അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. തന്റെ മകന്റെ, ഭർത്താവിന്റെ ആദ്യ സമ്മാനം.
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞ് കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചുണ്ടുകളിൽ ഉമ്മവെച്ചു.
മാലിനി- താങ്ക്യു കണ്ണാ.
അരുൺ- ഇഷ്ടായോ?
മാലിനി- ഒരുപാട്.
അരുൺ പുഞ്ചിരിച്ചു.
മാലിനി- ഓപ്പോൾക്ക് വാങ്ങിയോ?
അരുൺ- മ്മ്. ഇതുപോലെ തന്നെയുള്ളത് അൽപം ഡിസൈൻ മാറ്റമുണ്ട്. സെയിൽസ്മാൻ പറഞ്ഞു ഒരേപോലത്തെ വാങ്ങണ്ട. സ്ത്രീകൾ മാറി മാറി ഇടാൻ ഇഷ്ടപ്പെടും എന്ന്.
കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മാലിനി- നന്നായി. അത് ശരിയാണ്. ഇനിയിപ്പോൾ നീ ഞങ്ങളിലും മാറിമാറി ഇടുമല്ലൊ? ഇന്നല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ… ഇതിന്റെ ബാക്കി ഞാൻ നാളെത്തരാം. ഞാൻ കാത്തിരിയ്ക്കും. വന്നേ. പാവം ഓപ്പോൾ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
മാലിനി അരുണിന്റെ ഓപ്പോളുടെ മുറിയിൽ നാടകീയമായി ഉന്തിത്തള്ളി എത്തിച്ചു.
അതിനുശേഷം ഓപ്പോളെ കൂട്ടി ആ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തി.
അരുൺ അവിടെ കട്ടിലിൽ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
മാലിനി പാലുമായി ഓപ്പോളെ ആ മുറിയിലേക്ക് മെല്ലെ ഉന്തി.
മാലിനി- കണ്ണാ, ദേ എന്റെ മരുമകൾ. ഒരു മയം വേണം കേട്ടൊ.
ഒരു ചിരിയോടെ ഇത്രയും പറഞ്ഞ് വാതിലടച്ച് മാലതി തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. അടുക്കളയിലെ ബാക്കി പണികൾ തീർത്ത് അവൾ തങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
രണ്ടാം ശാന്തിമുഹൂർത്തം.
പത്തൊമ്പതാം വയസ്സിലാണ് താൻ ആദ്യമായി ഈ തറവാട്ടിൽ ഇതുപോലെ വലതുകാൽ വെച്ച് ഈ മുറിയിലേക്ക് കയറിയതെന്ന് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ഓർത്തു. അന്നും അമ്മായിയമ്മയായിരുന്നു തന്നെ ഇവിടെവരെ കൊണ്ടുവിട്ടത്.
അന്നത്തെ പ്രായത്തിൽ തനിക്ക് ആകെ ഒരു വിഹ്വലതയായിരുന്നു. പല പേടികളും, ആകാംക്ഷയും, വിറയലും. ഇനി ഈ തറവാടിന് പുറംലോകം കാണുമോ എന്നുപോലും ഭയന്നു. കാരണം അച്ഛനില്ലാത്ത, കൂടപ്പിറപ്പുകളില്ലാത്ത തനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമായിട്ടാണ് തന്റെ വേളിയെ തന്റെ അമ്മാവന്മാരും ബന്ധുക്കളും തന്റെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചത്. അച്ഛനെ കണ്ട ഓർമ്മപോലും ഇല്ലാതിരുന്ന തന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ അമ്മ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
കല്യാണം നടത്താൻ എന്നപേരിൽ തന്റെ അമ്മയുടെ സ്വത്തുക്കൾ ആ അമ്മാവന്മാർ പങ്കിട്ടെടുത്തു. ഒന്നും മറുത്ത് പറയാതെ അമ്മ ജീവിച്ചു. വിധവയ്ക്ക് അതാണ് വിധിയത്രെ. ഈ ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും സ്വാർത്ഥരായ ബന്ധുക്കൾക്ക് വൈധവ്യവും തട്ടിപ്പിന് ആയുധമാവും എന്ന് അന്നേ താൻ മനസ്സിലാക്കി.
തനിക്കുപിറകേ വന്നുകയറിയ മാലിനിയുടെ അവസ്ഥയും ഏതാണ്ട് അതുപോലെ തന്നെയാണെന്ന് താൻ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോളാണ് തന്റെ പ്രതിബിംബത്തെ അവളിൽ കണ്ടത്. അവളുടെ അമ്മയിൽ തന്റെ അമ്മയുടെയും.
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധിയുടെ പ്രഹരത്തിൽ അടിപതറിയപ്പോൾ മരിക്കും വരെ ഹരികൃഷ്ണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഏട്ടന്റെ വിധവയുടെ താങ്ങായിട്ട്. ഒരേ ഉയിർപോലെ നടന്ന ഏട്ടന്റെ ഏട്ടത്തിക്കായി, തറവാട്ടിലെ ഏട്ടന്റെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും, ബഹുമാനത്തോടെ നിയമപരമായി അയാൾ പകുത്തു നൽകി. അതുകൊണ്ട് ഒരു ബന്ധുക്കൾക്കും യാതൊരു വിധത്തിലും ഇവിടെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല. പലവിധത്തിലും അവരെല്ലാം ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഹരികൃഷ്ണന്റെ മുമ്പിൽ എല്ലാം പാഴായി.
ഏട്ടനും അനിയനും അവരും ഭാര്യമാരും അറിവ് നേടണം എന്ന കാര്യത്തിൽ ഒറ്റക്കെട്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് തനിക്കും മാലിനിക്കും പഠിത്തം പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞതും ജീവിതത്തെ ഉറപ്പോടെ നേരിടാൻ കഴിഞ്ഞതും.
ഹരികൃഷ്ണൻ മറഞ്ഞപ്പോൾ ആ സഹായഹസ്തം താൻ മാലിനിക്ക് നീട്ടിയത് ആ ഓർമ്മയിലാണ്. അതേ ബന്ധുക്കളും, അവളുടെ ബന്ധുക്കളും വട്ടമിടുന്നതു താൻ കണ്ടു. പാവം അമ്മമാർ നിസ്സഹായരായി നിന്നപ്പോൾ താനാണ് ഇരുവരെയും ഇവിടെ ഒപ്പം നിർത്തിയത്.
എന്നും താൻ മാലിനിക്കൊപ്പം ഉണ്ടാകും എന്നത്, തന്നെ ബഹുമാനിച്ച ഹരികൃഷ്ണനോടുള്ള തന്റെ പ്രണാമം ആയിരുന്നു. അത് ശരിയായിരുന്നു എന്ന് ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചു.
തറവാട്ടിലെ ആകെയുള്ള ഒരാൺതരിയെ പരിപാലിക്കാൻ നാലമ്മമാർ.