അമൃത കൂടുതൽ വേഗമുള്ളവളായിരുന്നു. ഒരേ സ്ഥലത്ത് നിൽക്കില്ല. അവളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ മറ്റൊരു കോണിലെത്തും.
ചെറിയ മീരയുടെ പരിശീലനം വെറും കളിപോലെ തോന്നി. പക്ഷേ അവളുടെ ശരീരത്തിന് അതിശയകരമായ വഴക്കമുണ്ടായിരുന്നു. മുതിർന്നവരുടെ പ്രഹരങ്ങൾക്കടിയിലൂടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വഴുതിപ്പോകും.
ഒരിക്കൽ ആദിത്യൻ അവളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ മീര അവന്റെ കാലുകൾക്കിടയിലൂടെ കടന്ന് പിന്നിൽനിന്ന് അരയിൽ പിടിച്ചു.
അവനെ വീഴ്ത്താൻ
അവൾക്കു ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
എങ്കിലും അവന്റെ തുലനം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ആ നിമിഷം സുമലത ഒരു വടികൊണ്ട് ആദിത്യന്റെ വശത്ത് ചെറുതായി തട്ടി.
“നീ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.”
“മീരയെ എതിരാളിയായി കണക്കാക്കണമെന്നാണോ?”
“നിന്റെ പിന്നിൽ എത്താൻ കഴിയുന്ന ആരെയും.”
“അവൾക്ക് എന്നെ വീഴ്ത്താൻ കഴിയില്ല.”
“അവൾക്ക് വേണ്ട. നിന്നെ മറ്റൊരാളുടെ പ്രഹരത്തിനു മുന്നിൽ നിർത്തിയാൽ മതി.”
മീര അഭിമാനത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ജയിച്ചു.”
“നീ ജയിച്ചില്ല.”
“ചെറിയമ്മ ആദിയേട്ടൻ മരിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു.”
“അത് മരണമല്ല, പരിശീലനമാണ്.”
“പരിശീലനത്തിൽ മരിച്ചാൽ അതും തോൽവിയല്ലേ?”
മറുപടി പറയാനാവാതെ ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
മീര വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ മാസങ്ങളായി.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ മാറി.
ആദ്യം അവൻ വേഗത്തിൽ പ്രഹരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് ശരിയായ സമയത്ത് പ്രഹരിക്കാൻ പഠിച്ചു.
ആദ്യം എതിരാളിയുടെ ആയുധം നോക്കി. പിന്നീട് കണ്ണുകളും തോളുകളും കാലുകളും ഒരുമിച്ച് കാണാൻ പഠിച്ചു.
ആദ്യം വീഴാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നീട് വീഴുമ്പോൾ എങ്ങനെ സുരക്ഷിതമായി നിലത്തിറങ്ങാമെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
ആദ്യം തോൽവി അപമാനമായി തോന്നി. പിന്നീട് ഓരോ തോൽവിയും ഒരു പാഠമായി.
എന്നാൽ നന്ദനയെ തോൽപ്പിക്കുന്നത് അപൂർവമായി തുടർന്നു.
ആദ്യവർഷത്തിന്റെ അവസാനം ഗൗരിയെയും പാർവ്വതിയെയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ കീഴടക്കാൻ ആദിത്യന് കഴിഞ്ഞു. മായയുമായുള്ള പോരാട്ടം തുല്യമായി. അപർണയെയും അമൃതയെയും സാധാരണയായി തോൽപ്പിക്കും.
നന്ദന മാത്രം അവനെ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവൻ ആക്രമിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ മാറും.
അവൻ പ്രതിരോധിക്കുമെന്ന് കരുതുമ്പോൾ അവൾ ആക്രമിക്കാതെ കാത്തിരിക്കും.
അവന്റെ ക്ഷമ നഷ്ടപ്പെടുന്ന നിമിഷം കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയും.
ഒരു ദിവസം പോരാട്ടം ഏറെനേരം നീണ്ടു. ഇരുവരുടെയും ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. ചുറ്റും നിന്നവർ നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കി.
ആദിത്യൻ വ്യാജപ്രഹരം നടത്തി.
നന്ദന മാറിയില്ല.
അവൻ രണ്ടാമത്തെ വ്യാജചലനം നടത്തി.
അവൾ വീണ്ടും പ്രതികരിച്ചില്ല.
മൂന്നാമതായി യഥാർത്ഥത്തിൽ ആക്രമിച്ച നിമിഷം നന്ദന വശത്തേക്കു മാറി. അവന്റെ മണിക്കട്ടു പിടിച്ച് തിരിച്ചു. ആദിത്യൻ ശരീരം അതേ ദിശയിൽ ചലിപ്പിച്ച് സന്ധി രക്ഷിച്ചു. ഇടതുകാൽ അവളുടെ പിന്നിൽ വച്ചു. തുലനം തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
നന്ദന അതു മുൻകൂട്ടി കണ്ടിരുന്നു.
അവൾ സ്വന്തം ശരീരഭാരം താഴ്ത്തി.
ആദിത്യനും ശക്തി കൂട്ടി.
ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും ഒരേ നിലയിൽ നിന്നു.
ആദിത്യന് വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി വിളിക്കാനുള്ള പ്രലോഭനം തോന്നി.
വളയുടെ ചെറിയൊരു സ്പർശം മാത്രം മതി.
നന്ദനയുടെ തുലനം തകർക്കാം.
ആരും തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാം.
പക്ഷേ സുമലതയുടെ ശബ്ദം അവന്റെ ഓർമയിൽ ഉയർന്നു.
പരിശീലനത്തിൽ വള ഉപയോഗിച്ചാൽ നീ ഒന്നും പഠിക്കില്ല.
ആദിത്യൻ ശക്തി വിളിച്ചില്ല.
നന്ദന പെട്ടെന്ന് പിടി വിട്ടു.
പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ആദിത്യൻ മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കാൽ അവന്റെ പിന്നിൽ പതിച്ചു.
അവൻ നിലത്തുവീണു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ഉടനെ ഉരുണ്ടുമാറി. നന്ദനയുടെ അടുത്ത പ്രഹരം ഒഴിവാക്കി. നിലത്തുനിന്നുതന്നെ അവളുടെ കണങ്കാലിൽ പിടിച്ചു. അവൾ വീഴുന്നതിനുമുൻപ് കൈ നിലത്തൂന്നി ശരീരം തിരിച്ചു.
ഇരുവരും ഒരേസമയം എഴുന്നേറ്റു.
സുമലത കൈ ഉയർത്തി.
“മതി.”
“ആരും ജയിച്ചില്ല,” മീര നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.
“അതുതന്നെയാണ് നല്ലത്,” സുമലത പറഞ്ഞു.