ്ദം പതിഞ്ഞു, നിലവിളിയായി മാറി.
അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ കവിഞ്ഞെടുത്തു. ആദ്യം മെല്ലെ, പിന്നെ കടുപ്പമായി. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വെണ്ണ പോലെ മൃദുവായിരുന്നു, പക്ഷേ അവൻ അവയെ തന്റേതാക്കി. അവളുടെ ഉള്ളംകൈകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പതിഞ്ഞു, തളർന്നു, പിന്നെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
ഒന്നാം നിലയിലെ ആ നടവഴിയിൽ അവർ