“ഉറപ്പുണ്ട്.”
സുമലത നിലത്തുനിന്ന് ചെറിയൊരു ഉണങ്ങിയ കൊമ്പെടുത്തു. അത് വിരലുകൾക്കിടയിൽ തിരിച്ചു.
“നീ ആദ്യം മുട്ടുകുത്തിയപ്പോൾ കിഴക്കേ വരമ്പിൽ ആരുണ്ടായിരുന്നു?”
ആദിത്യൻ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ആരുമില്ലായിരുന്നു.”
“ഒരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു.”
“ആര്?”
“തൊഴിലാളിയായ ശങ്കരന്റെ മകൻ. ഏകദേശം പത്തു വയസ്സ്. നീ ആ മനുഷ്യന്റെ കാലിൽ കൈവച്ചപ്പോൾ അവൻ നിന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.”
ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറി.
“അവൻ എന്തെങ്കിലും കണ്ടോ?”
“വളയുടെ പ്രകാശം കണ്ടില്ല. നിന്റെ കൈ ശരീരം മറച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ വിഷം മുകളിലേക്കു കയറിക്കൊണ്ടിരുന്ന മനുഷ്യന്റെ വിറയൽ പെട്ടെന്ന് നിന്നത് കണ്ടു. നീ കൈവച്ചശേഷം നീലനിറം വ്യാപിക്കുന്നത് മന്ദമായതും കണ്ടു.”
“അവൻ മറ്റാരോടെങ്കിലും പറയുമോ?”
“ഇപ്പോൾ പറയില്ല. ഞാൻ അവനോട് സംസാരിച്ചു.”
“കറുത്ത വള ഉപയോഗിക്കണോ ?”
“വേണ്ട.”
സുമലതയുടെ ശബ്ദം കടുത്തു.
“എല്ലാ പ്രശ്നത്തിനും വള ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് കരുതരുത്. അവനോട് സാധാരണമായ വിശദീകരണം പറഞ്ഞു. നീ മുത്തച്ഛനിൽനിന്ന് ആയുർവേദം പഠിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും വിഷം പടരാതിരിക്കാനുള്ള മർമ്മസ്ഥാനം അമർത്തിയതാണെന്നും പറഞ്ഞു. അവൻ വിശ്വസിച്ചു.”
ആദിത്യൻ ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസം വിട്ടു.
“അപ്പോൾ പ്രശ്നം തീർന്നില്ലേ?”
“ഇത്തവണ.”
സുമലത അടുത്തേക്കുവന്നു.
“വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് സ്വാഭാവികമായി തോന്നും. സ്വന്തം കൈ ഉയർത്തുന്നതുപോലെ. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് അത്ഭുതമാണ്. നീ ഒരാളെ തൊട്ടു, മരണത്തിന്റെ അരികിലായിരുന്ന അവൻ സുഖപ്പെട്ടു. അത്തരം സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചാൽ കഥകൾ ഉണ്ടാകും. കഥകൾ പരക്കും. പിന്നെ നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമല്ല വരിക.”
“ഒന്നും ചെയ്യാതെ അയാളെ മരിക്കാൻ വിട്ടാൽ മതിയായിരുന്നോ?”
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ജീവൻ രക്ഷിക്കണം. പക്ഷേ എങ്ങനെ രക്ഷിക്കുന്നു എന്നതും പ്രധാനമാണ്.”
സുമലത മാവിന്റെ തടിയിൽ ചാരിനിന്നു.
“വെളുത്ത വളയില്ലാത്ത ഒരാൾ എന്തുചെയ്യുമായിരുന്നു?”
“പാമ്പുകടിയേറ്റ ഭാഗത്തിന് മുകളിലായി കെട്ടുമായിരുന്നു. വൈദ്യനെ വിളിക്കും.”
“മറ്റെന്ത്?”
“ആളെ ശാന്തനാക്കി കിടത്തും. അധികം ചലിപ്പിക്കില്ല.”
“ആദ്യം അതെല്ലാം ചെയ്യണം. വള അവസാനത്തെ സഹായമാകണം. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്കു നിന്റെ ഇടപെടൽ സാധാരണ ചികിത്സയുടെ ഭാഗമെന്നു തോന്നണം. അതിനുശേഷം മാത്രമേ ശക്തി ഉപയോഗിക്കാവൂ.”
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഇത് കളരിയിലെ പാഠമാണോ?”
“ശക്തിയുടെ പാഠമാണ്.”
“ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിന് അഭിനന്ദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”
സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറുപുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“അഭിനന്ദനം കേൾക്കാനാണോ രക്ഷിച്ചത്?”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. കുറച്ചു ചുവടുകൾ
പിന്നിട്ടശേഷം നിന്നു.
“പക്ഷേ നീ ചെയ്തത് ശരിയായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“വിഷത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് പൂർണമായി നിർത്താതെ മന്ദമാക്കിയത് നല്ല നിയന്ത്രണമായിരുന്നു. പൂർണമായി തടഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ പിന്നീട് ഒരുമിച്ച് രക്തത്തിലേക്കു കയറാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. നീ ശരീരത്തെ സ്വന്തം ജോലി ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചു.”
ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ അഭിനന്ദിച്ചതുതന്നെയല്ലേ?”
“അങ്ങനെ കരുതേണ്ട.”
സുമലത വീണ്ടും നടന്നു.
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പിന്നാലെ പോയി.
അത്തരം പാഠങ്ങളിലൂടെയാണ് അടുത്ത മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയത്.
കളരിപ്പുരയിലെ പരിശീലനം ഓരോ ദിവസവും കൂടുതൽ കഠിനമായി. ആദിത്യന്റെ ശരീരം വേഗത്തിൽ പഠിച്ചു. നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ ലഭിച്ച അടിസ്ഥാനപരിശീലനം മോശമായിരുന്നില്ല. ചുവടുകൾ അറിയാമായിരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ തുലനം സംരക്ഷിക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നു. വാൾ, കുന്തം, വടി എന്നിവ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള അടിസ്ഥാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ പുതുശ്ശേരിയിലെ പരിശീലനം മറ്റൊരു ലോകമായിരുന്നു.
സുമലത ഓരോ ചലനത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം ചോദിച്ചു.