മാലിനി- അതൊക്കെ ഞാൻ ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
അരുൺ- എങ്ങനെ?
മാലിനി- നമുക്ക് രണ്ടാൾക്കും മാത്രമായി ഇല്ലത്ത് കുറച്ചു പൂജ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഓപ്പോൾ അപ്പോൾ വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കാം എന്നും സമ്മതിച്ചു.
അരുൺ- മ്മ്.
കുറച്ചുനേരം അമ്മയും മകനും, അല്ല, ഭാര്യയും ഭർത്താവും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
മാലിനി- അരുൺ നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം ഉണ്ടോ?
അരുൺ- എന്തിന്?
മാലിനി- എന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരമല്ലേ നിനക്ക് ഇതൊക്കെ ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്?
അരുൺ- അമ്മ അങ്ങനെ ഒന്നും കരുതരുത്. എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ മാത്രമല്ലേ ഇതൊക്കെ ചെയ്തത്?
മാലിനി- എന്നാലും ഞാൻ നിന്നോട് ചെയ്തത് വലിയ ഒരു പാപമാ.
അരുൺ- അമ്മ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യ്തട്ടില്ല. എല്ലാം എന്റെ ജാതകത്തിന്റെ പ്രശ്നം ആണ്.
മാലിനി- ഏയ്യ്, നിന്റെ ഭാഗത്ത് ഒരു തെറ്റും ഇല്ല. എല്ലാം പൂർവികർ ചെയ്തതിന്റെ ഫലമാണ്.
അരുൺ- എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും, അമ്മ എന്റെ ഭാര്യയായെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
മാലിനി- എനിക്കും അതിന് കഴിയുന്നില്ല.
അരുൺ- നമുക്ക് ഭാര്യ-ഭർത്താക്കന്മാർ ആയി ജീവിക്കാൻ സാധിക്കുമോ?
മാലിനി- അറിയില്ല അരുൺ. പക്ഷേ നമുക്ക് അതല്ലാതെ വേറെ വഴിയും ഇല്ല.
അരുൺ- മ്മ്. ഇന്നേക്ക് രണ്ടാം ദിവസം അല്ലേ നമുക്ക് ശാന്തിമുഹൂർത്തം?
മാലിനി- അതെ.
അരുൺ- അന്ന് അമ്മയുമായി അരുതാത്തത് ഞാൻ ചെയ്യണ്ടേ?
മാലിനി– വേണം. അതും കൂടി ആയാലേ നീ കെട്ടിയ താലിക്കും ഈ ചാർത്തിയ സിന്ദൂരത്തിനും ഒരു അർത്ഥം ഉണ്ടാവൂ.
അരുൺ- അമ്മക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ എനിക്ക് അതിന് സാധിക്കും എന്ന്? പോട്ടെ അമ്മക്ക് അത് സാധിക്കുമോ?
മാലിനി- നമ്മളെ കൊണ്ട് അതിന് സാധിക്കില്ല. കാരണം ഞാൻ അമ്മയും, നീ മകനുമാണ്. പക്ഷേ ഞാൻ നിന്റെ ഭാര്യയും നീ എന്റെ ഭർത്താവും ആയാൽ നമുക്ക് അത് സാധിക്കും. സാധിച്ചേ പറ്റൂ. അല്ലെങ്കിൽ… എനിയ്ക്കത് ചിന്തിയ്ക്കാൻ പോലും വയ്യ.
അരുൺ- എന്നാലും പെട്ടെന്ന് അതൊക്കെ നടക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.
മാലിനി- എനിക്കും അറിയാം അതെല്ലാം. പക്ഷേ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അതൊക്കെ പറഞ്ഞ് പഠിപ്പിച്ചേ പറ്റൂ.
അരുൺ- ഞാൻ ശ്രമിക്കാം അമ്മേ.
മാലിനി- ഞാനും അതിന് ശ്രമിക്കാം.
അരുൺ- മ്മ്
വീണ്ടും കുറച്ചുനേരം അമ്മയും മകനും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവസാനം മാലിനി തന്നെ മൗനം ഭഞ്ജിച്ചു.
മാലിനി- നിനക്ക് നിന്റെ ഭാര്യയെപ്പറ്റിയുള്ള സങ്കൽപ്പം പറയൂ.
അരുൺ- അതെന്തിനാ?
മാലിനി- ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞ് ഇരുന്നാൽ നമുക്ക് അത് പോലെ ചെയ്യാം. അപ്പോ നിനക്ക് എന്നെ ഭാര്യയായും എനിക്ക് നിന്നെ ഭർത്താവ് ആയും കാണാൻ പറ്റും.
അരുൺ- ഇതൊക്കെ വേണോ?
മാലിനി- അരുൺ, ഇനി നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഞാനാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇനി ഒരു ആണുണ്ടെങ്കിൽ അത് നീയും. നമ്മൾ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്.
അരുൺ- അമ്മക്ക് എന്നെ നല്ലത് പോലെ അറിയാവുന്നതല്ലേ?
മാലിനി- അമ്മ എന്ന നിലക്ക് നിന്നെ എനിക്ക് അറിയാം. പക്ഷേ ഒരു ഭാര്യ എന്ന നിലക്ക് എനിക്ക് നിന്നെ അറിയില്ല.
അരുൺ- മ്മ് ഞാൻ പറയാം. എന്റെ ഭാര്യ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് ആയിരിക്കണം. എന്നോട് ഒന്നും ഒളിക്കാത്തവൾ ആയിരിക്കണം. എനിക്ക് അവൾ എന്റെ എല്ലാം എല്ല്ലാം ആയിരിക്കും. ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ. ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മ.
അത് കേട്ട് മാലിനി ഞെട്ടി. അപ്പോൾ ആണ് അവൾ മേപ്പാടൻ പറഞ്ഞതിനെപ്പറ്റി ഓർത്തത്.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കാര്യം അരുണിന്റെ നാവിൽ നിന്ന് അറിയാതെ വന്നത് ആണ്.
ആ അമളി മനസ്സിലാക്കി അരുൺ വിക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
അരുൺ- ഇത്രയുമേ ഉള്ളൂ.
അരുൺ ഇടം കണ്ണിട്ട് ചമ്മലോടെ അമ്മയെ നോക്കി. തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് എല്ലാം പറയണ്ടായിരുന്നു എന്നവന് തോന്നി.
“അരുണിന്റെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ അവനെ കല്യാണം കഴിച്ചു. ഇനി അവന്റെ തലമുറക്ക് ജന്മം നൽകാൻ അവന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പ്രസവിക്കേണ്ടി വരും. ഇങ്ങനെ ഒരു പ്രശ്നത്തെ പറ്റി അപ്പോൾ ഓർക്കാനും പറ്റിയില്ല.” മാലിനി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.