അരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും നോക്കി. പന്തത്തിന്റെ വെളിച്ചവും,നേർത്ത ഇരുട്ടും, ഈ ഒഴുകുന്ന നിലാവെളിച്ചവും, ഈ കട്ടിൽ, വിരി, തലയണകൾ, പിന്നെ ഈ സ്ഥലവും; ഇതൊക്കെ അവൻ മുൻപ് എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുള്ള പോലെ തോന്നി.
ഒന്നു കൂടി ചുഴിഞ്ഞ് ആലോചിച്ചപ്പോൾ ആണ് മനസിലായത്, ഇത് അവൻ ആവർത്തിച്ചുള്ള സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടിരുന്ന അതേ സ്ഥലം ആയിരുന്നെന്ന്!
ചുറ്റും നോക്കുന്നതിന്റെ ഇടയ്ക്ക്, അവൻ മാലിനിയെക്കൂടി അറിയാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവന് വിശ്വസിക്കാൻ ആയില്ല!
തന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ വരുന്ന ആ സ്ത്രീക്ക് അമ്മയുടെ ഇതേ രൂപം ആയിരുന്നു!
ഇതേ വസ്ത്രങ്ങൾ!
ഇതേ ആഭരണങ്ങൾ!
ഇത്രയും നാളും, സ്വന്തം അമ്മയെത്തന്നെയാണ് താൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന സത്യം ഞെട്ടലോടെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു!
അരുണിന്റെ മുഖം വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ട് മാലിനി കാരണം തിരക്കി.
മാലിനി- എന്ത് പറ്റി അരുൺ?
അരുൺ- ഒന്നും ഇല്ല, അമ്മ.
മാലിനി- എന്തോ ഉണ്ട്?
അരുൺ- ഞാൻ നാളെ പറയാം.
മാലിനി- മ്മ്.
കുറച്ചു നേരം കൂടി അവർ വെറുതെ നിന്നു.
അരുൺ മെല്ലെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
മാലിനി- അരുൺ സമയം ഒരുപാട് ആവുന്നു.
അരുൺ- മ്മ്.
മാലിനി- ഇനിയും വൈകിയാൽ നമ്മളെ കൊണ്ട് ഇതിന് സാധിക്കില്ല.
അരുൺ- മ്മ്.
മാലിനി മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു-“അരുണിനെ നോക്കി ഇരുന്നിട്ട് കാര്യം ഇല്ല. അവനായിട്ട് ഒന്നും തുടങ്ങില്ല. ഇന്ന് രാത്രി ഇത് സംഭവിച്ചില്ലെങ്കിൽ അരുണിനെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടും. എല്ലാം എന്നിലൂടെ തുടങ്ങട്ടെ.”
മാലിനി ശ്വാസം ഒന്ന് വലിച്ച് വിട്ടു. എന്നിട്ട് മനസ്സിനെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് പാകപ്പെടുത്തി. തന്റെ സാരി പതിയെ അഴിച്ചു മാറ്റി, കട്ടിലിന്റെ പാദഭാഗത്ത് ക്രാസിയിൽ ഇട്ടു. അടിപ്പാവാടയും ബ്ലൗസും ഇട്ട് ആ പന്തങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു സൗന്ദര്യ ജ്വാലയായി അവൾ നിന്നു.
അരുൺ ഇതൊന്നും അറിയാതെ തല തഴ്ത്തി, ആലോചനയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.
മാലിനി അവന്റെ താടിയിൽ പിടിച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചു.
അമ്മയുടെ വെളുത്ത വയറും മുലച്ചാലും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അരുണിന് ആശങ്കയായി. അവൻ പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
അരുൺ- എന്നേക്കൊണ്ട് ഇത് ചെയ്യാൻ സാധിക്കില്ലമ്മേ.
മാലിനി- അരുൺ ഇത്രത്തോളം എത്തി. ഇനി വേറെ ഒരു വഴിയും ഇല്ല.
അരുൺ- അമ്മേ… പ്ലീസ്…
മാലിനി- അമ്മ അല്ല, മാലിനി. ഇനി അങ്ങോട്ട് മാലിനി മാത്രം. നീ വിവാഹം കഴിച്ച നിന്റെ ഭാര്യ.
അതും പറഞ്ഞ് മാലിനി അരുണിനെ ബെഡിൽ തള്ളി മലർത്തി ഇട്ടു. അവന്റെ കാലുകളും ബെഡ്ഡിലേക്ക് എടുത്തുവെച്ചു.
അരുണിന് എതിർക്കാൻപോലും സമയം കിട്ടിയില്ല. തന്റെ അമ്മയുടെ ശക്തിയിൽ അവൻ അമ്പരന്നുപോയി.
എന്നിട്ട്, തന്റെ അടിപ്പാവാട അൽപം മുകളിലേക്ക് വലിച്ച്, അവന്റെ കാലുകൾക്കിരുവശവും തന്റെ മുട്ടുകാലുകൾ ഉറപ്പിച്ച്, അവന്റെ ദേഹത്ത് കയറി കമിഴ്ന്നു കിടന്നു.
അരുൺ സംസാരിക്കാൻ ചുണ്ടുകൾ തുറന്നപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ തന്റെ ചൂണ്ടുവിരൽ വെച്ചു.
മാലിനി- സംസാരിക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു, അരുൺ. ഇനി പ്രവർത്തിയുടെ സമയമാണ്. ഈ താലിക്ക് ഒരു സത്യം ഉണ്ട്. അത് അനുസരിച്ചാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
അത് പറഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞതും മാലിനി തന്റെ വിരൽ മാറ്റി, മകന്റെ ചുണ്ടിൽ അവളുടെ ചുണ്ട് ചേർത്തു.
രണ്ട് ചുണ്ടുകളും ഒന്നായ നിമിഷം, ഭൂമിയുടെ ചലനം വരെ നിലച്ചതായി അവർക്ക് തോന്നി.
നാണം കൊണ്ടാണോ അതോ കണ്ണിൽ നോക്കാൻ ഉള്ള മടി കൊണ്ടാണോ എന്ന് അറിയില്ല, ചുണ്ടുകൾ ചേർന്ന നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ പൂർണമായും കൂമ്പിയടഞ്ഞിരുന്നു. അന്നേരം ശ്വാസം എടുക്കാൻ പോലും അവർ മറന്നിരുന്നു.
അൽപ്പം നേരം കഴിഞ്ഞ് മാലിനി സാവധാനം ചുണ്ട് വേർപ്പെടുത്തി. അവളുടെ കൈക്കുമ്പിളിൽ മകന്റെ ഇരുകവിളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും മെല്ലെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
രണ്ടുപേരും ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം എടുത്തു.
തൊട്ട് മുൻപ് നടന്നത് സ്വപ്നമാണോ അതോ യാഥാർഥ്യം ആണോ എന്ന് അവർക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
മാലിനി- അരുൺ…