സാധാരണ മരണമായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ എന്തിനാണ് അങ്ങനെ രഹസ്യമായി സംസാരിക്കുന്നത്?
ഹരിഹരനെപ്പോലും വിശ്വസിക്കാത്തതെന്തിന്?
അവൻ സ്വന്തം വലതുകൈയിലേക്കു നോക്കി. കറുത്ത വളയെ മനസ്സിലേക്കു വിളിച്ചുവരുത്താൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഇപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ ആ ശക്തിയെ തൊട്ടാൽ തന്റെ ദുഃഖവും കോപവും
അതിനോടൊപ്പം ഉണരുമെന്ന ഭയം അവനുണ്ടായിരുന്നു.
ഇടതുകൈയിലും വളയുടെ അടയാളമില്ല.
എന്നാൽ വെളുത്ത വളയുടെ സാന്നിധ്യം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ അവൻ അനുഭവിച്ചു. മങ്ങിയൊരു ചൂട്. ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് കൈകളിലേക്കും കാലുകളിലേക്കും പടരുന്ന ശക്തിയുടെ സൂക്ഷ്മമായ ചലനം.
അതുണ്ടായിട്ടും ശരീരത്തിന് ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ മനസ്സിന്റെ ദുഃഖത്തെ ശരീരത്തിലെ ഒരു വളയ്ക്കും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല.
സമയം കടന്നുപോയി.
ഭിത്തിയിലെ വലിയ ഘടികാരം ഒരു തവണ മുഴങ്ങി.
പിന്നെയും സുമലത വന്നില്ല.
ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനരികിലേക്കു ചെന്നു. അത് തുറന്ന് ഇടനാഴിയിലേക്കു നോക്കി. മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. അകലെയുള്ള ചുമരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന വിളക്കിന്റെ നാളം കാറ്റിൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സുമലതയുടെ മുറി എവിടെയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. ഒന്നാം നിലയുടെ തെക്കുഭാഗത്ത്, ഭർത്താവായ ഹരിദേവനോടൊപ്പം അവൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മുറി. എന്നാൽ അവൾ അതിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടോ ?
ആദിത്യൻ രണ്ടുമൂന്നു ചുവടുകൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ആ ഭാഗത്ത് യാതൊരു ചലനവുമില്ല.
ഒരുപക്ഷേ സാവിത്രിയോടുള്ള സംസാരം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.
ഇനി കാത്തിരിക്കണോ?
താഴേക്കു പോയി നോക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പടികൾ ഇറങ്ങി. പടിക്കെട്ടിന്റെ അടിയിലെത്തുമ്പോൾ വരാന്തയിലെ വിളക്കുകൾ കുറച്ചിരുന്നു. രാത്രിയിലെ കാറ്റ് മുറ്റത്തുനിന്ന് അകത്തേക്കു കടന്നു. അതിനൊപ്പം നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും രാത്രിയിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കളുടെയും ഗന്ധം.
സാവിത്രിയുടെ മുറി തെക്കിനിയുടെ അറ്റത്തായിരുന്നു.
അവിടേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ആദിത്യന് ആദ്യം നേരിയൊരു സംസാരശബ്ദം കേട്ടു. വാതിൽ പൂർണമായി അടച്ചിരുന്നില്ല. അകത്തു വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ട്. വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ രണ്ടു സ്ത്രീകളുടെ രൂപങ്ങൾ കാണാം.
സാവിത്രി കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കുന്നു.
സുമലത അവളുടെ മുന്നിലുള്ള മരക്കസേരയിലും.
അവരുടെ സംസാരം വ്യക്തമായി കേൾക്കാനാവാത്തത്ര പതിഞ്ഞതായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അടുത്തേക്കു പോകാതെ
വരാന്തയിലെ തൂണിന്റെ മറവിൽ നിന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ സംഭാഷണം ഒളിച്ചുകേൾക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് അവന് അറിയാം. എന്നാൽ സുമലത പറഞ്ഞ രഹസ്യവാക്കുകൾ അവനെ അവിടെ പിടിച്ചുനിർത്തി.
“ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം ആലോചിക്കരുത്, മോളേ,” സാവിത്രിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ആലോചിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, അമ്മേ.”
“നിനക്ക് അവനെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
അൽപനേരം മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
“ഞാൻ നേരത്തേ എത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ,” സുമലത പറഞ്ഞു.
“വിധിച്ചതു സംഭവിച്ചു.”
“എല്ലാം വിധിയുടെ മേൽ ഇട്ടാൽ നമ്മൾ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാതാവില്ല.”
സാവിത്രി ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
“നീ എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവയ്ക്കുന്നുണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
സുമലത ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“എന്നോട് പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമാണോ?” സാവിത്രി ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനെ അല്ല.”
“എന്നാൽ?”
“ഇന്നത്തെ രാത്രി വേണ്ട, അമ്മേ. ഞാൻ യാത്രചെയ്തുവന്നതാണ്. അമ്മയും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.”
സാവിത്രി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
“ശരി,” അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ മനസ്സിന് ഇപ്പോൾ വിശ്രമം വേണം. പോയി കിടക്കൂ.”
സംസാരം അവസാനിക്കുകയാണെന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി. ഇനി അവിടെ നിന്നാൽ സുമലത പുറത്തുവരുമ്പോൾ തന്നെ കാണും. അവൻ ഉടൻ തിരിഞ്ഞ് പടിക്കെട്ടിലേക്കു നടന്നു.
സുമലത ഉടനെ മുകളിലേക്ക് വരും.
അവൻ വേഗത്തിൽ പടികൾ കയറി.
ഇടനാഴിയിലൂടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ എന്തോ അസ്വാഭാവികമായി തോന്നി. പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നാണ് വിട്ടിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ അത് ഏതാണ്ട് പൂർണമായി അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.