അരുൺ തലയ്ക്കൽ ഇരുന്ന പുതപ്പെടുത്ത് രണ്ടുപേരെയും മൂടി.
നല്ല മുല്ലപൂവിന്റെ സുഗന്ധം ആസ്വദിച്ച് അമ്മയും മകനും പുതപ്പിനടിയിൽ നഗ്നരായി ആ പൂർണ്ണനിലാവിൽ, നിദ്രയിലേക്ക് വഴുതി വീണു.
അവർക്ക് ചുറ്റും ചീവിട് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവർ അതൊന്നും കേൾക്കാതെ സ്വസ്ഥമായിത്തന്നെ പ്രകൃതിയുടെ മടിയിൽ ഭയങ്ങളില്ലാതെ ഉറങ്ങി.
***
ദൂരെ തന്റെ ആശ്രമത്തിൽ അവർക്കായി പൂജ ചെയ്ത്, ഹോമകുണ്ഡത്തിനരികിൽ മന്ത്രങ്ങളും ചൊല്ലി കണ്ണടച്ചിരുന്ന മേപ്പാടൻ, തന്റെ മനോദൃഷ്ടിയിൽ ആ അമ്മ-മകൻ ദമ്പതികളുടെ കിടപ്പ് കണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവർക്ക് ചുറ്റും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മന്ത്രങ്ങൾ അവർ അറിയാതെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ മതിലുകൾ തീർത്തു.
***
ശാന്തിമുഹൂർത്തപ്പിറ്റേന്ന്.
കിളികളുടെ ചിൽചിലാരവം കേട്ടാണ് മാലിനി കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. പുലരിയുടെ നേർത്ത വെട്ടം പരന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
തലേന്നത്തെ കാര്യങ്ങൾ അവളുടെ മനോമുകുരത്തിൽ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ താൻ പുണർന്ന്, തന്നെ പുണർന്ന് കിടക്കുന്ന മകനെ, അല്ല ഭർത്താവിനെ, നോക്കി.
ഇരുവരുടെയും ദേഹം മുഴുവൻ, തലേന്ന് രാത്രി പ്രകൃതി തങ്ങളെ അനുഗ്രഹിച്ചതുപോലെ പാലപ്പൂക്കളാൽ മൂടിയിരിക്കുന്നു. അവയുടെ മദിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം അവളിൽ വീണ്ടും ആസക്തി ഉണർത്തി.
രണ്ടര പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം ഇന്നലെ വീണ്ടും തന്റെ ആദ്യരാത്രി! അതും, തന്റെ മകനോടൊത്ത്!
മേപ്പാടൻ ഇതു പറഞ്ഞപ്പോൾ, രണ്ടുപേർക്കും ഇത് ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത, നടക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഒന്നായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്നലത്തെ സംഗമത്തിന് ശേഷം, തനിക്ക് ഇതില്ലാതെ, തന്റെ മകന്റെ,തന്നിൽ നിറഞ്ഞ് അമർന്ന് കയറുന്ന, ആ വലിയ കുണ്ണ കയറി ഇറങ്ങാതെ, ഇനി പറ്റില്ല എന്ന് മാലിനി ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. താൻ പണ്ടത്തെ പത്തൊൻപതുകാരി ആയതുപോലെ!
പക്ഷെ അരുണിന്റെ അച്ഛനെപ്പോലെ ശാന്തൻ അല്ല അരുൺ. അവൻ പടർന്നുകയറി പറന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ആണ് തന്നിലെ പെണ്ണിനെ താൻ സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞതുതന്നെ. തനിക്ക് ഇതാണ്, ഇതു തന്നെയാണ് വേണ്ടതെന്ന് മാലിനിയുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവും പുളകത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
മകനായിത്തന്നെയാണ്, അവനെ എനിക്ക് വേണ്ടത്!
അപ്പോഴാണ് എന്നിൽ പൂർണതയുണ്ടാവുന്നത്!
അപ്പോൾ മാത്രമാണ് തന്നിലെ ഓരോ തനുവും ഉണരുന്നത്!
തന്റെ മകനുവേണ്ടിയാണ് തന്നിലെ സ്ത്രീ കാത്തിരുന്നത്!!
അവൾ തന്റെ അരികിൽ, തളർന്ന് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്ന മകനെ നോക്കി. ഇന്നലെയവൻ ദുസ്വപ്നങ്ങൾ ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. കൊച്ചുകുട്ടിയുടേതുപോലെയുള്ള ഉറക്കം.
നേരം വെളുക്കുന്നു. അറിയാതെ ആരെങ്കിലും ഇതിലെ കടന്നുവന്നാൽ അപകടമാണ് എന്ന് അവളുടെ അന്ത:രംഗം മന്ത്രിച്ചു.
മാലിനി മെല്ലെ മകന്റെ മുഖത്തു തലോടി. മുടിയിഴകൾ മാടിയൊതുക്കി. മുഖത്തു വീണുകിടന്ന മുല്ലപ്പൂക്കൾ പെറുക്കിമാറ്റി. എന്നിട്ട് അവനെ ഉണർത്താൻ ആ കവിളിൽ, മുമ്പ് എത്രയോ പ്രാവശ്യം നൽകിയതുപോലെ, ഒരുമ്മ നല്കി.
അവൻ ഒന്നനങ്ങി. എന്നിട്ട് അമ്മയെ ഒന്നുകൂടെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
മാലിനി ഒരുമ്മകൂടെ നല്കി. എന്നിട്ട് വിളിച്ചു,
മാലിനി- മോനേ.. അരുണേ..
അരുൺ- മ്മ്..
മാലിനി- എഴുന്നേല്ക്ക്.
അരുൺ- ഇച്ചിരിനേരംകൂടെ അമ്മേ..
മാലിനി- നമുക്ക് അകത്തു പോയിക്കിടക്കാം.
അരുൺ അപ്പോഴാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്. തന്റെ അമ്മയുടെ മുഖമാണവൻ കണ്ടത്. നെറ്റിയിൽ സിന്ധൂരം പരന്നിരിക്കുന്നു. കഴുത്തിൽ മഞ്ഞച്ചരട്. മുഖത്ത് മുല്ലപ്പൂക്കൾ. തന്റെ കൈകൾ ചുറ്റിയിരിക്കുന്ന അമ്മയുടെ ദേഹം നഗ്നമാണ്. തന്റെയും! പുതപ്പെല്ലാം എങ്ങോ പോയിരിക്കുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് അവനെല്ലാം ഓർമ്മ വന്നത്.
തങ്ങളുടെ ശാന്തിമുഹൂർത്തം!
ആദ്യരാത്രി!
എല്ലാം മറന്നുള്ള അമ്മ-മകൻ സംഗമം!
ഒന്നല്ല പലതവണ!
അമ്മയുടെ ആവശ്യം.
തന്റെ ആവേശം.
ഒക്കെ അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
ഒപ്പം അവന്റെ കുണ്ണയും ഉണരാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ മെല്ലെ അമ്മയുടെ മുടിയിഴകൾ മാടിയൊതുക്കി സിന്ധൂരം പടർന്ന നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.