ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞാൽ താൻ കാരണവനാകും.
പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ ജീവിതവുമായി ബന്ധമുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ
എടുക്കേണ്ടിവരും. ഭൂമി. വ്യാപാരം. ക്ഷേത്രം. തൊഴിലാളികൾ. കുടുംബത്തിലെ തർക്കങ്ങൾ. അഞ്ജനയുടെയും മക്കളുടെയും അവകാശങ്ങൾ. നീലകണ്ഠത്ത് മനയുടെ സ്വത്തുക്കൾ.
അതിനു പുറമേ മറ്റൊരു ലോകവും. വളകൾ. രോഗബാധിതർ. ഹരിഹരന്റെ മരണം. പ്ലാനാശ്ശേരി. അവന്റെ അച്ഛന്റെയും ചെറിയച്ഛന്റെയും കൊലപാതകം. മഞ്ഞവള.
ഇതെല്ലാം കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ഒരാൾക്ക് വിവാഹം മറ്റൊരു ഉത്തരവാദിത്വമല്ലേ? അതോ വിശ്വസിക്കാവുന്ന ഒരാൾ കൂടെയുണ്ടാകുന്നതാണോ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആവശ്യം?
നന്ദനയുടെ ചോദ്യം വീണ്ടും മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.
അധികാരം കിട്ടുമ്പോൾ നീ മാറുമോ?
അവൻ കണ്ണാടിയിലെ സ്വന്തം രൂപത്തിലേക്കു നോക്കി.
പതിനഞ്ചു വയസ്സിൽ പുതുശ്ശേരിയിലെത്തിയ കുട്ടിയെ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. തോളുകൾ വീതിയേറി. മുഖത്തിലെ ബാല്യം കുറഞ്ഞു. കണ്ണുകളിൽ പഴയതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ജാഗ്രത.
എന്നിട്ടും ഉള്ളിൽ ചില ഭയങ്ങൾ അതേപടി ശേഷിച്ചു.
അധികാരം തന്നെ അച്ഛനെപ്പോലെയാക്കുമോ?
കറുത്ത വള മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ എളുപ്പമാക്കും. കാരണവന്റെ സ്ഥാനം അവരുടെ ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അധികാരവും നൽകും. ഈ രണ്ടും ഒരുമിച്ചാൽ താൻ എവിടെ നിർത്തണമെന്ന് എങ്ങനെ തീരുമാനിക്കും?
ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ വാതിലിൽ മൃദുവായ മുട്ട് കേട്ടു.
“ഉണ്ണീ.”
സുമലതയുടെ ശബ്ദം. ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറന്നു. അവൾ പതിവ് ഇരുണ്ട വസ്ത്രത്തിലായിരുന്നു. മുഖത്ത് അസാധാരണമായ ഗൗരവം.
“എന്നോടൊപ്പം വരണം.”
“എവിടേക്ക്?”
“പള്ളിമേടയിലേക്ക്.”
“ഇപ്പോഴോ ?”
“അതെ.”
ആദിത്യൻ അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
“പ്ലാനാശ്ശേരിയിൽ ഞാൻ കണ്ടതെല്ലാം നിന്നോട് പറയാനുള്ള സമയമായി.”
കൂടുതൽ ചോദിക്കാതെ അവൻ അവളെ പിന്തുടർന്നു.
മഴയ്ക്കുശേഷമുള്ള തോട്ടത്തിൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മരങ്ങളിൽനിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. പള്ളിമേടയിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ഇരുവരും സംസാരിച്ചില്ല.
ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ മൂന്ന് സ്വർണത്തട്ടുകളും കാളികയുടെ പ്രതിമയ്ക്കു
മുന്നിൽ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
കറുത്ത വളയുടെ തട്ട് ശൂന്യം. വെളുത്ത വളയുടെ തട്ട് ശൂന്യം. മഞ്ഞവള അതിന്റെ തട്ടിൽ ശാന്തമായി കിടന്നു.
സുമലത കൽപ്പീഠത്തിനരികിൽ ഇരുന്നു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞുതരുന്നതിനെക്കാൾ നീ നേരിട്ട് കാണുന്നതാണ് നല്ലത്.”
ആദിത്യന് അവൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് മനസ്സിലായി.
“ഓർമ വായിക്കണോ?”
“അതെ.”
“എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രകാലം കാത്തിരുന്നു?”
“നീ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.”
“ഇപ്പോൾ തയ്യാറാണോ?”
“നീ കാരണവനാകാൻ പോകുന്നു. ഇനി ചില സത്യങ്ങളിൽനിന്ന് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ അവ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നത് ശരിയല്ല.”
സുമലത നിലത്തു വിരിച്ചിരുന്ന കട്ടിയുള്ള പായയിലേക്കു നീങ്ങി. ആദിത്യനോട് ചുമരിൽ ചാരിയിരിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. അവൻ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തല അവന്റെ മടിയിൽവച്ചു.
മൂന്നു വർഷം മുൻപ് ഇതേ മുറിയിൽ സംഭവിച്ച നിമിഷം ആദിത്യന് ഓർമവന്നു. അന്ന് അവളെ വിശ്വസിക്കാമോ എന്നു പരിശോധിക്കാനായിരുന്നു. ഇന്ന് അവൾ കണ്ടെത്തിയ സത്യം കാണാനാണ്.
“നിനക്കാവശ്യമായ ഓർമകൾ മാത്രം തുറന്നുവയ്ക്കാം,” സുമലത പറഞ്ഞു. “നീ അവയുടെ ഒഴുക്കിനെ പിന്തുടരണം. മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് പോകരുത്.”
“ശ്രമിക്കാം.”
“ശ്രമിക്കുകയല്ല. നിയന്ത്രിക്കണം.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“തുടങ്ങൂ.”
ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയെ ഉണർത്തി. വലതുകൈയിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. ചർമ്മത്തിനടിയിൽ കരിമ്പട്ടുപോലുള്ള പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. അത് കൈത്തണ്ടയ്ക്കു ചുറ്റും പൂർണവൃത്തമായി രൂപപ്പെട്ടു.
അവൻ കൈ സുമലതയുടെ നെറ്റിയിൽവച്ചു. ആദ്യനിമിഷം ഇരുട്ടായിരുന്നു. പിന്നെ മഴയുടെ ശബ്ദം. ഈ മുറിക്കു പുറത്തുള്ള മഴയല്ല. മറ്റൊരു സ്ഥലം. മറ്റൊരു കാലം.
ആദിത്യന്റെ മുന്നിൽ മലഞ്ചരിവുകളും കാടുകളും തെളിഞ്ഞു. മഴയിൽ കുതിർന്ന ചെറുവഴി. അകലെയായി ഏതാനും വീടുകൾ. അതിനപ്പുറം മഞ്ഞുമൂടിയ മലകൾ.