ഹരിഹരനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രഹസ്യവും പരിഹരിക്കപ്പെട്ടില്ല.
സുമലത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ നടത്തിയ പരിശോധനയിൽ മഞ്ഞവളയുടെ അമിതപ്രയോഗത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കണ്ടെത്തി.
നാഡികളിലും ഹൃദയത്തിനുചുറ്റും അസാധാരണമായ മാറ്റങ്ങൾ. എന്നാൽ മറ്റൊരു ജീവി ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന വ്യക്തമായ അടയാളമില്ല.
അദ്ദേഹം സ്വയം മാറിയതാണോ?
മഞ്ഞവളയുടെ ശക്തിയിൽ മറ്റൊരു ബോധം രൂപപ്പെട്ടതാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ പുറത്തുനിന്നുള്ള ആരെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെ നിയന്ത്രിച്ചതാണോ?
ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല.
ഹരിഹരൻ മരിച്ച കാര്യം പുതുശ്ശേരിക്ക് അകത്തും പുറത്തും ആരും അറിഞ്ഞില്ല. വീട്ടിലറിയിച്ചതുപോലെ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽനിന്ന് അദ്ദേഹം തീർത്ഥയാത്രയ്ക്കുപോയെന്നും പിന്നീട് സന്യാസജീവിതത്തിലേക്കു പൂർണമായി മടങ്ങിയെന്നും വാർത്ത നാട്ടിൽ പരത്തി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭാവത്തെ ആരും അസ്വാഭാവികമായി കണ്ടില്ല.
ഹരിഹരൻ വർഷങ്ങളോളം മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന മനുഷ്യനായിരുന്നു.
മഞ്ഞവള ഭൂഗർഭപൂജാമുറിയിൽ സുരക്ഷിതമായി തുടർന്നു.
ആദിത്യൻ പലവട്ടം അതിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
ഒരിക്കലും തൊട്ടില്ല.
എന്നാൽ ഓരോ തവണയും അതിന്റെ മങ്ങിയ വിളി അനുഭവപ്പെട്ടു.
വർഷങ്ങൾ മുന്നോട്ടുപോയി.
പതിനാറാമത്തെ വയസ്സിൽ ആദിത്യന്റെ ശരീരം ഉയരവും ഉറപ്പും നേടി. കളരിപരിശീലനം കാരണം ചലനങ്ങളിൽ പഴയ ബാല്യത്തിന്റെ ആശയക്കുഴപ്പം കുറഞ്ഞു. സ്വന്തം ശക്തി മറച്ചുവയ്ക്കാൻ പഠിച്ചു.
പതിനേഴാമത്തെ വയസ്സിൽ ആയുധപരിശീലനത്തിൽ ഗൗരിയെയും പാർവ്വതിയെയും മായയെയും മറികടന്നു. വാളിലും കുന്തത്തിലും അവന്റെ വേഗം വളർന്നു. വെളുത്ത വള ഉപയോഗിക്കാതെയും ദീർഘനേരം പോരാടാൻ കഴിഞ്ഞു.
നന്ദന ഇപ്പോഴും മുന്നിലായിരുന്നു.
വാളിൽ ആദിത്യന് കൂടുതൽ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.
നന്ദനയ്ക്ക് കൂടുതൽ കൃത്യത.
വടിയിൽ ആദിത്യന് വേഗം.
നന്ദനയ്ക്ക് താളം.
ആയുധമില്ലാത്ത പോരാട്ടത്തിൽ പലപ്പോഴും സമനില. എന്നാൽ ചെറിയൊരു തെറ്റ് വന്നാൽ ആദിത്യൻ നിലത്താവും.
ഒരിക്കൽ പരിശീലനം കഴിഞ്ഞ് ഇരുവരും കളരിപ്പുരയുടെ പടിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർ പോയിരുന്നു.
“നീ എന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്തതാണോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
“എന്തിന് അനുവദിക്കണം?”
“ഒന്നുമില്ലേലും ഞാൻ ഇല്ലത്തിന്റെ ഭാവി
കാരണവനല്ലേ.”
“കളരിയിൽ കാരണവനില്ല.”
“പുറത്ത്?”
“പുറത്തും നീ ഇതുവരെ കാരണവനായിട്ടില്ല.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
“ഒരു ആഴ്ചകൂടി.”
“അതുകൊണ്ട്? ഇന്ന് ജയിക്കില്ല.”
“പതിനെട്ടായാൽ ജയിക്കുമോ?”
“പ്രായം കൂടിയാൽ വിദ്യ വരില്ല.”
“അധികാരം വരും.”
നന്ദന അവനെ നോക്കി.
“അധികാരം കിട്ടുമ്പോൾ നീ മാറുമോ?”
ചോദ്യം അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു.
“എന്തിന് മാറണം?”
“ആളുകൾ മാറും.”
“ഞാനും മാറുമെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”
നന്ദന ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“നിനക്കുള്ളിൽ രണ്ടു സ്വഭാവങ്ങളുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
അവൾ വളകളെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞോ?
“എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്?”
“ഒന്ന് എല്ലാവരെയും സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് കരുതുന്ന ആദി. മറ്റൊന്ന് എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന് കരുതുന്ന പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ അവകാശി.”
അവൻ ആശ്വാസം പുറത്തുകാണിച്ചില്ല.
“രണ്ടിലും തെറ്റെന്താണ്?”
“സംരക്ഷണം ചിലപ്പോൾ നിയന്ത്രണമായി മാറും.”
“നീ ചെറുമുത്തച്ഛനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു.”
“അദ്ദേഹം എവിടെയാണെന്ന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ലല്ലോ.”
ആദിത്യൻ മുഖം തിരിച്ചു.
“തീർത്ഥയാത്രയിൽ.”
“മൂന്നു വർഷമോ?”
“സന്യാസിമാർക്ക് സമയം പ്രശ്നമല്ല.”
നന്ദന അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
“അധികാരം കിട്ടുമ്പോൾ നീ ആരെയും സ്വന്തം ആളെന്ന പേരിൽ അടിമയാക്കരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
“ഇപ്പോൾ ഇല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ പറയുന്നത്.”
അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
“നാളെ വീണ്ടും പോരാട്ടമുണ്ട്.”
“നാളെ ഞാൻ ജയിക്കും.”
“മൂന്നു വർഷമായി നീ പറയുന്നതാണ്.”
നന്ദന നടന്നു.
ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.