അരുൺ- ശരി.
അരുൺ അവിടേക്ക് പോയി.
മാലിനി ഉള്ളിൽ ഉള്ള പല വിഷമങ്ങളും ഒതുക്കി കൊണ്ട് അവർക്ക് കുടിക്കാൻ ഉള്ള പാൽ തിളപ്പിച്ചു.
ശാന്തിമുഹൂർത്തം
അരുൺ അവരുടെ മണിയറയിലേക്ക് നടന്നു. മാലിനി എന്തിനാണ് തീപ്പെട്ടി തന്നത് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല. ആ നേരിയ ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങിയ വഴിയിലൂടെ നടന്ന് അവൻ,തങ്ങളുടെ ശാന്തിമുഹൂർത്തത്തിനായി ഒരുക്കിയ തുറന്ന മണിയറയിലെത്തി.
പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. നേർത്ത തണുത്ത കാറ്റും വീശിത്തുടങ്ങി. നല്ല തെളിഞ്ഞ ആകാശം. നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉറക്കം എഴുന്നേൽക്കുന്നതുപോലെ കണ്ണുചിമ്മിത്തുടങ്ങി.
അവിടെ ബെഡിന് സമീപം കട്ടിലിൽ നിന്ന് അൽപം അകലത്തിലായി രണ്ടു തലയ്ക്കലും ഓരോ പന്തം കുത്തിവെച്ചതായി അവൻ കണ്ടു. അമ്മ താൻ ടൗണിൽ പോയപ്പോൾ ആണ് ഇതു ചെയ്തതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അത് കത്തിക്കാൻ ആണ് അമ്മ തീപ്പെട്ടി തന്നത് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. സർപ്പക്കാവിൽ അത്യാവശ്യം പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ നിലാവെളിച്ചം ഉള്ളത് കൊണ്ട് അരുൺ പന്തം കത്തിച്ചില്ല.
അവൻ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. ബെഡിൽ നിറയെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ ആയിരുന്നു. അമ്മ എപ്പോഴൊ വന്ന് അവ വിതറിയിട്ടതാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. പല സിനിമകളിലും കണ്ടിട്ടുള്ള മണിയറയിലെ കിടക്കപോലെ അവന് തോന്നി. മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം അവിടെ മൊത്തം പരന്നിരുന്നു. അരുൺ അതിൽ നിന്ന് ഒരു പൂവ് എടുത്ത് മണത്തു. മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം പോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ അമ്മയുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു.
ദൂരെ ഇല്ലത്തിന്റെ അവസാന വെളിച്ചവും അണഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മ വരാൻ തുടങ്ങുകയാണ് എന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
അരുണിന്റെ ഹൃദയം പതിവിലും ശക്തിയായി ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ നിമിഷവും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആശങ്ക നിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മാലിനി മെല്ലെ നടന്ന് എത്തി. അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് പാലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മാലിനിയും അരുണും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയുന്തോറും, അവരുടെ ഉള്ളിലെ ആശങ്ക കൂടികൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു നവവധുവിനെപ്പോലെ ഒരുങ്ങിയായിരുന്നു മാലിനി വന്നത്. ഇതൊരു ചടങ്ങുമാത്രമല്ല എന്ന ബോധ്യം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ചുവന്ന പട്ടുസാരി, അതിനു ചേർന്ന ബ്ലൗസ്, കഴുത്തിൽ താലികോർത്ത സ്വർണ്ണമാല, കാതിൽ അവളുടെ മുഖത്തിനു ചേർന്ന ചെറിയ കല്ലുവെച്ച, കുഞ്ഞു കമ്മലുകൾ, നിറുകയിൽ സിന്ധൂരം. കണ്ണുകളിൽ നേരിയതോതിൽ കൺമഷി. മുഖത്ത് യാതൊരുവിധ മേക്കപ്പും ഇല്ല. അല്ലാതെ തന്നെ ആ മുഖം തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. ഇടതുകയ്യിലും, അരയിലും, അരുൺ കെട്ടിയ ഏലസ്സുകൾ.
മാലിനി വന്ന് ബെഡിൽ ഇരുന്നു. രണ്ട് പേരും ഒരു നിമിഷം മൗനം പാലിച്ചു. മാലിനി എന്തെങ്കിലും പറയണ്ടേ എന്ന് കരുതി അരുണിനോട് ചോദിച്ചു,
മാലിനി- ഈ പന്തങ്ങൾ എന്താ കത്തിക്കാഞ്ഞത്?
അരുൺ- വന്നപ്പോൾ കുറച്ചു കൂടി വെളിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്നു. നല്ല നിലാവും ഉണ്ടല്ലോ. പിന്നെ അമ്മ കൂടി വന്നിട്ട് കത്തിക്കാം എന്ന് കരുതി.
മാലിനി- മ്മ്. ഇന്ന് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ആണല്ലോ. എന്നാലും ഇവിടെ ഇരുട്ട് കൂടുന്നുണ്ട്. ആ തീപ്പെട്ടി താ ഞാൻ കത്തിക്കാം.
അരുൺ- വേണ്ട, ഞാൻ കത്തിക്കാം അമ്മേ.
അവന്റെ എഴുന്നേറ്റ് കൈയിൽ ഉള്ള തീപ്പെട്ടി ഉരച്ച് ഇരുവശത്തുമുള്ള പന്തം കത്തിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവിടെ നല്ല വെളിച്ചം ഉണ്ട്. എന്നിട്ട് അവൻ അമ്മയുടെ അടുത്ത് അമ്മയെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം ഇടിക്കുന്നത് അവന് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
മാലിനി- ഓ പാലിന്റെ കാര്യം മറന്നു.
മാലിനി എഴുന്നേറ്റ് കൈയിൽ ഉള്ള പാൽ അരുണിന് നീട്ടി.
അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അത് പകുതി കുടിച്ച്, ബാക്കി അമ്മക്ക് നൽകി.
മാലിനിയും ടെൻഷൻ കാരണം അത് പെട്ടെന്ന് കുടിച്ചു. ഗ്ലാസ്സ് കട്ടിൽ കാൽക്കലെ പന്തത്തിനടുത്ത് താഴെ കമഴ്ത്തി വെച്ചു. പാലിന്റെ മണം കേട്ട് ക്ഷുദ്രജീവികൾ വരരുതല്ലോ.
ഇരുവരും തങ്ങളുടെ ദ്രുതഗതിയിൽ പിടയ്ക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളോടെ, ആശങ്കകളോടെ മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കാൻ മടിച്ച് കട്ടിലിനരികെ നിന്നു.