മരണം വരുന്നത് നേരിട്ടുകാണാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
ഹരിഹരന്റെ കൈ താഴേക്കിറങ്ങി.
പക്ഷേ സുമലതയുടെ നെഞ്ചിൽ പതിച്ചില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.
മുഖത്തെ വിജയഭാവം മാഞ്ഞു.
അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ആശയക്കുഴപ്പം.
പിന്നെ ഭയം.
ഹരിഹരന്റെ കൈയിലെ മഞ്ഞപ്രകാശം വിറച്ചു.
“എന്ത്…?”
ശബ്ദം പൂർണമാകുന്നതിനുമുമ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിന്റെ മധ്യത്തിൽ ഒരു കൈ തെളിഞ്ഞു. വെള്ള വളയുടെ പ്രകാശത്താൽ വലയം ചെയ്ത ആ കൈകുമ്പിളിൽ അയാളുടെ ഹൃദയവുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ സാധിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അയാൾ ചലനമറ്റ് താഴെ വീണു. അയാളുടെ കൈയിലെ മഞ്ഞവര മാഞ്ഞു. തന്റെ ശരീരത്തിന് മുകളിൽ നിന്നും ആ ശവം മറിച്ചിട്ടു സുമലതയും എണീറ്റു.
ഹരിഹരന്റെ ശരീരം നിലത്തുവീണതോടെ മുറിയിലെ മഞ്ഞപ്രകാശം പൂർണമായും അണഞ്ഞു.
ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ ചുഴലിക്കൊണ്ടിരുന്ന ശക്തിയുടെ സ്ഥാനത്ത് വിചിത്രമായൊരു നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു. തകർന്ന അലമാരയിൽനിന്ന് താഴേക്കുവീണ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ മാത്രം പതുക്കെ മറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ചുമരിൽ തകർന്ന വിളക്കിന്റെ എണ്ണ നിലത്തേക്കൊഴുകി. അതിന്റെ മണം രക്തത്തിന്റെയും പഴയ മരത്തിന്റെയും ഗന്ധവുമായി കലർന്നു.
ആദിത്യൻ തന്റെ കൈയിലേക്കു നോക്കി.
വെളുത്ത വള പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശത്തോടെ കൈത്തണ്ടയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അതിന്റെ തിളക്കം ഇതുവരെ അവൻ കണ്ടതിനെക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു. കൈവിരലുകളിലൂടെ ഒഴുകിയ ചോരയുടെ ചൂട് പതുക്കെ മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും കൈയിൽ ചെറുമുത്തച്ഛന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇപ്പോഴും അസാധാരണമായി ശക്തമായിരുന്നു.
താൻ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവന്റെ ബോധത്തിലേക്ക് പതിയെ കടന്നുവന്നു.
അവൻ
ഹരിഹരനെ കൊന്നിരിക്കുന്നു.
ചെറുമുത്തച്ഛൻ.
ഗുരു.
കഴിഞ്ഞ മൂന്നു മാസമായി തന്നെ പഠിപ്പിച്ച മനുഷ്യൻ.
അതേസമയം തന്നെ കഴുത്തുഞെരിച്ചു കൊലപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചവൻ.
ആദിത്യന്റെ കൈ വിറച്ചു. വെളുത്ത വളയുടെ പ്രകാശം അതിനൊപ്പം ചലിച്ചു.
“ഞാൻ…”
അവന്റെ ശബ്ദം പുറത്തുവരാതെ നിന്നു.
സുമലത ഹരിഹരന്റെ ശരീരത്തിനരികിൽ മുട്ടുകുത്തി. അയാളുടെ കഴുത്തിലും മുഖത്തും വിരലുകൾവെച്ച് എന്തോ പരിശോധിച്ചു. തുടർന്ന് മഞ്ഞവള അപ്രത്യക്ഷമായ കൈത്തണ്ടയിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ സ്വർണക്കണ്ണുകളുടെ പ്രകാശം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു. കൃഷ്ണമണി വീണ്ടും മനുഷ്യന്റേതുപോലെ രൂപപ്പെട്ടു.
“അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കൂ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.
“ചെറിയമ്മേ…”
“അദ്ദേഹം മരിച്ചിരിക്കുന്നു.”
ആ വാക്ക് മുറിക്കുള്ളിൽ പതിഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ നോട്ടം ഹരിഹരന്റെ മുഖത്തിലേക്കു നീങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് അതിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന മനുഷ്യനല്ലാത്ത പുഞ്ചിരി ഇപ്പോൾ ഇല്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞിരുന്നു. മുഖത്തു വീണ്ടും ആ വൃദ്ധസന്യാസിയുടെ ക്ഷീണിച്ച രൂപം മാത്രം.
“അത് ശരിക്കും അദ്ദേഹമായിരുന്നോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
സുമലത ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“എനിക്കറിയില്ല,” അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരമായിരുന്നു. ഓർമകളും ശബ്ദവും വളയെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവും അദ്ദേഹത്തിന്റേതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവസാനനിമിഷങ്ങളിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നത് ഹരിഹരൻ തിരുമേനി മാത്രമായിരുന്നില്ല.”
“അദ്ദേഹത്തിനുള്ളിൽ എന്തായിരുന്നു?”
“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല. എനിക്ക് തോന്നുന്നത് മഞ്ഞവളയുടെ തുടർച്ചയായ ഉപയോഗം അദ്ദേഹത്തെ മാറ്റിയെന്നാണ്. “
സുമലത എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ശരീരം പകുതിവരെ ഉയർന്നപ്പോൾ മുഖം വേദനയിൽ ചുളിഞ്ഞു. അവൾ വീണ്ടും ഒരു മുട്ടിൽ നിലത്തൂന്നി.
അപ്പോഴാണ് ആദിത്യൻ അവളുടെ പരിക്കുകൾ വ്യക്തമായി കണ്ടത്.
മേൽമുണ്ട് പലഭാഗങ്ങളിലും കീറിയിരുന്നു. ബ്ലൗസും കീറിയിരുന്നു. ഇടത്തെ മുല പകുതിയോളം പുറത്തായിരുന്നു. വാരിയെല്ലുകൾക്കരികിൽ നീലയും
കറുപ്പും കലർന്ന പാടുകൾ. ഇടതുതോൾ അസ്വാഭാവികമായി താഴ്ന്നിരുന്നു. ഹരിഹരന്റെ മഞ്ഞപ്രകാശം തട്ടിയ ഭാഗത്ത് ചർമ്മത്തിനടിയിലൂടെ മങ്ങിയ മഞ്ഞവരകൾ ഇപ്പോഴും പടർന്നുനിന്നു. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വേദന തെളിഞ്ഞു.