എന്റെ ഡോക്ടറൂട്ടി – 29 6അടിപൊളി 

“”…നമ്മളുപണിയുന്നത് നെനക്കിഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലേല് നീ നിന്റെ മറ്റവനെവിളിച്ചോണ്ടുവന്ന് പണിയിയ്ക്കെടീ… ദേ.. വെർതേ ഷോയിറക്കാൻനിൽക്കാതെ മിണ്ടാണ്ടെവിടേലുമ്പോയിരുന്നോണം… ഇല്ലേലെല്ലാങ്കൂടെ ഞങ്ങള് വലിച്ചുപറിച്ചുദൂരെയെറിയും..!!”””_ എന്നൊരലർച്ചയായ്രുന്നു അവൾ… അതുകേട്ടതും മാമനും ശ്രീയൂടെ എക്കിച്ചിരിയ്ക്കാനും തുടങ്ങി… അതോടെ കീത്തുവിന്റെ വായുടഞ്ഞു… ഇനീം നിന്നുകൊണച്ചാൽ അവള് തല്ലിയാലോന്നു പേടിച്ചാവും
പിന്നെക്കൂടുതലൊന്നും മിണ്ടാൻനിൽക്കാതെ കീത്തുവകത്തേയ്ക്കുവലിഞ്ഞു…
പക്ഷേ പോണപോക്കിൽ എന്നെ രൂക്ഷമായൊന്നു
നോക്കിപേടിപ്പിയ്ക്കാൻ കക്ഷിമറന്നിരുന്നില്ല…

…വരുകാ… വാങ്ങുകാ… പോവ്കാ…
പിന്നും വരുകാ… വാങ്ങുകാ… പോവ്കാ… ഇനിയിതിനാരെങ്കിലുമിവൾക്കു കൂലികൊടുക്കുണ്ടാവോ..??

എന്തായാലും പിന്നേം കുറച്ചുനേരങ്കൂടി എന്തുചെയ്യണമെന്നൊരൂഹോമില്ലാണ്ട്
ഞാൻ പന്തലേൽത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു… പലയാവർത്തി ഇട്ടേച്ചുപോയാലോന്നുപോലും ചിന്തിച്ചതാണ്… പക്ഷെ, തോന്നിയില്ല… എത്രയൊക്കെ മാറ്റിനിർത്തിയാലും തരംകിട്ടുമ്പോൾ കുത്തിപ്പറഞ്ഞാലും ഒരുകാലത്തെന്റെ
എല്ലാമെല്ലാമായ്രുന്ന കീത്തുവേച്ചിയെ കണ്ണുനിറച്ചിറക്കിവിടാൻ മനസ്സനുവദിച്ചില്ല… എങ്ങനേങ്കിലും പന്തൽ നിവർത്തിയേപറ്റൂ… അതിനായി എത്രകൂട്ടായി ആലോചിച്ചിട്ടും മീനാക്ഷിപറഞ്ഞതല്ലാതെ മറ്റുവഴിയൊന്നും ഞങ്ങൾകണ്ടില്ല…

അങ്ങനെകയ്യാലേടെ നീളംകൂട്ടാൻതന്നെ തീരുമാനിച്ചു… അതിനായി മീനാക്ഷിയെപറഞ്ഞുവിട്ട് കൊട്ടയുംതൂമ്പയുമെടുപ്പിച്ചു… ശേഷം, പറമ്പിലവടവടെയായി ചിതറിക്കിടന്ന കുറേ പാഴ്ക്കല്ലുകൾ വലിച്ചു ചുമന്നോണ്ടുവന്ന് മേൽക്കുമേലേയടുക്കി… അതിന്റെയിടഭാഗം മണ്ണിട്ടുനികത്തി… അങ്ങനൊരുവിധം പന്തലൊരല്പംനിവർത്തി, കല്ലിന്മേൽകേറ്റിവെച്ചു… എന്നാൽ പന്തലിന്റെ വെയ്റ്റുകാരണം കല്ലിരിയ്ക്കുന്നിടം പിന്നേംകുഴിഞ്ഞു… അതിനി നികത്താനായ്ട്ട് ഇനീം കല്ലിട്ടുപൊക്കണം… അങ്ങനേമാലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോളാണ് മാമൻബ്രോ,

“”…നിന്റച്ഛനെയിങ്ങോട്ടു വിളിയ്ക്കെടാ..!!”””_ ന്നുപറഞ്ഞത്… അതിന്,

“”…എന്തിന്..??”””_ ന്നു തിരിച്ചുചോദിച്ചതും,

“”…ഈ തൂണുംതാങ്ങിപ്പിടിച്ച് കല്യാണംകഴിയുന്നേടംവരെ ഇവടെങ്ങാനും നിയ്ക്കാമ്പറ… അതാവുമ്പൊ പന്തലിന് കണ്ണുതട്ടുകേമില്ല..!!”””_ മാമന്റെമറുപടി…

“”…പക്ഷേ പുള്ളീടെ മോന്തേംകണ്ടിട്ട് കേറുന്നവന് തിന്നാന്തോന്നണ്ടേ..??”””_ അങ്ങനെപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാനവടൊക്കൊന്നു നോക്കിയെങ്കിലും ആളെക്കണ്ടില്ല… കണ്ടിരുന്നേ പന്തലിന്റെകാലേൽക്കൊണ്ട് കെട്ടിയിട്ടേനെ ഞാൻ… എന്നാലങ്ങേരെയെന്നല്ല,
ആരേമവിടെങ്ങും കാണാനില്ല… ഇടയ്ക്കിടെ ആരേലുമൊക്കെ സിറ്റൗട്ടിൽവന്നുനിന്ന് പണിയെന്തായീന്നുനോക്കി പോകുന്നതല്ലാതെ ഒരു കൈസഹായത്തിനുപോലും ഒന്നിനേംകിട്ടിയില്ല… മീനാക്ഷീടെകയ്യീന്ന് ഭേഷായി കിട്ടിബോധിച്ചതുകൊണ്ട് കീർത്തുപിന്നങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കീതുമില്ല…

പിന്നതൊന്നുംകാര്യമാക്കാതെ
വീണ്ടും തൂണുപിടിച്ചുമാറ്റിവെച്ച് കല്ലിട്ടുപൊക്കാനായി തുടങ്ങുമ്പോളാണ് അടുത്തുള്ള കല്ലുകൾമൊത്തം തീർന്നിരുന്നത് കാണുന്നത്… മാമനേംശ്രീയേയും പറഞ്ഞുവിട്ട് അപ്പുറത്തെ സൈഡിൽനിന്ന് കൊണ്ടുവരീച്ചിട്ട്, ഞാനും മീനാക്ഷിയുംകൂടെ അതോരോന്നും വലിച്ചുപൊക്കി കയ്യാലയ്ക്കു മേലെവെച്ചു…

എന്തായാലും ചോറുരുട്ടാനല്ലാതെ മറ്റൊരധ്വാനത്തിനും കൈ പൊന്തിയ്ക്കാത്ത മീനാക്ഷിയും അതിനെല്ലാം കട്ടയ്ക്കെനിയ്ക്കൊപ്പംനിന്നു…
കക്ഷീടെ കൈനല്ലോണം വേദനിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്നൊക്കെ മുഖംകണ്ടാലറിയാം… ഇടയ്ക്ക് ഹൗ… ഊശ്… അമ്മേന്നൊക്കെയുള്ള ചെറിയശബ്ദശകലങ്ങളും
കേൾക്കാം… എന്നാലതൊന്നുംഞാൻ മൈന്റ്ചെയ്യാമ്പോയില്ല… നോക്കിപ്പോയാലോ, എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചുപോയാലോ അവളതുതരമാക്കും… അതുമ്പറഞ്ഞാസാധനം കേറിപ്പോയാൽപ്പിന്നെ ബാക്കി ഞാനൊറ്റയ്ക്കു പണിയേണ്ടിവരും…

അങ്ങനെ മടുത്തുതൊലഞ്ഞുനിന്ന് പണിയെടുക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്നു പിന്നിൽനിന്നൊരു ചോദ്യം;