ഒളിവാതിൽ തുറന്നു താഴേക്കിറങ്ങി.
ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിൽ കടന്നപ്പോൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് കൽപ്പീഠമാണ്.
ഹരിഹരന്റെ ശരീരം കാണാനില്ല.
അത് കിടന്നിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് വെള്ളംകൊണ്ട് കഴുകിയതിന്റെ നനവ് മാത്രം. ലോഹപാത്രവും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.
സുമലത കാളികയുടെ പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ വസ്ത്രം മാറിയിരുന്നു. ഇരുണ്ട നിറമുള്ള ലളിതവസ്ത്രം. മുടി ഉറപ്പിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. മുഖത്ത് ക്ഷീണമില്ല.
പ്രതിമയുടെ മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ മൂന്ന് സ്വർണത്തട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടുനടന്നു.
ആദ്യത്തേത് കറുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട്. ശൂന്യം.
രണ്ടാമത്തേത് വെളുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട്. അതും ശൂന്യം.
മൂന്നാമത്തെ തട്ടിന്റെ നടുവിൽ മഞ്ഞനിറമുള്ള വള കിടക്കുന്നു.
അത്
ഹരിഹരന്റെ കൈയിൽ കണ്ടതിനെക്കാൾ ശാന്തമായിരുന്നു. തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്നില്ല. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മങ്ങിയ സ്വർണമഞ്ഞ തിളക്കം മാത്രം.
“അതെവിടെനിന്ന് കിട്ടി?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
സുമലത തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഹരിഹരന്റെ മുറിയിൽനിന്ന്.”
“അദ്ദേഹം ആധാരത്തട്ട് അവിടെ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നോ?”
“കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ അല്ല. മുറിയുടെ മുകളിലെ മരക്കൂരയ്ക്കുള്ളിൽ ചെറിയൊരു അറ ഉണ്ടായിരുന്നു. മന്ത്രചിഹ്നങ്ങൾകൊണ്ട് മറച്ചുവച്ചിരുന്നു. സാധാരണദൃഷ്ടിയിൽ കാണില്ല.”
“നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കണ്ടെത്തി?”
“അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ ശേഷിച്ചിരുന്ന ഗന്ധം പിന്തുടർന്നു. മഞ്ഞവളയുടെ ഊർജത്തിനും പ്രത്യേകമായൊരു സ്പന്ദനമുണ്ട്. എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മനുഷ്യന്റേതിനെക്കാൾ ശക്തമാണ്.”
ആദിത്യന്റെ നോട്ടം മഞ്ഞവളയിൽ ഉറഞ്ഞുനിന്നു.
അത് അവനെ വിളിക്കുന്നുണ്ടോ?
കറുത്ത വള കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയതുപോലുള്ള ശക്തമായ ആകർഷണമില്ല. എന്നിട്ടും അതിനരികിലേക്കു ചെല്ലണമെന്നൊരു മങ്ങിയ തോന്നൽ. തൊട്ടുനോക്കണം. ഹരിഹരൻ കണ്ട മരണത്തിന്റെ നിഴലുകൾ തനിക്കും കാണാനാകുമോ എന്ന് അറിയണം.
അവൻ ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവച്ചു.
സുമലത അവന്റെ മുന്നിൽ കൈ നീട്ടി.
“വേണ്ട.”
“ഞാൻ തൊടാൻ പോകുന്നില്ല.”
“നിന്റെ മുഖം മറ്റൊന്നാണ് പറയുന്നത്.”
ആദിത്യൻ നിന്നു.
“ഇപ്പോഴത് സ്വീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഉറപ്പില്ലല്ലോ.”
“അതുകൊണ്ട് പരീക്ഷിക്കേണ്ട. രണ്ടു വളകൾ ഒരേ മനുഷ്യനെ സ്വീകരിച്ചത് ഇതിനകം സംഭവിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. അവ നിന്റെ ഉള്ളിൽ പരസ്പരം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നുപോലും നമുക്ക് പൂർണമായി അറിയില്ല.”
“ഇതുകൂടി സ്വീകരിച്ചാൽ?”
“നിന്റെ ശരീരം തകർന്നേക്കാം. മനസ്സ് വിഭജിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. ആത്മാവ് സ്വന്തം ശരീരത്തിൽനിന്നു വേർപെട്ടേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരിക്കാം. അറിയാത്ത കാര്യത്തിൽ ജീവൻവെച്ച് പരീക്ഷിക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ മഞ്ഞവളയിൽനിന്ന് ദൃഷ്ടി മാറ്റി.
“ആദ്യം നിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള രണ്ടുമായി പൂർണമായി പൊരുത്തപ്പെടണം,” സുമലത പറഞ്ഞു. “വെളുപ്പിന്റെയും
കറുപ്പിന്റെയും ശക്തി പരസ്പരം തുലനംചെയ്യാൻ പഠിക്കണം. അവയുടെ ദോഷങ്ങൾ നിന്നിൽ എങ്ങനെ പ്രകടമാകുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. അതിനുശേഷം മാത്രമേ മറ്റൊരു സ്വഭാവമുള്ള വളയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാവൂ.”
“മഞ്ഞവള ഇവിടെ സുരക്ഷിതമാണോ?”
“മൂന്നു ആധാരത്തട്ടുകളും ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്നത് നല്ലതല്ല. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ ഇതാണ് സുരക്ഷിതം. ഈ മുറിയിലെ സംരക്ഷണചിഹ്നങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.”
“ഹരിഹരന്റെ ശരീരം എവിടെ?”
സുമലത അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
“സുരക്ഷിതമായ മറ്റൊരു അറയിലേക്ക് മാറ്റി.”
“എവിടെ?”
“ഇപ്പോൾ നീ അറിയേണ്ട.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം മുറുകി.
“അദ്ദേഹത്തെ കൊന്നത് ഞാനാണ്.”
“അതിനാലാണ് നീ ഇപ്പോൾ അവിടെ പോകരുത്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“നിന്റെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധമുണ്ട്. കറുത്ത വള അതിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തും. അവന്റെ ശരീരം വീണ്ടും കണ്ടാൽ ആ നിമിഷം ആവർത്തിച്ച് മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കും. ചിലപ്പോൾ ഹരിഹരനിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സാന്നിധ്യം പൂർണമായി പോയിട്ടില്ല. അവന്റെ ശരീരത്തിനരികിലേക്കു നിന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അപകടമാണ്.”