“മുത്തശ്ശിക്ക് ഒന്നുമില്ല.”
“അത് നീ പറഞ്ഞാൽ കാലൻ കേട്ടിട്ട് തിരിഞ്ഞുപോകുമോ ?”
“മുത്തശ്ശീ.”
“സത്യമല്ലേ? എനിക്ക്
എത്രകാലമുണ്ടെന്ന് ആർക്കറിയാം?”
ആദിത്യന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മുറുകി.
അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് അച്യുതന്റെ മരണം വന്നു. അതിനു പിന്നാലെ ഹരിഹരന്റെ മുഖവും. താൻ സ്നേഹിച്ചവരോ വിശ്വസിച്ചവരോ ഒരാളൊരാളായി അപ്രത്യക്ഷമായ ഓർമ അവനിൽ ഇപ്പോഴും ആഴത്തിൽ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സാവിത്രി അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“അങ്ങനെ മുഖം മാറ്റേണ്ട,” അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഉടൻ മരിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നൊന്നുമല്ല പറഞ്ഞത്. ഒരുദിവസം എല്ലാവരും പോകും. അതിനു മുൻപ് ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ ഭാവി ഉറപ്പായെന്ന് കാണണമെന്നുണ്ട്.”
“ഞാനുണ്ടല്ലോ.”
“നീ മാത്രം പോരാ.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഒരു കാരണവർ ഉണ്ടാകുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം തറവാട് നിലനിൽക്കില്ല. അയാളുടെ ശേഷം ആരുണ്ടാകും എന്നതും പ്രധാനമാണ്.”
“ഇപ്പോൾത്തന്നെ എന്റെ ശേഷം ആരെന്നു തീരുമാനിക്കണോ?”
“അതെ.”
സാവിത്രി യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്റെ പ്രായത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ ഇത്രയും സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. കുടുംബം തീരുമാനിച്ചു. വിവാഹം നടന്നു. മക്കളുണ്ടായി. അതിൽ എല്ലാം നല്ലതായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ ഞങ്ങൾക്കു കടമകൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.”
“എനിക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണോ എന്നുപോലും ചോദിക്കാതെയാണോ മുത്തശ്ശി തീരുമാനിക്കാൻ പോകുന്നത്?”
സാവിത്രിയുടെ പുരികം ഉയർന്നു.
“അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞോ?”
“പറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
“നിനക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണോ?”
ചോദ്യം അത്ര പെട്ടെന്നായിരുന്നു, ആദിത്യൻ ഒരുനിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ചില മുഖങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അപർണയുടെയും അമൃതയുടെയും മീരയുടെയും മുഖങ്ങളല്ല. അവർ വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവന് പൂർണമായി സഹോദരിമാരായിരുന്നു. അവരുടെ സന്തോഷവും സുരക്ഷയും സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന് അവൻ കരുതി.
ഗൗരി, പാർവ്വതി, മായ എന്നിവരുടെ മുഖങ്ങളും ഓർമയിൽ വന്നു. കളരിപ്പുരയിൽ ഒപ്പം പരിശീലിച്ചവർ. ബാല്യകാലത്തിലെ അകൽച്ച പതിയെ മാറി പരസ്പരബഹുമാനമായി വളർന്നിരുന്നു.
എങ്കിലും അവരിൽ ആരെയും ഭാര്യയായി ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.
അവസാനം നന്ദനയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
പുലർച്ചെയുള്ള കളരിപ്പരിശീലനം.
അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നിലത്തുവീഴ്ത്തിയിരുന്ന ദിനങ്ങൾ.
പരാജയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞിരുന്ന മങ്ങിയ പരിഹാസം.
ജയിച്ചാൽ പോലും വലിയ സന്തോഷം കാണിക്കാത്ത സ്വഭാവം.
മുത്തച്ഛന്റെ മരണശേഷമുള്ള രാത്രിയിൽ, എവിടെയായിരുന്നു എന്ന് കൂടുതൽ ചോദിക്കാതെ അവനുവേണ്ടി കള്ളം മറച്ചുവച്ചത്.
കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കിടെ ഇരുവരും തമ്മിൽ വളർന്ന വിചിത്രമായ അടുപ്പം.
എന്നാൽ ആ അടുപ്പത്തിന് എന്തുപേര് നൽകണമെന്ന് ആദിത്യന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
സൗഹൃദമോ?
മത്സരമോ?
പരസ്പരവിശ്വാസമോ?
അതിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലുമോ?
അവൻ ഇതുവരെ അതിനെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.
“ഇല്ല,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.
സാവിത്രി കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി.
“മറുപടി പറയാൻ വൈകിയല്ലോ.”
“ആലോചിച്ചതാണ്.”
“ആരെയൊക്കെ?”
“ആരെയും അല്ല.”
“കള്ളം പറയുമ്പോൾ നിന്റെ വലതുപുരികം ചെറുതായി ഉയരും.”
ആദിത്യൻ അറിയാതെ പുരികത്തിൽ കൈവച്ചു.
സാവിത്രി ചിരിച്ചു.
“ഇത്രയും മന്ത്രവും തന്ത്രവും പഠിച്ചിട്ടും മുത്തശ്ശിയുടെ മുന്നിൽ കള്ളം പറയാൻ പഠിച്ചില്ലേ?”
“കള്ളമൊന്നുമല്ല.”
“ശരി. ഇപ്പോൾ പേരുപറയേണ്ട. പക്ഷേ നിന്റെ മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ കുടുംബത്തിലുള്ള പെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാം.”
“മുറപ്പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച്ചാണോ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞത്?”
“അതെ. അതിൽ എന്താണ് അത്ഭുതം?”
“ഒരുമിച്ച് വളർന്നവരല്ലേ?”
“അതുകൊണ്ട് പരസ്പരം അറിയാം. നിന്റെ സ്വഭാവവും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും അവർക്കറിയാം. അവരുടെ സ്വഭാവം നിനക്കും അറിയാം. പുറത്തുനിന്ന് ഒരാളെ കൊണ്ടുവന്നാൽ ഈ വീട്ടിലെ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ സമയം വേണം.”