ആദിത്യൻ സമ്മർദം കുറച്ചു.
അവർ ചിതറിക്കിടന്ന പുസ്തകങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു. പൊട്ടാതിരുന്ന പാത്രങ്ങൾ തിരിച്ചുവച്ചു. തകർന്നവയുടെ കഷണങ്ങൾ ഒരു ചാക്കിലാക്കി. ചുമരിലെ പൊട്ടിയ മരപ്പാളി കട്ടിലിന്റെ പിന്നിലായതിനാൽ താൽക്കാലികമായി മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
തകർന്ന അലമാരവാതിൽ സുമലത അതിന്റെ പഴയ കൊളുത്തുകളിലേക്ക് ചേർത്തു. പൂർണമായി ശരിയാക്കാനായില്ലെങ്കിലും പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വലിയ വ്യത്യാസം തോന്നാത്തവിധം നിർത്തി.
ആദിത്യൻ നിലത്തെ പൊടിയും രക്തത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളും വൃത്തിയാക്കി. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് ഭാരമുള്ള കട്ടിലും മേശയും നീക്കി. സുമലത വെള്ളമെത്തിച്ചു. നിലം തുടച്ചു. കീറിയ വസ്ത്രങ്ങളും രക്തം പുരണ്ട തുണികളും വേറൊരു ചാക്കിൽ നിറച്ചു.
ഇതെല്ലാം ചെയ്യുന്നതിനിടെ ഉറക്കം പലതവണ ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു കയറി. മുത്തച്ഛന്റെ അന്ത്യകർമ്മത്തിനുശേഷമുള്ള ശരീരക്ഷീണം പൂർണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ വെളുത്ത വളയിൽനിന്ന് ചെറിയൊരു ശക്തിയൊഴുക്ക് ശരീരത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ഉറക്കം പിന്മാറി.
സുമലത അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“വളയെ ഉറക്കത്തിനുപകരം ഉപയോഗിക്കുന്നത് പതിവാക്കരുത്.”
“ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു മാർഗമില്ല എന്ന് ചെറിയമ്മ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്.”
“ഇന്ന് മാത്രം. ശരീരത്തിന് വിശ്രമം ആവശ്യമുണ്ട്. വളകൊണ്ട് ക്ഷീണം മറയ്ക്കാം. പക്ഷേ ഉറക്കത്തിനിടെ ശരീരം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും അതുകൊണ്ട് പകരംവയ്ക്കാനാകുമോ എന്ന് നമുക്കറിയില്ല.”
“നിങ്ങൾക്ക് ഉറക്കം വേണ്ടേ?”
“മനുഷ്യരെപ്പോലെ അത്രയില്ല. ലൂപിന്റെ ശരീരത്തിന് ചെറുസമയത്തെ ആഴമുള്ള വിശ്രമം മതി. ചില ദിവസങ്ങളിൽ രണ്ടുമൂന്നു മണിക്കൂർ. വേട്ടയിലോ അപകടത്തിലോ ആണെങ്കിൽ അതിലും കുറച്ച് ഉറക്കത്തോടെ നിലനിൽക്കാം.”
“എത്രകാലം?”
“അതിന് പരിധിയുണ്ട്. ഞങ്ങളും ക്ഷീണിക്കും. പക്ഷേ സാധാരണ മനുഷ്യരെക്കാൾ വൈകി.”
മുറി വൃത്തിയാക്കിയപ്പോഴേക്കും രാത്രിയുടെ അവസാനയാമം ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
മുറ്റത്തിനപ്പുറം ഇരുട്ടിന്റെ നിറം അല്പം കുറഞ്ഞു. ആദ്യത്തെ പക്ഷികൾ ഉണരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ടെങ്കിലും പുലരിയുടെ സാന്നിധ്യം കാറ്റിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഹരിഹരന്റെ ശരീരം വലിയൊരു കട്ടിയുള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു. സുമലത അത് ഒറ്റയ്ക്ക് തോളിലേറ്റി.
ആദിത്യൻ അമ്പരന്നു.
“സഹായിക്കണോ?”
“വഴിയിലെ വാതിലുകൾ തുറക്കൂ. ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കൂ.”
അവർ മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ആദിത്യൻ കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി വളരെ ചെറിയ അളവിൽ ഉപയോഗിച്ചു. ഉറങ്ങുന്ന മനസ്സുകളുടെ സ്ഥാനം ദൂരെയായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇല്ലത്തിനകത്ത് ആരും ഉണർന്നിരുന്നില്ല. നേരത്തേ അയച്ച നിർദേശത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഇപ്പോഴും നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ മുന്നിൽ നടന്നു.
സുമലത ശരീരവുമായി പിന്നാലെ.
പ്രധാനപടിക്കെട്ട് ഉപയോഗിച്ചില്ല. ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള ചെറിയ സേവകപടിയിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി. അടുക്കളയ്ക്കു പിന്നിലെ വാതിൽ തുറന്ന് ഇരുണ്ട തോട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു.
കാറ്റിൽ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പള്ളിമേടയുടെ മേൽക്കൂര കറുത്ത രൂപമായി കാണപ്പെട്ടു. അവർ സംസാരിച്ചില്ല. ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ചവിട്ടുമ്പോഴുള്ള ശബ്ദം മാത്രം.
പള്ളിമേടയിലെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ ഒളിവാതിൽ തുറന്നു. ഇടുങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി. സുമലതയ്ക്ക് ശരീരത്തിന്റെ ഭാരം വലിയ പ്രശ്നമായില്ലെങ്കിലും വഴിയുടെ വളവുകളിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടിവന്നു.
അവസാനം അവർ കാളികയുടെ പ്രതിമയുണ്ടായിരുന്ന ഭൂഗർഭമുറിയിലെത്തി.
സ്വർണത്തട്ട് ശൂന്യമായി കിടന്നു.
ആദിത്യന്റെ മുറിയിലെ കട്ടിലിന്മേൽ ഹരിഹരൻ കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന മറ്റൊരു സ്വർണത്തട്ട് യാത്രയ്ക്കുമുൻപ് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. സുമലത അത് തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് കൂടെ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ അത് കാളികയുടെ പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നിൽ വച്ചു.
“ഇതാണ് വെളുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ട്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.