“അല്ലെങ്കിൽ പൂർണമായി തകർക്കാം.”
സുമലത തലയാട്ടി.
“അതെ. സ്വന്തം മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവന്റെ കൈയിൽ കറുത്ത വള എത്തിയാൽ അയാൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് നശിപ്പിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് മഹാദേവൻ തിരുമേനി അപകടകാരിയായത്. വളയുടെ ശക്തി കൂടിയപ്പോൾ സ്വന്തം തീരുമാനവും മറ്റുള്ളവരുടെ തീരുമാനവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി അയാൾ മറന്നു.”
“മഞ്ഞവള ആത്മാവിനെ ഭരിക്കുന്നു.”
“ജീവസ്പന്ദനത്തെ. ഒരാളുടെ ആത്മാവിനും ശരീരത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധം കണ്ടെത്താനും അത് ശക്തിപ്പെടുത്താനും ദുർബലപ്പെടുത്താനും കഴിയും. ഒരാളുടെ ഭാവി പ്രവചിക്കുന്നതും മരണത്തിന്റെ നിഴൽ കാണുന്നതുമെല്ലാം അതിന്റെ ചെറിയ ശക്തിയാണ്. പൂർണമായി ഉണർന്ന ധാരകന് ജീവനെ ശരീരത്തിൽ ഉറപ്പിക്കാനോ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനോ കഴിയും.”
ആദിത്യൻ ഹരിഹരന്റെ ശൂന്യമായ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി.
“അപ്പോൾ മഞ്ഞവള എവിടെയാണ്?”
“അതാണു നാം കണ്ടെത്തേണ്ടത്.”
“അദ്ദേഹം മരിച്ചപ്പോൾ ആധാരത്തട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയിരിക്കില്ലേ?”
“മടങ്ങിയിരിക്കണം. പക്ഷേ അതിന്റെ ആധാരത്തട്ട് എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഹരിഹരൻ അതു മറച്ചുവച്ചിരിക്കാം. മംഗലത്തു വംശത്തിന്റെ പഴയ സംരക്ഷണസ്ഥാനം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ ആധാരത്തട്ട് പുതുശ്ശേരിയിലെത്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.”
“അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറി പരിശോധിക്കണം.”
“അതെ. പക്ഷേ ആദ്യം എന്നെ നിവർത്തണം. ഇങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ മൃതദേഹമോ ഈ മുറിയോ കൈകാര്യംചെയ്യാൻ എനിക്കാവില്ല.”
ആദിത്യൻ അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
“ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?”
“വെളുത്ത വള പ്രകടമാക്കൂ.”
അത് ഇപ്പോഴും അവന്റെ ഇടതുകൈയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ സുമലത സംസാരിക്കുന്നതിനിടെ പ്രകാശം മങ്ങിയിരുന്നു.
അവൻ തന്റെ വലതുകൈ ഉയർത്തി.
“വള ഇടതുകൈയിൽ മാത്രമേ വരൂ?”
“എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്?”
“കറുത്തത് സാധാരണ വലതുകൈയിലാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. വെളുത്തത് ഇടതുകൈയിലും. അവയുടെ സ്ഥാനം സ്ഥിരമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയണം.”
“വള നിന്റെ കൈയോടല്ല ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നത്.”
ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു.
കൈ വെട്ടിയാലും വള പുറത്തുവരില്ല. അത് ധാരകന്റെ ജീവസ്പന്ദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
“ആത്മാവിനോടാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“അതെ. ശരീരത്തിലെ ഏതു ഭാഗത്തിലൂടെ ശക്തി പുറത്തുവരണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് നിന്റെ മനസ്സാണ്.”
ആദിത്യൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ഇടതുകൈയിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന വെളുത്ത വളയുടെ ചൂട് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനെ അണയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം അതിന്റെ ഉറവിടത്തിലേക്കു ശ്രദ്ധ കൊണ്ടുപോയി.
വള കൈത്തണ്ടയിൽ കിടക്കുന്നില്ല.
അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സാന്നിധ്യം നെഞ്ചിന്റെ ആഴത്തിലാണ്. ഹൃദയത്തിലല്ല. രക്തത്തിലുമല്ല. ശരീരമാകെ ഒരുമിച്ചു തിരിച്ചറിയുന്ന മങ്ങിയൊരു കേന്ദ്രം. അവിടെനിന്ന് ശക്തി കൈയിലേക്കു ഒഴുകുകയാണ്.
ആ ഒഴുക്കിന്റെ ദിശ അവൻ മാറ്റി.
ഇടതുകൈയിലെ പാൽനിറമുള്ള പ്രകാശം മങ്ങി.
അതേ സമയം വലതുകൈയിലെ വിരലുകളിൽ ചൂട് പടർന്നു. ചർമ്മത്തിനടിയിൽ നേർത്ത വെളുത്ത വര തെളിഞ്ഞു. അത് കൈത്തണ്ടയ്ക്കു ചുറ്റും സഞ്ചരിച്ചു. ഏതാനും ശ്വാസനേരത്തിനുള്ളിൽ പൂർണമായൊരു വളയായി രൂപപ്പെട്ടു.
ആദിത്യൻ കണ്ണുതുറന്നു.
വെളുത്ത വള വലതുകൈയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
“സ്ഥാനം സ്ഥിരമല്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.
“നല്ലത്. പലർക്കും അത് മനസ്സിലാക്കാൻ മാസങ്ങളെടുക്കും.”
“ഇനി?”
“നിന്റെ കൈ എന്റെ നെഞ്ചിൽ വയ്ക്കൂ.”
ആദിത്യൻ മടിച്ചു.
“ഹൃദയത്തിന്റെ മുകളിൽ,” സുമലത വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു. “ശരീരത്തിലെ പ്രധാനചലനങ്ങൾ അവിടെനിന്നാണ് നിനക്ക് എളുപ്പത്തിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുക.”
അവൻ വള തെളിഞ്ഞ വലതുകൈ അവളുടെ നെഞ്ചിന്റെ
മുകളിൽ, മുലകളുടെ മധ്യത്തിലായിവച്ചു.
ആദ്യനിമിഷം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
പിന്നെ തന്റെ കൈയ്ക്കടിയിൽ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.