അപ്പോൾ ഇതെല്ലാം സത്യമാണ്!
തങ്ങൾ മനോജ് ബ്രോക്കറോട് സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഓപ്പോൾ ഓർത്തു.
അയാളുടെ മറുപടിയും.
ഇഡ്ഡലി വാങ്ങിവെച്ച്, സാമ്പാറിനുള്ളകൂട്ട് അടുപ്പത്തുവെച്ചശേഷം, മാലിനി കുറേനേരം സ്റ്റൗവിനരികിൽ ആലോചിച്ചുനിന്നു.
‘ഓപ്പോൾക്ക് ഇതൊന്നും ഒരിക്കലും ഉൾക്കൊള്ളാൻ ആകില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാനും അരുണും ഇവിടെ നിന്ന് ദൂരെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറണം. തങ്ങളുടെ ജീവിതം, കുഞ്ഞ്, കുടുംബം ഒക്കെ ദൂരെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പറിച്ചുനടണം. എന്തായാലും അതുവേണം. നാളെത്തന്നെയായാൽ അത്രയും നല്ലത്. ഓപ്പോൾക്ക് സ്വീകാര്യമല്ലാതെ ഞങ്ങൾ ഈ തറവാട്ടിൽ നില്ക്കില്ല. അതേതായാലും ഓപ്പോളെ അറിയിക്കണം.’
മാലിനി തിരികെ ഹാളിൽ എത്തി.
ഓപ്പോൾ അതേയിരിപ്പാണ്.
മാലിനി അടുത്തെത്തി ഭയത്തോടെ, സ്വരം താഴ്ത്തി വിളിച്ചു,
മാലിനി- ഓപ്പോളേ…
ഓപ്പോൾ മിഴികൾ ഉയർത്തി മാലിനിയെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങൾ ചെയ്തത് തെറ്റായതുകൊണ്ടാണെന്ന് മാലിനി അറിഞ്ഞു.
മാലിനി- ഓപ്പോളേ.. ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞങ്ങൾ നാളെത്തന്നെ ഇവിടെനിന്ന് പൊയ്ക്കോളാം.
ഓപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ് മാലിനിയെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ മുഖം ഇരുകൈകളിൽ എടുത്ത് മാലിനിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ചു.
ഓപ്പോൾ- മോളേ, ലോകത്ത് ഒരമ്മയും തന്റെ മകന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ചെയ്യില്ലാത്ത കാര്യമാണ് നീ ചെയ്തത്. ആ അമ്മയെ അനുസരിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ അരുൺ ചെയ്തത്. നിങ്ങൾ ചെയ്തത് അപ്പോൾ എങ്ങനെ തെറ്റാകും? നിങ്ങൾ എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ല. നമ്മൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കും. ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ട കാര്യം നമുക്കില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടർച്ചയായ ദുരന്തങ്ങളും വെല്ലുവിളികളും വന്നപ്പോൾ നമ്മളെ മാനസികമായി തകർക്കാനും, താഴ്ത്താനും, അവരുടെ ചൊൽപ്പടിയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകാനും ആയിരുന്നു എല്ലാവരും ശ്രമിച്ചത്. എല്ലാം നേരിട്ടാണ് നമ്മൾ ഇത്രയും ജീവിച്ചത്. എല്ലാം നേടിയത്. നമ്മൾ ജീവിച്ചതു മുഴുവൻ നമ്മുടെ മകൻ അരുണിനു വേണ്ടിയാണ്. അവന്റെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടിയാണ്. നിങ്ങൾ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടാകും. എന്റെ കൂടെത്തന്നെ. നമ്മൾ ഇതുപോലെ ജീവിക്കും. നിങ്ങൾ പോയാൽ ഞാനും നിങ്ങളോടൊപ്പം വരും. അരുൺ എന്റെയും കൂടെ മകൻ അല്ലെ? അവന്റെ കുട്ടിയുടെ മുത്തശ്ശിയാകാൻ ഞാനും വേണ്ടെ?
മാലിനി ഒരു കരച്ചിലോടേ ഓപ്പോളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു.
ഓപ്പോൾ മാലിനിയുടെ പുറം തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓപ്പോളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
രണ്ടുപേരുടെയും കരച്ചിൽ അടങ്ങാൻ സമയമെടുത്തു. തറവാടിന്റെ ശാപമോക്ഷം ഓർത്തപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സ് ശാന്തമായി.
ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ഓപ്പോൾ – എവിടെ നമ്മുടെ മണവാളൻ? അത്രമാത്രം നീ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചോ?
മാലിനി- ഒന്നു പോ ഓപ്പോളേ. മോൻ നല്ല ഉറക്കമാണ്. ഞാൻ ഉണർത്താതെ പോന്നു.
ഓപ്പോൾ- മോനോ? അരുൺ നിന്റെ ഭർത്താവാണ് ഇപ്പോൾ!
മാലിനി- അവന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും അമ്മയാണെന്ന്. എന്നോട് അപ്പോഴും… അവനെ മോനേന്ന് തന്നെ വിളിക്കണം എന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അതാണ് അവനിഷ്ടമത്രേ. എനിയ്ക്കും…
മാലിനി ചമ്മലോടെ ചുണ്ടുകടിച്ച്, തലകുനിച്ച്, പറഞ്ഞത് പൂർണ്ണമാക്കാതെ നിർത്തി.
മകൻ പണ്ണുമ്പോൾ, ‘മോനേ’ എന്ന് താൻ വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവന്റെ കുണ്ണ തുടിതുടിക്കുന്നത് താൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ഓപ്പോളോട് പറയാൻ ആവില്ലല്ലൊ.
മകൻ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിച്ച് തന്നിലേക്ക് കേറുമ്പോൾ തന്റെ തേൻ പൊട്ടിയൊഴുക്ക് കൂടുന്നതും പറയാൻ ആവില്ല.
ഓപ്പോൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. മകന് അമ്മയെ, അമ്മയായിത്തന്നെ ബന്ധപ്പെടണം എന്ന്. അതുപോലെ അമ്മയ്ക്ക് മകനെ മകനായിത്തന്നെ ബന്ധപ്പെടുന്നതാണ് താല്പര്യം എന്നാണ് ഇവൾ പറയാതെ പറയുന്നത്. അതാണ് പ്രിയം എന്ന്. ആ മുഖത്തെ നാണവും രക്തച്ഛവിയും അത് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്.
ഓപ്പോളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരിയൂറി. പക്ഷേ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. മാലിനിയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തലോടി.