മേപ്പാടൻ- നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു ഉത്തരം ഉണ്ട്. അതിന് എതിരെ ഉള്ള ചോദ്യം അനാവശ്യമാണ്.
മാലിനി- സ്വാമി ഈ കല്യാണം അല്ലാതെ വേറെ യാതൊരു പോംവഴിയും ഇല്ലേ?
മേപ്പാടൻ- ഇല്ല കുട്ടി. മകനെ കല്യാണം കഴിക്കേണ്ടി വരുന്ന അമ്മയുടെ അവസ്ഥ എനിക്ക് മനസ്സിലാവും.
മാലിനി- സ്വാമി ഒന്നും കൂടി നോക്ക്. വേറെ ഒരു വഴി കാണാതെ ഇരിക്കില്ല.
മേപ്പാടൻ- ഇതാണ് അവസാന വഴി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് മനസ്സിനെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി, ഇതിന് തയ്യാർ ആവുക. അത് പോലെ മകന്റെയും. ഇന്ന് തന്നെ നടക്കണം. അതാണ് എന്റെയും നിയോഗം.
മാലിനി- സ്വാമി അത്…
മേപ്പാടൻ- നിങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിന് മുൻപ് നീണ്ട നേരത്തെ ഒരു പൂജ നടത്താൻ ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഒരു ഉത്തരം നൽകുക.
മാലിനി- മ്മ്.
മേപ്പാടൻ- പുത്രദുഃഖം അനുഭവിച്ച് ജീവിക്കണോ, അതോ മകന്റെ കൂടെ സന്തോഷമായി കഴിയണോ, എല്ലാം നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ ആണ്. പൊയ്ക്കോളൂ. ഉചിതമായ തീരുമാനം എതയും പെട്ടെന്ന് എടുക്കൂ.
അതും പറഞ്ഞ് മേപ്പാടൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ധ്യാനത്തിൽ അമർന്നു.
മാലിനി കുഴഞ്ഞ് മറിഞ്ഞ ചിന്തകളുമായി അരുണിന്റെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു.
അരുൺ- അമ്മേ നമുക്ക് പോയാലോ? എനിക്ക് ഇവിടെ ഇരുന്നിട്ട് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു.
മാലിനി- ഇന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകാൻ പറ്റില്ല. ഇവിടെത്തന്നെ കഴിയണം.
അരുൺ- ശരി. അമ്മ പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രം നിൽക്കാം.
മാലിനി- നീ ആ സ്വാമി പറഞ്ഞ കാര്യം വല്ലതും ഓർത്തായിരുന്നോ?
അരുൺ- എന്ത് അമ്മയെ കെട്ടണം എന്ന കാര്യമോ?
മാലിനി- അതെ.
അരുൺ- അതൊക്കെ ഞാൻ അപ്പോഴേ മറന്നു. ഈ മുറിക്ക് പുറത്ത് ഇറങ്ങാത്തത് അയാളെ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും എന്ന് കരുതിയിട്ടാ.
മാലിനി- ഞാൻ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു.
അരുൺ- എന്താ?
മാലിനി- ഇന്ന് രാത്രി നീ എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കണം.
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അരുൺ ഞെട്ടി.
അരുൺ- അമ്മ എന്താ പറയുന്നത് എന്ന് അറിയോ?
മാലിനി- ഞാൻ തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞു.
അരുൺ- ആ സ്വാമി വല്ലതും പറഞ്ഞുവെന്ന് കരുതി, അമ്മ അത് കാര്യം ആക്കണ്ടാ.
മാലിനി- എനിക്ക് ഈ ലോകത്ത് എല്ലാറ്റിലും വലുത് നിന്റെ ജീവന്റെ കാര്യം ആണ്. എനിക്ക് റിസ്ക് എടുക്കാൻ വയ്യാ.
അരുൺ- അമ്മ കടുത്ത തീരുമാനം ഒന്നും എടുക്കണ്ടാ.
മാലിനി- നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന വേദന അനുഭവിക്കുന്നതിലും നല്ലത്, നിന്റെ ഭാര്യ ആവുന്നതാ.
അരുൺ- അമ്മേ അത് വേണ്ടാ. ഇത് പുറത്ത് അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നമ്മൾ മരിക്കുന്നതാ നല്ലത്.
മാലിനി- നീയില്ലെങ്കിൽ ഞാനും ഓപ്പോളും പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കും എന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? പിന്നെയല്ലെ ആളുകൾ.
അരുൺ- അമ്മേ..
മാലിനി- ഇതിപ്പോൾ നിന്റെ ജീവന്റെ കാര്യം മാത്രം അല്ല. നമ്മുടെ ഇല്ലത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ പ്രശ്നം കൂടിയാ. നീ മറിച്ച് ഒന്നും പറയരുത്.
അരുൺ- ഈ കല്യാണം നടന്നാൽ നമുക്ക് പഴയത് പോലെ അമ്മയും മകനും ആയി ജീവിക്കാൻ പറ്റോ?
അത് കേട്ടപ്പോൾ മാലിനി കരയാൻ തുടങ്ങി. അരുൺ അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് സമാധാനിപ്പിച്ചു.
മാലിനി- അറിയില്ല അരുൺ, ഇനി അങ്ങോട്ട് നമ്മുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ ഉണ്ടാവുമെന്ന്.
അരുൺ- വെറുതെ ഒരു കല്യാണം കഴിച്ചാൽ പോരല്ലോ? ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരായി കഴിയുകയും വേണ്ടേ?
മാലിനി- അതെ. കല്യാണം പൂർണ്ണമാവണമെങ്കിൽ അതും വേണ്ടി വരും.
അരുൺ- എനിക്ക് അമ്മയുമായി ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമോ? അമ്മക്ക് അതിന് സാധിക്കുമോ?
മാലിനി- എനിക്ക് അറിയില്ല അരുൺ. ഒരു കാര്യം മാത്രേ എനിക്കറിയൂ… നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യ.
മാലിനി പിന്നെയും കരയാൻ തുടങ്ങി
അരുൺ- അമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല.
മാലിനി കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.
മാലിനി- അറിയാം അരുൺ. തൽക്കാലം ഈ കല്യാണം നടത്താം. ബാക്കി വരുന്നിടത്ത് വെച്ച് കാണാം.
അരുൺ- അമ്മ കാര്യമായിട്ടാണോ പറയുന്നത്?
മാലിനി- അതെ.
അരുൺ- മ്മ്… അമ്മക്ക് അത് ശരിയായി തോന്നുകയാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ തന്നെ നടക്കട്ടെ. എനിക്ക് സമ്മതം ആണ്.
അരുണിന്റെ വാക്കുകൾ മാലിനിക്ക് കുറച്ചു സന്തോഷം പകർന്നെങ്കിലും, മകന്റെ ഭാര്യയായി ഇനിയുള്ള ജീവിതം കഴിയണം എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത മനപ്രയാസം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്നാലും അതൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി അവൾ സ്വാമിയുടെ അടുത്ത് ചെന്നു.