ഓപ്പോൾ- ഭക്ഷണം കഴിക്ക്. നല്ല ക്ഷീണം കാണും.
അരുണും ഓപ്പോളെ വിട്ടു മാറി. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,
അരുൺ- നല്ല വിശപ്പുണ്ട് ഓപ്പോളേ. അമ്മ ഇപ്പോൾ ഒന്നും തരാറില്ല.
മാലിനി- അതേയതെ. എന്നെ മുഴുവനായി തീറ്റയാണ്. പിന്നെങ്ങനെ മറ്റെന്തെങ്കിലും കഴിക്കും?
ഓപ്പോൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി.
അരുൺ ആകെ ചുവന്നു.
ഓപ്പോൾ- എന്റെ മോന് ഓപ്പോൾ തരാം.
മാലിനി- ഇനിയിവൻ ഓപ്പോളെക്കൂടി തിന്നാൻ നോക്കും. അത്ര വിശപ്പാണ്.
ഓപ്പോൾ- അധ്വാനിച്ചാൽ വിശപ്പുകൂടും.
അരുൺ- രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ പാരവെക്കുകയാണല്ലെ?
മാലിനി- അതേ. ഇപ്പോഴാണോ എന്റെ പൊന്നുമോന് മനസ്സിലായത്? ഞങ്ങൾ ഒന്നാണ്. ഞങ്ങൾക്കും ഒന്നാണ്. ഞങ്ങളുടെ നീ, രണ്ടുപേർക്കും തുല്യം. മനസ്സിലായില്ലെ?
അരുൺ- ഉവ്വുവ്വ്. മനസ്സിലായി. വല്ലതും വിളമ്പ് അമ്മമാർ.
ഓപ്പോളും മാലിനിയും അരുണിന്റെ നിഷ്കളങ്കത കണ്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ബാംഗ്ളൂർ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചും, ഡോക്റ്ററെ കണ്ട കാര്യം പറഞ്ഞും, മാലിനിയുടെ യാത്രയുടെ കാര്യം സംസാരിച്ചും അവർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.
അരുൺ ഉമ്മറത്തേക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാലിനി ഓപ്പോളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
മാലിനി- ഓപ്പോളെ, ഇപ്പോഴെനിക്ക് മനസ്സിലായി എന്തിനാണ് മേപ്പാടൻ ഓപ്പോളെയും കൊണ്ട് ചെല്ലണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടതെന്ന്. ഓപ്പോളുടെ ജീവിതവും അരുണിനോട് ചേരേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാലേ ഈ സുരക്ഷിത വൃത്തം പൂർണ്ണമാകൂ. അന്ന് ഞാൻ അവന്റെ ജീവൻ മാത്രമാണ് മുൻപിൽ കണ്ടത്. മേപ്പാടൻ പക്ഷേ നമ്മുടെ മൂന്ന് പേരുടെയും ജീവിതം മുൻകൂട്ടി കണ്ടുകാണണം.
ഓപ്പോൾ- മോൻ ഒരു പക്ഷേ എന്നെ അങ്ങിനെ കാണില്ലെങ്കിലോ?
മാലിനി- എന്നേയും അങ്ങിനെ അവൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിരുന്നില്ലല്ലോ? ഞാൻ ആണ് അവനെ മാറ്റിയെടുത്തത്. പിന്നെ അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയിട്ടില്ല. ഏതായാലും നാളെ നമുക്ക് ശങ്കര സ്വാമികളോടൊന്ന് സംസാരിച്ച്, മേപ്പാടനെ എപ്പോൾ കാണാൻ സാധിക്കും എന്നറിയാം. എന്നിട്ട് നമുക്കവിടെ വരെ പോകാം.
ഓപ്പോൾ- മോളെ നിനക്ക് അങ്ങനെ യാത്ര ചെയ്യാമോ?
മാലിനി- കുഴപ്പമില്ല ഓപ്പോളെ. രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞല്ലെ?
ഓപ്പോൾ- എന്നാൽ ശങ്കര സ്വാമിയെ ഒന്ന് വിളിച്ചാലോ?
മാലിനി- എട്ടുമണി ആയല്ലേ ഉള്ളൂ. ഒന്നു വിളിച്ചുനോക്കാം.
ഓപ്പോൾ ശങ്കര സ്വാമികളെ വിളിച്ചു.
ശങ്കര സ്വാമി- അവർ നാട്ടിൽ എത്തി അല്ലെ?
ഓപ്പോൾ- സ്വാമി എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?
ശങ്കര സ്വാമി- മേപ്പാടനിൽ നിന്ന്. നാളെത്തന്നെ അവിടേക്ക് ചെന്നോളൂ. മേപ്പാടൻ കാത്തിരിക്കും.
ഓപ്പോൾ- മാലിനിക്ക് അത്രദൂരം…
ശങ്കര സ്വാമി- ഒന്നു സംഭവിക്കില്ല. മൂന്നുപേരും ചെന്നോളൂ. അങ്ങനെയല്ലേ പറഞ്ഞിരുന്നത്? അതോ നാലുപേരോ?
ഓപ്പോൾ- നാലുപേർ.
ശങ്കര സ്വാമി- നന്നായി. തിരികെ വന്നിട്ട് ഒരുദിവസം ഞാൻ അതിലേ വരാം. എല്ലാവരെയും കാണാല്ലോ.
ഓപ്പോൾ- നന്ദി സ്വാമി.
ഫോൺ വച്ച് ഓപ്പോൾ മാലിനിയെ നോക്കി. സ്പീക്കർ ഫോണിൽ എല്ലാം കേട്ടിരുന്ന മാലിനിയുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്താൽ മിഴിഞ്ഞിരുന്നു. അൽപനേരം രണ്ടുപേർക്കും ഒന്നും മിണ്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മാലിനി അരുണിനെ വിളിച്ചു.
മാലിനി- അരുൺ…
അരുൺ- എന്താമ്മേ?
മാലിനി- ശങ്കര സ്വാമിയെ വിളിച്ചിരുന്നു. മേപ്പാടൻ കാത്തിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ മൂന്നുപേരും നാളെ അവിടെയെത്തണം. അതിരാവിലെ പോയാലോ?
അരുൻ- ശരിയമ്മേ.
ഓപ്പോൾ- എന്നാൽ നേരത്തെ കിടക്കാം. അത്രയും ദൂരം കാർ ഓടിക്കേണ്ടതല്ലെ?
അരുൺ- ശരി ഓപ്പോളേ.
മാലിനി- ഇന്ന് നീ ഞങ്ങളുടെ നടുക്ക് കിടന്നാൽ മതി. പണ്ടത്തേപ്പോലെ.
അരുൺ- അതെന്താ?
ഓപ്പോൾ- ഞങ്ങളുടെ ഒരാഗ്രഹം.
രണ്ടുപേർക്കും കവിളിൽ ഓരോ ഉമ്മ കൊടുത്ത് അരുൺ- ശരി അമ്മമാരേ.
അങ്ങനെ തന്നെയാണവർ ഉറങ്ങിയത്.
അരുൺ ചെരിഞ്ഞുകിടന്ന് ഓപ്പോളെ പുണർന്ന് ആ കാലുകളിൽ തന്റെ കാലുകൾ കയറ്റിവച്ചാണുറങ്ങിയത്. ഓപ്പോളും മകനെപ്പുണർന്നു കിടന്നു. മാലിനി അവന്റെ പുറകിൽ നിന്ന് അവനെ പുണർന്നുറങ്ങി.
അതിരാവിലെ അവർ യാത്ര തിരിച്ചു. മുൻപ് രണ്ടുവട്ടം പോയിട്ടുള്ളതിനാൽ അരുണിനും, മാലിനിക്കും വഴി പരിചിതമായിരുന്നു. സുഖമായി അവർ ജീപ്പ് കിട്ടുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി. അവിടെ അവരെ കാത്തെന്നപോലെ ആ ജീപ്പ് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പരിചിതഭാവത്തിൽ ജീപ്പുകാരൻ ചിരിച്ചു.