ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല.
കഴുത്തിലെ എല്ലുകൾ പൊട്ടുമെന്ന് തോന്നി.
അപ്പോഴാണ് ഹരിഹരന്റെ വലതുകൈയിൽ പ്രകാശം തെളിഞ്ഞത്.
ആദ്യം ഒരു നേർത്ത മഞ്ഞവര.
പിന്നെ
അത് കൈത്തണ്ടയ്ക്കുചുറ്റും പൂർണവൃത്തമായി.
മഞ്ഞവള.
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
ഹരിഹരൻ മഞ്ഞവളയുടെ ധാരകനാണ്.
അദ്ദേഹം അതു മറച്ചുവച്ചിരുന്നു.
അപ്പോൾ മംഗലത്തു വംശം അറ്റുപോയെന്നും മഞ്ഞവളയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ സംരക്ഷകൻ ആരാണെന്ന് അറിയില്ലെന്നും പറഞ്ഞത് കള്ളമായിരുന്നോ?
അതോ വള അദ്ദേഹത്തെ പിന്നീട് തിരഞ്ഞെടുത്തതാണോ?
ചോദ്യങ്ങൾക്ക് സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയെ ഉണർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അതിന്റെ ശക്തി ശരീരത്തിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തിയാൽ ഹരിഹരന്റെ പിടിയിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടാം. ഒരൊറ്റ പ്രഹരം മതിയാകും.
പക്ഷേ മനസ്സ് കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ശ്വാസംമുട്ടുകയാണ്.
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആക്രമണം അവന്റെ ബോധം ചിതറിച്ചിരുന്നു. വെളുത്ത വളയെ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ശരീരത്തിന്റെ ശക്തിയെ ഒരു ബിന്ദുവിലേക്കു കൂട്ടണം. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ശരീരം മുഴുവൻ വായുവിനായി പിടയുന്നു.
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിലും മഞ്ഞപ്രകാശം പടർന്നു.
ആ കണ്ണുകൾ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകളല്ലായിരുന്നു.
ആഴമില്ലാത്ത രണ്ടു തീക്കുഴികൾ.
“എവിടെയാണ് വെളുത്ത വള?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
ആദിത്യൻ മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ വള നീ എടുത്തു.”
പിടി കൂടുതൽ മുറുകി.
“നിന്റെ അമ്മയുടെ വളയും നീ എടുത്തു.”
ആദിത്യന്റെ കാഴ്ച മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
“ഒരാൾക്ക് രണ്ടു വളകൾ.”
ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദത്തിനടിയിലെ രണ്ടാമത്തെ സ്വരം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി.
“അത് അനുവദിക്കാനാവില്ല. ഞാനാണ് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവൻ. ഞാനാണ് ആറുവളകളും ഒന്നാക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവൻ.”
ഇവൻ ഹരിഹരനല്ല.
അല്ലെങ്കിൽ ഹരിഹരൻ മാത്രമല്ല.
മറ്റെന്തോ അദ്ദേഹത്തിനുള്ളിലുണ്ട്.
മഞ്ഞവളയുടെ പ്രകാശത്തിലൂടെ ഒരുനിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം മാറുന്നതുപോലെ ആദിത്യന് തോന്നി. വൃദ്ധന്റെ മുഖത്തിനടിയിൽ മറ്റൊരു മുഖം. കണ്ണുകളില്ലാത്ത, വിളറിയ, നീണ്ടൊരു രൂപം. പിന്നെ വീണ്ടും ഹരിഹരൻ.
ആദിത്യൻ വലതുകൈയിൽ കറുത്ത വളയെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വെളുത്തത് ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ
മനസ്സിന്റെ ശക്തി.
ഹരിഹരന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു നിർദേശം തള്ളിവിടണം.
വിടൂ.
ഒരൊറ്റ വാക്ക്.
അത് ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ രൂപപ്പെട്ടു. പക്ഷേ പുറത്തേക്കു പോകുന്നതിനുമുമ്പ് മഞ്ഞവളയിൽനിന്നുള്ള ശക്തി അതിനെ തകർത്തു.
അവന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ തീ പടർന്നതുപോലെ വേദനിച്ചു.
ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.
“നിന്റെ മനസ്സിന്റെ കളികൾ എന്നോട് വേണ്ട.”
ആദിത്യന്റെ ചെവികളിൽ സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് മാത്രം.
ഓരോ മിടിപ്പിനിടയിലും ദൈർഘ്യം കൂടുന്നു.
ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
അവൻ ഹരിഹരന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ നഖങ്ങളമർത്തി. ഒരു മനുഷ്യനിൽനിന്നും സ്വാഭാവികമായി പുറത്തുവരുന്ന അവസാനത്തെ പ്രതിരോധം. എന്നാൽ വൃദ്ധന്റെ പിടിയിൽ ഒരു മാറ്റവുമുണ്ടായില്ല.
“മരിക്കൂ,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
മഞ്ഞവളയുടെ വെളിച്ചം ശക്തമായി.
“മരിച്ച് വളകൾ എനിക്കു തരൂ.”
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഇരുട്ട് കയറിത്തുടങ്ങി.
ആദ്യം മുറിയുടെ അരികുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. പിന്നെ വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ഒരു മങ്ങിയ വൃത്തമായി. അവസാനം ഹരിഹരന്റെ മുഖവും മഞ്ഞവളയും മാത്രം.
മുത്തച്ഛന്റെ ചിത അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
താനും മരിച്ചാൽ വളകൾ ആധാരത്തട്ടുകളിലേക്ക് മടങ്ങും.
അതാണ് ഹരിഹരന് വേണ്ടത്.
തന്നിൽനിന്ന് ബലമായി വളകൾ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് കൊല്ലണം.
വെളുത്ത വള നീലകണ്ഠത്തെ തട്ടിലേക്കും കറുത്ത വള പുതുശ്ശേരിയിലെ തട്ടിലേക്കും മടങ്ങും. തുടർന്ന് അവയെ സ്വീകരിക്കാൻ മറ്റൊരാളെ തയ്യാറാക്കാം.
പക്ഷേ ഹരിഹരൻ എന്തിനാണ് രണ്ടു വളകളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
മഞ്ഞവള അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടെങ്കിൽ അദ്ദേഹം കാളികയുടെ നിയമം ലംഘിച്ചുകഴിഞ്ഞു.
അതോ പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യൻ ഹരിഹരൻ തന്നെയല്ലേ?