വേഗമുള്ളത്.
മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തേക്കാൾ ശക്തവും വേഗമുള്ളതും.
ഓരോ മിടിപ്പിനൊപ്പം ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന രക്തത്തിന്റെ ചലനം. പരിക്കേറ്റ വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയ ശ്വാസം. കീറിയ പേശികൾ. മഞ്ഞവളയുടെ ഊർജം തട്ടിയ ഭാഗങ്ങളിൽ ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ രോഗശാന്തിശക്തിയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന മറ്റൊരു ചലനം.
ഇതുവരെ ശരീരത്തെ പുറത്തുനിന്നാണ് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നത്.
ഇപ്പോൾ സുമലതയുടെ ശരീരം ഒരു വലിയ ഭൂപടംപോലെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തുറന്നു.
എല്ലുകൾ വെള്ളരേഖകളായി.
പേശികൾ ചൂടുള്ള നാരുകളായി.
രക്തം ഒഴുകുന്ന ചുവന്ന വഴികളായി.
നാഡികൾ മിന്നുന്ന നേർത്ത വേരുകളായി.
മുറിവേറ്റ ഭാഗങ്ങൾ ഇരുണ്ട ഇടവേളകളായി.
ആദിത്യൻ അറിയാതെ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“കാണുന്നുണ്ടോ?” സുമലത ചോദിച്ചു.
“കാണുന്നു.”
“എന്താണ്?”
“വാരിയെല്ലുകളിൽ രണ്ടെണ്ണം പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊന്നിൽ വിള്ളലുണ്ട്. വലതുതോളിലെ പേശി കീറിയിരിക്കുന്നു. മഞ്ഞപ്രകാശം തട്ടിയ ഭാഗത്ത്…”
വാക്കുകൾ കണ്ടെത്താൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
“ശരീരം സ്വയം ഭേദമാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ എന്തോ അതിനെ പിന്തള്ളുന്നു.”
“വളയുടെ പ്രഹരത്തിന്റെ ശേഷിപ്പ്.”
“അത് നീക്കംചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?”
“ശ്രമിക്കൂ. മുറിവ് അടയ്ക്കാൻ നേരിട്ട് നിർബന്ധിക്കരുത്. എന്റെ ശരീരത്തിന് എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാം. തടസ്സം മാറ്റി അതിന് ആവശ്യമായ ശക്തി നൽകൂ.”
ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
വെളുത്ത വളയിൽനിന്നുള്ള ശക്തിയെ വലിയൊരു തിരമാലയായി തള്ളിവിടാൻ ആദ്യം തോന്നി. പക്ഷേ സ്വന്തം രഹസ്യപരിശീലനത്തിൽ അവൻ പഠിച്ച ഒരു പാഠം ഓർത്തു.
ശക്തി ലഭിക്കുക എളുപ്പമാണ്.
അത് നിയന്ത്രിക്കുകയാണ് പ്രയാസം.
അവൻ സൂക്ഷ്മമായി ശക്തിയെ കൈയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. വളയുടെ പ്രകാശം വിരലുകളിലൂടെ പടർന്നു. കൈപ്പത്തിക്കു താഴെ മൃദുവായ
വെളിച്ചം രൂപപ്പെട്ടു.
അവൻ ഒരു നിർദേശം മനസ്സിൽ രൂപപ്പെടുത്തി.
സുഖപ്പെടുക.
പക്ഷേ ആ വാക്ക് മതിയായില്ല.
കറുത്ത വള മനസ്സിലേക്കു ചിന്ത അയയ്ക്കുന്നതുപോലെ വെളുത്ത വള ശരീരത്തിലേക്കു നിർദേശം അയയ്ക്കണം. വാക്കുകളിലൂടെ അല്ല. രൂപത്തിലൂടെ.
പൊട്ടിയ എല്ല് നേരെയാകുന്നതിന്റെ രൂപം.
കീറിയ പേശികൾ വീണ്ടും ഒന്നാകുന്നത്.
തടസ്സപ്പെട്ട രക്തചംക്രമണം ശരിയായ വഴിയിലേക്കു മടങ്ങുന്നത്.
മുറിവിന്റെ അരികുകൾ അടയുന്നത്.
ശരീരം അതിന്റെ പൂർണരൂപത്തെ ഓർക്കുന്നത്.
വെളുത്ത വള പെട്ടെന്ന് ശക്തമായി ജ്വലിച്ചു.
ഒരു മൃദുവായ പ്രകാശതരംഗം ആദിത്യന്റെ കൈപ്പത്തിയിൽനിന്ന് സുമലതയുടെ ശരീരത്തിലേക്കു കടന്നു.
അവൾ ശ്വാസം ശക്തമായി ഉള്ളിലേക്കെടുത്തു.
വാരിയെല്ലുകൾക്കരികിലുള്ള മങ്ങിയ മഞ്ഞവരകൾ ആദ്യം പ്രകാശിച്ചു. പിന്നീട് അവയിൽനിന്ന് കറുത്ത പുകപോലെ എന്തോ ഉയർന്നു. മുറിവുകളുടെ അരികിൽ പാൽനിറമുള്ള വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.
സുമലത കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിച്ചു.
അവളുടെ ശരീരത്തിനകത്ത് എല്ലുകൾ ചലിക്കുന്നതിന്റെ സ്പന്ദനം ആദിത്യന് അനുഭവപ്പെട്ടു. പൊട്ടിയ അറ്റങ്ങൾ ശരിയായ സ്ഥാനത്തേക്കു നീങ്ങി. അദൃശ്യമായ കൈകൾ അവയെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നതുപോലെ. വിള്ളലുകളിലൂടെ വെളുത്ത പ്രകാശം നിറഞ്ഞു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവ അപ്രത്യക്ഷമായി.
കീറിയ പേശിനാരുകൾ ഒന്നിനൊന്ന് തേടി ചേർന്നു.
ചർമ്മത്തിലെ മുറിവുകളിൽനിന്ന് വെളിച്ചം പുറത്തുവന്നു. രക്തം ഒഴുകുന്നത് നിലച്ചു. മുറിവിന്റെ അരികുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവിടെ പുതിയ ചർമ്മം രൂപപ്പെട്ടു. ഏതാനും പഴയ പാടുകൾ ഒഴികെ പരിക്കിന്റെ തെളിവൊന്നും ബാക്കിയില്ല.
സുമലതയുടെ ശ്വാസം ക്രമേണ ആഴവും സമാധാനവുമുള്ളതായി.
അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ക്ഷീണം ചൂടായി ആദിത്യന്റെ കൈയിലേക്കു തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകി. വെളുത്ത വളയുടെ തരംഗം അവളുടെ ഓരോ പേശിയിലേക്കും സഞ്ചരിച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ട ഊർജം നിറച്ചു.
ഹൃദയമിടിപ്പ് സ്ഥിരമായി.
അവസാനം സുമലത കൈ ഉയർത്തി അവന്റെ മണിക്കട്ടിൽ തൊട്ടു.
“മതി.”
ആദിത്യൻ കണ്ണുതുറന്നു.