നന്ദന ആദിത്യനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് അവസരം കിട്ടിയിരുന്നു.”
“എന്ത്?”
“കൂടുതൽ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാൻ.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം മുറുകി.
“ഞാൻ ഉപയോഗിച്ചില്ല.”
“അറിയാം.”
“ഗുരുവിനു എങ്ങനെ?”
“നിന്റെ കണ്ണിൽ കണ്ടു.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി.
സുമലത അരികിലെത്തി.
“ഇന്നാണ് നീ ശരിക്കും ജയിച്ചത്.”
“പോരാട്ടം സമനിലയല്ലേ?”
“നന്ദനയെ അല്ല. നിന്നെത്തന്നെ.”
ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ആ പരിശീലനവർഷങ്ങളിൽ സുമലത അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ മറ്റൊരു സ്ഥാനം നേടി.
ആദ്യം അവൾ ഗുരുവായിരുന്നു.
പിന്നീട് രഹസ്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷകയായി.
ശേഷം തെറ്റുകൾ പറയാൻ ഭയപ്പെടാത്ത ഒരാളായി.
ഒടുവിൽ, മറ്റാരോടും പറയാനാവാത്ത കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായി.
കറുത്ത വളയുടെ പരിശീലനം അപകടകരമായി വളർന്നു. ആദിത്യന് ദൂരെയുള്ള മനസ്സുകളുടെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. വികാരങ്ങളുടെ പുറംതലം വായിക്കാനും. മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിലേക്ക് വാക്കുകളില്ലാത്ത നിർദേശങ്ങൾ അയയ്ക്കാനും.
എന്നാൽ സുമലത അവനെ ആവർത്തിച്ചു തടഞ്ഞു.
“അനുമതിയില്ലാതെ മനസ്സിലേക്കു കടക്കരുത്.”
“ശത്രുവാണെങ്കിൽ?”
“അപ്പോൾ ആവശ്യത്തിന്.”
“കള്ളം പറയുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയേണ്ടിവന്നാൽ?”
“വീണ്ടും വീണ്ടും ഇതേ ചോദ്യം ആവർത്തിക്കണ്ട. ആദ്യം കണ്ണും ചെവിയും ഉപയോഗിക്കൂ.”
“വളയുണ്ടായിരിക്കെ എന്തിനാണ് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?”
“കാരണം വള നിനക്കു സത്യം നൽകണമെന്നില്ല. അത് മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിലുള്ളത് നൽകും. ആ മനുഷ്യൻ തെറ്റായ കാര്യം വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നീ കാണുന്നതും തെറ്റായിരിക്കും.”
ഒരിക്കൽ അവൾ ഒരു ഉദാഹരണം നൽകി.
“ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരാളെ കൊന്നുവെന്ന് കരുതുക. അവന്റെ ഓർമയിൽ കൊലപാതകം കാണുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവനാണ് കുറ്റവാളിയെന്ന് ഉറപ്പിക്കാമോ?”
“സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് ചെയ്തതായി കണ്ടാൽ ഉറപ്പിക്കാം.”
“അവന്റെ ഓർമ ആരെങ്കിലും മാറ്റിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ?”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതായി.
“അല്ലെങ്കിൽ അവൻ സ്വപ്നം കണ്ടതിനെ യാഥാർഥ്യമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ? അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാളുടെ ഓർമ അവനിൽ പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ?”
“അതു സാധ്യമാണോ?”
“നിന്റെ വളകൊണ്ട് ഒരിക്കൽ സാധ്യമാകും.”
അതിനുശേഷം മനസ്സിൽ കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമെന്നു കരുതുന്നത് ആദിത്യൻ നിർത്തി.
വെളുത്ത വളയുടെ പരിശീലനം വേറൊരു വഴിയിലായിരുന്നു.
ആദ്യം സ്വന്തം ശക്തി നിയന്ത്രിക്കൽ.
പിന്നീട് മുറിവുകൾ തിരിച്ചറിയൽ.
രക്തത്തിൽ വിഷമോ രോഗമോ കണ്ടെത്തൽ.
ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ രോഗശാന്തിയെ ഉണർത്തൽ.
കാലം കടന്നപ്പോൾ മനുഷ്യശരീരത്തിനുള്ളിലെ ചലനങ്ങളെ സ്പർശമില്ലാതെയും മങ്ങിയരൂപത്തിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ നേരിട്ടുള്ള സമ്പർക്കം കൂടുതൽ വ്യക്തത നൽകി.
സുമലത ചിലപ്പോൾ മൃഗങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്നു. പരിക്കേറ്റ പക്ഷി. കാലൊടിഞ്ഞ നായ. വേട്ടക്കാരന്റെ കുടുക്കിൽ പെട്ട മാൻ.
ആദിത്യൻ അവയെ സുഖപ്പെടുത്തി.
എല്ലാ ജീവികളെയും രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒരിക്കൽ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ ഒരു മാൻ അവന്റെ കൈകളിൽ മരിച്ചു. ശരീരത്തിലെ പല അവയവങ്ങളും തകർന്നിരുന്നു. വെളുത്ത വളയിലൂടെ ശക്തി നൽകിയിട്ടും ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി.
ആദിത്യൻ ഏറെനേരം അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു.
“ഞാൻ കൂടുതൽ ശക്തി നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു.”
“അല്ല,” സുമലത പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അതിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും ചലിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.”
“കുറച്ചുനേരം.”
“തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ?”
“നിന്റെ ശക്തിയിൽ അതിന്റെ ശരീരം ചലിക്കും. പക്ഷേ അതു സ്വന്തം ജീവൻ ആയിരിക്കില്ല.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ വെളുത്ത വളകൊണ്ട് മരിച്ച ശരീരം പ്രവർത്തിപ്പിക്കാമോ?”
“ശരീരത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളെ. രക്തചംക്രമണം നിർബന്ധിക്കാം. ശ്വാസകോശം ചലിപ്പിക്കാം. പേശികൾക്ക് നിർദേശം നൽകാം. പക്ഷേ ജീവൻ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ശരീരം മാത്രം പോരാ.”
“മഞ്ഞവള വേണം.”
“ഒരുപക്ഷേ.”
സുമലത മരിച്ച മാനിന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“നിനക്ക് കഴിയുന്ന കാര്യവും ചെയ്യേണ്ട കാര്യവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒന്നായിരിക്കില്ല.”