അവൻ ഗാഢമായി ഉറങ്ങി.
ഉച്ചയോടടുത്തപ്പോൾ കാർത്യായനി മുറിയിലേക്കുവന്നു. വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയിരുന്നില്ല. അവൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ തുറന്നു. വലിയ പിച്ചളത്താലത്തിൽ ചോറ്, പരിപ്പ്, പച്ചക്കറികൾ, തൈര്, അച്ചാർ, അല്പം മാംസം എന്നിവ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു.
ആദിത്യൻ കട്ടിലിൽ അനങ്ങാതെ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ കട്ടിലിനരികിലേക്കു പോകാതെ ഭക്ഷണം മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു. വെള്ളം നിറച്ച പാത്രവും അതിനരികിൽ വെച്ചു.
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് ക്ഷീണം വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ പുരികം ചുളിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ അസ്വസ്ഥമായ സ്വപ്നം കാണുന്നതുപോലെ.
കാർത്യായനി അവനെ ഉണർത്തിയില്ല.
മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് ജനാലപ്പാളികളുടെ വിടവ് അല്പം കുറച്ചു. നേരിട്ടുള്ള ഉച്ചവെളിച്ചം അവന്റെ മുഖത്ത് പതിക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു അത്.
സന്ധ്യയ്ക്ക് തങ്കം വീണ്ടും വന്നു. ഉച്ചയ്ക്കു കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണം അതേപടി കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ കാർത്യായനിയോട് വിവരം പറഞ്ഞു. ഇരുവരും ചേർന്ന് പഴയ ഭക്ഷണം മാറ്റി പുതിയത് കൊണ്ടുവന്നു.
ആദിത്യൻ അതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.
രാത്രിയുടെ ആദ്യയാമത്തിലാണ് അവൻ ഉണർന്നത്.
മുറിയിൽ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ ഇടയ്ക്കുവന്ന് എണ്ണ നിറച്ചതാകണം. പുറത്തുനിന്ന് ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം. കുറച്ചുനേരം താൻ എവിടെയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.
ശേഷം ഓർമകൾ ഒന്നൊന്നായി മടങ്ങിവന്നു.
ഹരിഹരന്റെ കൈ തന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകിയത്.
മഞ്ഞവളയുടെ വെളിച്ചം.
സുമലതയുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകൾ.
ഹരിഹരന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ കടന്ന സ്വന്തം കൈ.
അവൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയും വിശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് വീണ്ടും ആ രാത്രിയിലേക്കു മടങ്ങിയിരുന്നു. സ്വന്തം കൈകൾ രണ്ടും അവൻ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. രക്തത്തിന്റെ ഒരു അടയാളവുമില്ല. വെളുത്ത വളയോ കറുത്ത വളയോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും അവയുടെ സാന്നിധ്യം ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ കൈകൾ മുഖത്ത് അമർത്തി ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ഇരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് വിശപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
ഒരു ദിവസത്തിലേറെയായി ശരിയായി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് തോന്നി. മേശപ്പുറത്ത് മൂടിവച്ചിരുന്ന താലം തുറന്നു. ഭക്ഷണം ഇപ്പോഴും ചെറിയ ചൂടോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആരോ അടുത്തിടെ കൊണ്ടുവന്നതാകണം.
ആദ്യം പതുക്കെയാണ് കഴിച്ചത്. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിശപ്പ് നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തതായി. ചോറും കറികളും തീർത്തു. വെള്ളം കുടിച്ചു. തൈരിൽ കുറച്ച് ചോറ് ചേർത്തും കഴിച്ചു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
വീണ്ടും ഉറക്കം വന്നു.
കിടക്കയിലേക്കു മടങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ വാതിലിനരികിലേക്കു ചെന്നു പുറത്തേക്കു നോക്കി. ഇടനാഴിയിൽ ആരുമില്ല. അകലെയുള്ള വിളക്കിന്റെ പ്രകാശം മാത്രം.
സുമലത ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരിക്കും?
ഹരിഹരന്റെ ശരീരം പരിശോധിക്കുകയാണോ ?
മഞ്ഞവള സുരക്ഷിതമാണോ?
പ്ലാനാശ്ശേരിയിൽ അവൾ കണ്ടെത്തിയ രഹസ്യം എന്താണ്?
ചോദ്യങ്ങൾ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നെങ്കിലും അവയെ പിന്തുടരാനുള്ള ശക്തിയില്ലായിരുന്നു. വാതിൽ ചാരിവച്ച് അവൻ കട്ടിലിലേക്കു മടങ്ങി.
കണ്ണുകൾ അടച്ച നിമിഷം വീണ്ടും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
അടുത്തതായി ഉണർന്നപ്പോൾ പുലർച്ചെ നാലരയാകാറായിരുന്നു.
മുറിക്കു പുറത്തുനിന്ന് കോഴി കൂവുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ശരീരത്തിലെ ക്ഷീണം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നില്ലെങ്കിലും തലച്ചോർ വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൻ കട്ടിലിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. വേഗത്തിൽ കുളിച്ചു. പരിശീലനത്തിനായി നൽകിയ ലളിതമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചു.
സുമലത പറഞ്ഞ സമയം ഓർമയുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ചുമണി.
കളരിപ്പുര.
അവൻ സമയത്തിനു മുൻപേ എത്തി.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്തായിരുന്നു കളരിപ്പുര. നീളം കൂടിയ കെട്ടിടം. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ സാധാരണ മരപ്പുരപോലെ തോന്നുമെങ്കിലും അകത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന പടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിലത്തിന്റെ താഴെയായി തയ്യാറാക്കിയ വിശാലമായ പരിശീലനസ്ഥലം. ചുവന്ന മണ്ണ് നന്നായി ചവിട്ടിയുറപ്പിച്ചിരുന്നു. ചുമരുകളുടെ അരികിൽ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ നിരത്തിവച്ചിരുന്നു.