മാലിനി- എന്താണ് സ്വാമി?
മേപ്പാടൻ പൂജിച്ച നാല് മാന്ത്രിക തകിടുകൾ മാലിനിക്ക് കൊടുത്തു.
മേപ്പാടൻ- ഈ തകിടുകൾ നിങ്ങൾ വീടിന്റെ നാല് കോണിൽ കുഴിച്ച് ഇടണം.
മാലിനി തകിടുകൾ മേപ്പാടന്റെ കൈയിൽ നിന്നും വാങ്ങി.
മാലിനി- ചെയ്യാം സ്വാമി.
മേപ്പാടൻ- പിന്നെ, നിങ്ങളുടെ ശാന്തിമുഹൂർത്തം ഈ വരുന്ന പൂർണ ചന്ദ്രദിവസം തന്നെ നടത്തണം.
മേപ്പാടന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അരുണും മാലിനിയും വല്ലാതെയായി.
മേപ്പാടൻ- ശാന്തിമുഹൂർത്തതിന് മുൻപ് നിങ്ങൾ ശരീര സുഖം അനുഭവിക്കരുത്. പിന്നെ നിങ്ങളുടെ സർപ്പക്കാവിന് അൽപ്പം കിഴക്ക് നീങ്ങി വേണം നിങ്ങളുടെ മണിയറ ഒരുക്കാൻ.
മാലിനിയുടെയും അരുണിന്റെയും മനസ്സിനെ മേപ്പാടന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും കീറി മുറിച്ചു.
മാലിനി- അതെന്തിനാ സ്വാമി?
മേപ്പാടൻ- അവിടെ വെച്ചാണ് ആ സർപ്പങ്ങളെ നിങ്ങളുടെ പൂർവികർ വകവരുത്തിയത്.
മേപ്പാടൻ- ശാന്തിമുഹൂർത്തവും കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അരുണിന്റെ ജീവന് ഒരു ഭീഷണിയും ഉണ്ടാവില്ല.
മാലിനി- മ്മ്.
മേപ്പാടൻ മാലിനിയോട്- സന്താന നിയന്ത്രണോപാധികൾ ഒന്നും പാടില്ല. ശാന്തിമുഹൂർത്തത്തിലും, അതിനുശേഷവും സന്താനസൗഭാഗ്യം തന്നെയായിരിക്കണം നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം. എത്രയും പെട്ടെന്ന് അത് നേടുന്നുവോ അത്രയും ഐശ്വര്യം നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഉണ്ടാവും. നിങ്ങളുടെ തറവാടിനും.
മാലിനി- ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്ക് അതിന് കഴിയുമോ സ്വാമി?
മേപ്പാടൻ- ഇത്രയും കാര്യം നടത്തിയ ഈശ്വരൻ അത് നല്കും എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. നിങ്ങൾക്ക് അതിനുള്ള ഭാഗ്യം ഉണ്ട്. താമസിയാതെ, സന്താന സൗഭാഗ്യം ഉറപ്പിച്ചശേഷം മാത്രം, ഇല്ലത്തുള്ള മറ്റേയാളുമായി ഇവിടെ വരിക. ഒരു കർമ്മം കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്.
അരുണിന് ആ പറഞ്ഞതൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.
മാലിനിയുടെ മനസ്സിൽ ഇല്ലത്തുള്ള മറ്റെയാളുടെ, ഓപ്പോളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. ഓപ്പോൾക്കും ഇനിയുള്ള തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്തോ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട പങ്കുവഹിക്കാനുണ്ടെന്ന് മാലിനിക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായി.
മാലിനി- ശരി സ്വാമി.
മേപ്പാടൻ- ദീർഘ സുമംഗലീഭ:വ.
മേപ്പാടനെ കുമ്പിട്ടു വണങ്ങി മാലിനിയും അരുണും എഴുന്നേറ്റു.
മാലിനിയെയും അരുണിനെയും പരികർമ്മി ആശ്രമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടാക്കി.
മാലിനി അവളുടെ റൂമിലും അരുൺ അവന്റെ റൂമിലും എത്തി.
മാലിനി അവളുടെ സാരി അഴിച്ച് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. മകൻ ചാർത്തിയ സിന്ദൂരവും, അണിയിച്ച താലിയും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. മാലിനി അവളുടെ ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ ഓർത്ത് വിഷമിച്ചു. അവൾ ആകെ ഒരു മരവിപ്പിൽ ആയിരുന്നു.
“എത്ര പെട്ടെന്നാണ് എല്ലാം സംഭവിച്ചത്! ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു ഭാര്യ. അതും സ്വന്തം മകന്റെ! ഇനി രണ്ട് ദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ അവന്റെ കൂടെ ശരീരവും പങ്കിടണം. ഓപ്പോൾ ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും? ആലോച്ചിച്ചിട്ട് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. ഓപ്പോളിനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും പാടാണ്, അരുണിന്റെ കൂടെ കിടക്കാൻ സ്വന്തം മനസ്സിനെ സമ്മതിപ്പിക്കുന്നത്. അരുണിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേറെ വഴിയും ഇല്ല. അതിനായി ഇതായിരിക്കാം തന്റെ നിയോഗം.
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നടക്കരുതാത്ത, നടക്കാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് നടക്കുന്നത്. എന്നാൽ തന്റെ മകന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ താൻ ഇതെല്ലാം അനുസരിച്ചേ പറ്റൂ. അവനെ പത്ത് മാസം ചുമന്ന് നൊന്തു പ്രസവിച്ചതിനേക്കാൾ പ്രയാസമുള്ളതാണ്, ഇനി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ!
താനിതെല്ലാം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ മകന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടും. ഭർത്താവിന്റെയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്റെയും, അവരുടെ അച്ഛനമ്മമാരുടെയും ജീവനുകൾ പൊലിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. അതിന് താനും ഓപ്പോളും സാക്ഷികളാണ്. തങ്ങളുടെ എന്തോ ജന്മ ശാപമാണെന്നാണ് ഇതുവരെ കരുതിയിരുന്നത്. എന്നാൽ തന്റെ മകന്റെ പൂർവികരുടെ ശാപം ആണെന്നത് ഇപ്പോൾ ആണ് അറിയുന്നത്. എന്തായാലും തന്റെ മകന്റെ ജീവൻ തനിക്ക് വേണം. അതിനായി താൻ എന്തും സഹിക്കും, എന്തും ചെയ്യും.”