മാലിനി തന്റെ മനസ്സിനെ ഉറപ്പിച്ചു.
ഈ സമയം അരുൺ,
“സ്വന്തമാക്കണം എന്ന് കരുതിയ പെണ്ണിനെ കെട്ടാൻ പറ്റിയില്ല. അത് പകരം സ്വന്തം അമ്മയെ കെട്ടി. ഇനി രണ്ട് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അമ്മക്ക് ഒരു ഭർത്താവ് നൽകുന്ന എല്ലാ സുഖങ്ങളും നൽകണം. ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു. എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ എന്തൊക്കെയാണ് അമ്മ ചെയ്തു കൂട്ടുന്നത്? ഇനി അമ്മ അതിനും തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞോ? എന്തായാലും വല്ലാത്തൊരു കെണിയിൽ ആണ് വന്ന് പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതെല്ലാം അറിയുമ്പോൾ ഓപ്പോളുടെ മുഖത്ത് എങ്ങനെ നോക്കും? ഓപ്പോൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും? ഓപ്പോൾക്ക് ഇത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റുമോ? ഇല്ലെങ്കിൽ താനും അമ്മയും എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകേണ്ടി വരുമോ? ഇതെങ്ങാനും പുറത്തറിഞ്ഞാൽ നാട്ടുകാർ, വീട്ടുകാർ, സുഹൃത്തുക്കൾ ഒക്കെ എന്തു പറയും? ആരും അങ്ങീകരിക്കില്ല. അന്ധവിശ്വസം എന്നു മാത്രമേ പറയൂ, കുറ്റപ്പെടുത്തൂ.
പക്ഷെ തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൽ ഉണ്ടായ അനർത്ഥങ്ങൾ എല്ലാം ആളുകൾക്ക് വിശ്വാസമാണ്. അപ്പോൾ ഇതു മാത്രമേ പ്രതിവിധി ഉള്ളൂ എന്ന് മേപ്പാടൻ സ്വാമി പറഞ്ഞതും വിശ്വസിക്കണ്ടേ?
ലോകത്ത് വേറെ ഏതെങ്കിലും അമ്മ ഇത്ര വലിയ ഒരു ത്യാഗം തന്റെ മകനു വേണ്ടി ചെയ്യുമോ?”
ആകെ കുഴഞ്ഞ മനസ്സുമായി അവർ കിടന്ന് ഉറങ്ങി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മേപ്പാടൻ പറഞ്ഞിരുന്ന പൈസ ഒക്കെ കൊടുത്ത് അവർ ആശ്രമത്തിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.
ജീപ്പിൽ പോകുമ്പോൾ ഒന്നും മാലിനി അരുണിനോട് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവർ കാറിന്റെ അടുത്ത് എത്തി. രണ്ടാളും അതിൽ കയറി യാത്ര തുടങ്ങി. പോകും വഴി റേഞ്ച് ഉള്ളിടത്ത് എത്തിയപ്പോൾ മാലിനി ഓപ്പോളെ വിളിച്ചു.
മാലിനി- ഹലോ ഓപ്പോളേ…
ഓപ്പോൾ- നിങ്ങൾ എവിടെയാണ്?
മാലിനി- ഇന്നലെ ഒരു അത്യാവശ്യ പൂജ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതാ വരാഞ്ഞേ.
ഓപ്പോൾ-എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒന്ന് വിളിച്ച് പറയാൻ പാടില്ലേ? ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചു പോയി.
മാലിനി- അവിടെ റേഞ്ച് ഇല്ല. അതാ വിളിക്കാഞ്ഞേ. ഇപ്പോൾ ഏറെ ദൂരം പോന്നിട്ടാണ് റേഞ്ച് കിട്ടിയത്.
ഓപ്പോൾ- മ്മ്. നിങ്ങൾ എപ്പോ ഇവിടെ എത്തും?
മാലിനി- വൈകുന്നേരം ആവും. പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം കൂടി പറയാനാ ഞാൻ വിളിച്ചത്.
ഓപ്പോൾ- എന്ത് കാര്യം?
മാലിനി- ഓപ്പോൾ രണ്ടു ദിവസം വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കാമോ?
ഓപ്പോൾ –അതെന്തിനാ?
മാലിനി- ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും കൂടി കുറച്ചു പൂജ ചെയ്യാൻ ഉണ്ട്. അത് കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ ഓപ്പോളിനെ വിളിക്കാം.
ഓപ്പോൾ- എന്ത് പൂജ?
മാലിനി- അത് ആരോടും പറയരുതെന്നാ മേപ്പാടൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, ഫലം കുറയുമത്രേ.
ഓപ്പോൾ- ശരി. അരുണിന് കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ?
മാലിനി- അവൻ ഓക്കെ ആണ്.
ഓപ്പോൾ- ശരി. ഇല്ലത്തിന്റെ താക്കോൽ ഞാൻ സാധാരണ വെക്കാറുള്ള സ്ഥലത്ത് വെക്കാം.
മാലിനി- മ്മ്.
ഓപ്പോൾ- പിന്നെ അരുണിനോട് എന്റെ അന്വേഷണം പറഞ്ഞേക്ക്.
മാലിനി- പറയാം.
അതും പറഞ്ഞ് മാലിനി ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ശാന്തി മുഹൂർത്തം കഴിയുന്നതു വരെ ഓപ്പോളുടെ സാമിപ്യം ഉണ്ടാവില്ല എന്ന് മാലിനി ഉറപ്പ് വരുത്തി.
അതിന് മുമ്പ് ഓപ്പോളെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ വയ്യ. എങ്ങനെ ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കും? എന്തായാലും ഞാൻ അവന്റെ അമ്മയല്ലേ? അവൻ മാത്രമാണ് എനിക്ക് വലുത്. അപ്പോൾ ആരെങ്കിലും തടസ്സം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല. ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഞാൻ നേരിടും. പക്ഷേ ഓപ്പോളോട് എതിർക്കാൻ പറ്റില്ല.
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ശേഷം മാലിനി അരുണിനോട് പറഞ്ഞു,
മാലിനി- ഓപ്പോൾ ആയിരുന്നു.
അരുൺ- മ്മ്. ഓപ്പോൾ എന്ത് പറഞ്ഞു?
മാലിനി- ഓപ്പോൾ നമ്മളെ കാണാത്തതിൽ ഒരുപാട് പേടിച്ചു
അരുൺ- റേഞ്ച് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാ വിളിക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞേന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?
മാലിനി- അതെ. പിന്നെ അവിടെ നിൽക്കേണ്ടി വരും എന്ന് നമ്മൾ കരുതിയോ?
അരുൺ- അതെ. ഓപ്പോളോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞോ?
മാലിനി –ഇല്ല.
അരുൺ- പറയണ്ടേ?
മാലിനി- വേണം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ വേണ്ടാ പിന്നീട് പറയാം.
അരുൺ – ഓപ്പോൾ അറിയാതെ എങ്ങനെ ഇതൊക്കെ ചെയ്യും?