“എനിക്ക് നിന്നോട് ചിലത് സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“പ്ലാനാശ്ശേരിയെക്കുറിച്ചാണോ?”
സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറുതായി അതിശയം തെളിഞ്ഞു.
“നിനക്ക്
ആ പേര് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
“ചെറുമുത്തച്ഛൻ.”
“വേറെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു?”
“അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും അവിടെ പോയിരുന്നുവെന്ന്. അവരുടെ അപകടം സ്വാഭാവികമായിരുന്നില്ലെന്ന്.”
സുമലത ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു.
“ഹരിഹരൻ തിരുമേനി നിന്നോട് എത്രത്തോളം പറഞ്ഞുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് അദ്ദേഹത്തോടുപോലും ഇപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമാണ്.”
“ചെറുമുത്തച്ഛനോടും പറയാത്ത രഹസ്യമോ?”
“അതെ.”
അവളുടെ മറുപടിയിൽ യാതൊരു മടിയുമില്ലായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ മുന്നറിയിപ്പ് ഉയർന്നു.
“എന്താണ്?”
സുമലത പറയാൻ തുടങ്ങിയതും അകത്തുനിന്ന് ഒരു ജോലിക്കാരി വേഗത്തിൽ നടന്നു വന്നു.
“തമ്പുരാട്ടീ.”
സുമലത തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്താ?”
“സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടി വിളിക്കുന്നു.”
സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു. അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.
“എന്തിനാണെന്ന് പറഞ്ഞോ?”
“ഇല്ല. ഇപ്പോൾതന്നെ ചെല്ലണമെന്ന് പറഞ്ഞു.”
സുമലത ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ആലോചിച്ചു. ശേഷം ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നിരുന്നു.
“നീ മുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ .”
ആദിത്യൻ തലകുലുക്കി.
“പക്ഷേ വാതിൽ കുറ്റിയിടരുത്.”
അവൻ നെറ്റിചുളിച്ചു.
“എന്തിന്?”
“എന്റെ മുറിയും മുകളിലത്തെ നിലയിലാണ്. സാവിത്രിയമ്മയോടുള്ള സംസാരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ കിടക്കാൻ വരുമ്പോൾ നിന്റെ മുറിയിൽ വരാം. അപ്പോൾ എല്ലാം പറയാം.”
“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞുകൂടേ?”
“രണ്ടുവാക്കിൽ പറയാവുന്ന കാര്യമല്ല.”
അവൾ വീണ്ടും ചുറ്റും നോക്കി.
“നീലകണ്ഠത്ത് മനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും.”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
“മുത്തച്ഛന്റെ മരണം സ്വാഭാവികമല്ലെന്നാണോ?”
“അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ചോദിക്കരുത്. മുറിയിലേക്കു പോകൂ. ഉണർന്നിരിക്കണം. വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടരുത്.”
ജോലിക്കാരി കുറച്ചകലെയായി കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
സുമലത തിരിഞ്ഞുനടന്നു. കുറച്ചു ചുവടുകൾ പിന്നിട്ടശേഷം വീണ്ടും നിന്നു.
“ഉണ്ണീ.”
“എന്താ?”
“ആരെങ്കിലും നിന്റെ മുറിയിൽ വന്നാൽ, ഞാൻ വരുന്നതുവരെ ഒന്നും സംസാരിക്കരുത്, ഒന്നും വിശ്വസിക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“ആരെങ്കിലും എന്നുവച്ചാൽ?”
സുമലത മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ ജോലിക്കാരിയോടൊപ്പം താഴത്തെ നിലയിലേക്കു നടന്നു.
ആദിത്യൻ പടിക്കെട്ടിലൂടെ മുകളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവന്റെ ക്ഷീണം താൽക്കാലികമായി മറഞ്ഞിരുന്നു. മുത്തച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് സുമലത എന്താണ് കണ്ടെത്തിയത്? ആരെയും വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അർഥമെന്ത്? ഹരിഹരനിൽനിന്നുപോലും മറയ്ക്കേണ്ട രഹസ്യം എന്തായിരിക്കും?
ഹരിഹരൻ ഇപ്പോൾ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലല്ലേ?
മുറിയിലെത്തിയ ആദിത്യൻ വാതിൽ ചാരിവച്ചു. സുമലത പറഞ്ഞതുപോലെ കുറ്റിയിട്ടില്ല. മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ വലിയ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റൊരു പിച്ചളവിളക്ക് കട്ടിലിനരികിലുള്ള മേശപ്പുറത്തും.
അവൻ വസ്ത്രം മാറിയില്ല. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് വാതിലിലേക്കു നോക്കി.
മുറിക്കു പുറത്തുള്ള നീണ്ട ഇടനാഴിയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ആരുടെയെങ്കിലും കാലടിശബ്ദം കേട്ടു. ഓരോ തവണയും അത് സുമലതയായിരിക്കുമെന്നു കരുതി അവൻ നിവർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ശബ്ദം മുറിയുടെ മുന്നിലെത്താതെ അകന്നു.
കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം താഴത്തെ നിലയിൽ വാതിലുകൾ അടയുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.
ഇല്ലം ഉറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ കട്ടിലിന്റെ ചാരുപടിയിൽ തലചായ്ച്ചു. കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാതെ ഭാരം തോന്നി. എങ്കിലും ഉറങ്ങാൻ പാടില്ല. സുമലത വരും.
അവൾ പറയാനുള്ളത് പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.
മുത്തച്ഛനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്.