എന്റെ മനസ്സിനെ വായിച്ച ശേഷം അതൊക്കെ അവളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയത് പോലെ അവളുടെ പുഞ്ചിരി വലുതായി വിടര്ന്നു. എന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്ന കൂട്ടത്തിൽ പെടുത്തിയത് പോലെ അവളുടെ ശരീരവും കണ്ണുകളും റിലാക്സായി.
“എനിക്കൊരു റൂം വേണമായിരുന്നു, മേഡം.. കഴിയുമെങ്കിൽ ഏറ്റവും താഴത്തെ ഫ്ലോറിൽ തന്നെ വേണം. എന്തേ റൂം ഒഴിവുണ്ടോ..?” ബഹുമാനപൂർവ്വം ഞാൻ ഹിന്ദിയില് ചോദിച്ചു.
“റൂം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളോട് വെയിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറയില്ലായിരുന്നു, സർ.” അവള് നര്മ്മം ചേര്ത്ത് പുഞ്ചിരി മാറാതെ പക്വതയോടെ പറഞ്ഞു.
കൊള്ളാം, നല്ല മറുപടി.
പക്ഷേ എന്റെ ബഹുമാനപൂർവ്വമായ സംസാരം കാരണം അവളുടെ മുഖം സന്തോഷത്തില് ഭയങ്കരമായി പ്രകാശിച്ചു. ഞാൻ കോൾ ചെയ്ത ശേഷം അവൾ വെപ്രാളത്തിൽ ഡ്രെസ്സ് മാറി വന്നത് കൊണ്ട് അവളുടെ ലൂസ് ടോപ്പിന് മുകളില് ഷോൾ ഇടാൻ മറന്നു പോയിരുന്നു. ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ആ സാഹചര്യം മുതലെടുത്ത് ആ വിടവിലൂടേ നോക്കാനൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സ് വന്നില്ല. അതൊക്കെ അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടപ്പോ എന്നോട് ഒരു ബഹുമാനം അവളുടെ കണ്ണിലും മനസ്സിലും പടരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് ഫീൽ ചെയ്തു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന സാധാരണ പുഞ്ചിരിക്ക് പകരം ഇപ്പൊ നല്ല പ്രകാശപൂർണ്ണമായ ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി തന്നെ വിടര്ന്നപ്പോ അവൾ പെട്ടന്ന് ഒരു മാലാഖയായി മാറിയത് പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. അതോടെ എനിക്ക് അവളോടുള്ള അട്രാക്ഷൻ കൂടിക്കൂടി വന്നു. പക്ഷേ മോശമായ ചിന്തകൾ ഒന്നും ഇതുവരെ അവളോട് എനിക്കുണ്ടായതുമില്ല.
“സർ മലയാളിയാണോ…?” ഹിന്ദിയില് തന്നെ അവൾ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു.
ആണെന്ന് ഞാൻ തലയാട്ടി.
“ഇവിടെ മുറി ഉണ്ട് സർ, പക്ഷേ താഴെ ഒന്നും ഒഴിവില്ല.” അവള് ബോള്ഡായി പറഞ്ഞു. “പിന്നേ എത്ര ദിവസത്തേയ്ക്കാണ് റൂം വേണ്ടത്..?” അല്പ്പം ഉച്ചാരണ പിശക് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മലയാളത്തിൽ തന്നെ അവള് എന്നോട് സംസാരിച്ചു.
“മലയാളം എങ്ങനെ അറിയാം..?” അവള് ചെറിയ ഉചാരണ പിശകോടേയാണെങ്കിലും വളരെ ക്യൂട്ടായി മലയാളം സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോ ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഉടനെ അവളുടെ മുഖം മങ്ങിപ്പോയി. പുഞ്ചിരി പതിയെ ഉരുകി ഒലിച്ചു പോയി. സങ്കടം വന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പെട്ടന്ന് നിറഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്തു. പെട്ടന്നുണ്ടായ ചെറിയൊരു തേങ്ങലിനെ അവള് എങ്ങനെയോ നിയന്ത്രിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്തോ പഴയ ഓര്മകളില് വീണത് പോലെ അവള് കണ്ണുകൾ നിറച്ച് നിന്നു.
ഈ വിഷയം അവളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോള് ഞാൻ ഉടനെ കാര്യം മാറ്റി.
“ഓക്കെ, മേഡം. എനിക്ക് ഒരു ദിവസത്തേക്ക് മാത്രം റൂം മതി. നാളെ ഉച്ച കഴിഞ്ഞാവൂം ഞാൻ വെക്കേറ്റ് ചെയ്യുക.”
“ഓക്കെ സർ.” അവൾ പെട്ടന്ന് കണ്ണും മുഖവും തുടച്ചിട്ട് പിന്നെയും പുഞ്ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ നാല് തൊട്ട് ആറാം നില വരെയുള്ള കുറച്ച് റൂമുകൾ മാത്രമാണ് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത്, താഴെ ഇല്ല. മുകളില് ആയതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിമുട്ട് എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ..?” അവള് ചോദിച്ചു.
“മുകളില്….,” ഞാൻ ഒന്ന് മടിച്ചു. പക്ഷേ അവളെ എന്തുകൊണ്ടോ നിരാശപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് മനസ്സ് വരാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. “മുകളില് ആണെങ്കിലും സാരമില്ല, മേഡം.”
അപ്പോ അവളുടെ പുഞ്ചിരി വലുതായി. എനിക്ക് മനസ്സിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു.
“പക്ഷേ അവിടെ റൂമിൽ നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ താഴെ പാർക്കിംഗിൽ നോക്കാൻ കഴിയുന്ന വിന്ഡോ ഉള്ള റൂംസ് വല്ലതും ഇവിടേയുണ്ടെങ്കിൽ കിട്ടുമോ..?” ഞാൻ പ്രതീക്ഷയില് ചോദിച്ചു.
ഉടനെ എന്റെ വ്യത്യസ്തമായ റിക്വസ്റ്റ് കേട്ട് അവള് ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ പുരികമുയർത്തി പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “ഈ പാതിരാത്രി മുകളില് റൂമിൽ നിന്നുകൊണ്ട് പാർക്കിംഗിൽ എന്തിന് നോക്കണം..?”