നന്ദനയുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അത് പരിഹാസമാണോ വെല്ലുവിളിയാണോ എന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായില്ല.
പരിശീലനം ആരംഭിച്ചു.
ആദ്യത്തെ മെയ്യഭ്യാസങ്ങളിൽത്തന്നെ ആദിത്യന് വ്യത്യാസം മനസ്സിലായി. തനിക്കറിയാവുന്ന ചുവടുകളാണ് അവർ ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ വേഗവും തുലനവും കൃത്യതയും മറ്റൊരു നിലയിലായിരുന്നു.
ഗൗരി നിലത്തോടു ചേർന്നതുപോലെ താഴ്ന്നു നീങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം ശരീരം വായുവിൽ തിരിച്ച് മറുവശത്ത് ഇറങ്ങി.
പാർവ്വതിയുടെ ചലനങ്ങളിൽ അസാധാരണമായ താളമുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടും അടുത്തതിനുള്ള
വഴിയായി.
മായയുടെ ശക്തിയായിരുന്നു ശ്രദ്ധേയമായത്. അവൾ വടി വീശുമ്പോൾ വായുവിൽ കനത്ത ശബ്ദമുണ്ടായി.
നന്ദനയുടെ ചലനങ്ങൾ മാത്രം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അനാവശ്യമായ ഒരു ചലനവുമില്ല.
ശരീരം ഒരിക്കലും ആവശ്യത്തിലധികം മുന്നോട്ടോ പിന്നോട്ടോ പോകുന്നില്ല. ഓരോ പ്രഹരത്തിനും ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ദൂരം. ഓരോ പ്രതിരോധത്തിനും ഏറ്റവും ചെറിയ ചലനം. മറ്റുള്ളവർ മനോഹരമായി നീങ്ങിയപ്പോൾ നന്ദന കൃത്യമായി നീങ്ങി.
സുമലത ജോഡികളായി പരിശീലിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു.
ആദ്യം ആദിത്യനെ പാർവ്വതിയോടു ചേർത്തു.
“മരവാൾ മാത്രം. ശരീരത്തിന്റെ പ്രധാനഭാഗങ്ങളിൽ പ്രഹരം പാടില്ല. വേഗം പകുതി.”
ആദിത്യൻ വാൾ ഉയർത്തി.
പാർവ്വതി പതിവിലധികം ഗൗരവത്തോടെ നിന്നു.
ആദ്യത്തെ ചില കൈമാറ്റങ്ങളിൽ ആദിത്യന് സ്വയം മോശമല്ലെന്ന് തോന്നി. അവളുടെ രണ്ടുപ്രഹരങ്ങൾ തടഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ വാളിന്റെ അറ്റം അവളുടെ തോളിനരികിലെത്തിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം പാർവ്വതി വാളിന്റെ ദിശ മാറ്റി. അവളുടെ കാൽ ആദിത്യന്റെ കണങ്കാലിനു പിന്നിൽ പതിച്ചു. അവൻ മണ്ണിലേക്കു വീണു. എഴുന്നേൽക്കുന്നതിനു മുൻപ് മരവാളിന്റെ അറ്റം അവന്റെ നെഞ്ചിനു മുകളിൽ നിന്നു.
“തീർന്നു,” പാർവ്വതി പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ മുഖം ചുളിച്ചു.
വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു.
ഇത്തവണ കുറച്ചുകൂടി നീണ്ടുനിന്നു. അവസാനഫലം അതുതന്നെ.
മായയോടു പരിശീലിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ശക്തി അവനെ പിന്നോട്ടുതള്ളി. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി സ്വാഭാവികമായി പ്രതികരിക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം അവൻ അത് അടക്കി. സ്വന്തം സാധാരണശക്തി മാത്രം ഉപയോഗിച്ചു.
ഗൗരിയോട് പൊരുതുമ്പോൾ അവളുടെ വേഗം പിന്തുടരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവസാനം നന്ദന മുന്നോട്ടുവന്നു.
“ആയുധമില്ലാതെ,” സുമലത പറഞ്ഞു. “പിടിത്തവും വീഴ്ത്തലും മാത്രം.”
ആദിത്യൻ നന്ദനയെ നോക്കി.
അവൾക്ക് തന്നെക്കാൾ ശക്തി കുറവായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ കരുതി. എന്നാൽ പോരാട്ടം തുടങ്ങി
ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ ധാരണ തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലായി.
ആദിത്യൻ അവളുടെ തോൾ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
നന്ദന അവന്റെ കൈയുടെ അടിയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു. മണിക്കട്ടിൽ പിടിച്ച് സ്വന്തം തോളിനുമുകളിലൂടെ അവന്റെ ഭാരം നയിച്ചു.
ലോകം തലകീഴായതുപോലെ തോന്നി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൻ നിലത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
നന്ദന മുകളിൽനിന്നു നോക്കി.
“എഴുന്നേൽക്കൂ.”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതാണ് ആദിത്യനെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്.
രണ്ടാമത്തെ ശ്രമത്തിൽ അവൻ കൂടുതൽ സൂക്ഷിച്ചു. അവളുടെ കാലുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. കൈകളുടെ ദിശ നോക്കി.
നന്ദന ഇത്തവണ നേരിട്ട് ആക്രമിച്ചു. ആദിത്യൻ തടഞ്ഞു. അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവൾ അതിനെ പ്രതിരോധിച്ചില്ല.
പകരം പിടിച്ച കൈയുടെ ദിശയിലേക്കുതന്നെ നീങ്ങി. ആദിത്യൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും അടുത്തെത്തി. അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ മധ്യരേഖ കടന്ന് നിലയുറപ്പിച്ചു. അരയും തോളും ഒരേസമയം തിരിച്ചു.
ആദിത്യൻ വീണ്ടും മണ്ണിൽ.
“നിന്റെ എതിരാളി പിന്മാറുമെന്ന് കരുതരുത്,” സുമലത പറഞ്ഞു. “ചിലപ്പോൾ നിന്റെ ശക്തിയുടെ ദിശയിലേക്കു തന്നെ വരും.”
കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അപർണയും അമൃതയും മീരയും കളരിയിലെത്തി.
അവർക്ക് പരിശീലനം പിന്നീട് തുടങ്ങുമെന്നായിരുന്നു ആദിത്യൻ കരുതിയത്. പക്ഷേ അപർണയും അമൃതയും ചുവടുകൾ അഭ്യസിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്റെ ധാരണ വീണ്ടും തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലായി.