അരുൺ- മ്മ്. അമ്മ എനിക്ക് നല്ലൊരു അമ്മ ആയിരുന്നു.
മകന്റെ പ്രശംസ കേട്ട് മാലിനി കുറച്ച് സന്തോഷിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,
മാലിനി- നീ എനിക്കു നല്ലൊരു മകനും ആയിരുന്നു.
അരുൺ- എനിക്ക് ഇനിയും അമ്മ, അമ്മ തന്നെയായിരിക്കും എന്റെ ഉള്ളിൽ.
മാലിനി- അതെ എനിക്ക് നീ മകൻ ആയിരിക്കും, എന്റെ ഉള്ളിൽ. അതൊന്നും ഒരിക്കലും മാറാൻ പോകുന്നില്ല.
മാലിനിയും, അരുണും, അവരുടെ പഴയ രസകരമായ ഓർമ്മകളും, പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ കയ്പ്പേറിയ പ്രശ്നങ്ങളും പങ്ക് വെച്ചു.
അരുൺ അമ്മയുടെ കാലുകൾ തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച്, ആ പാദങ്ങൾ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വരാൻ പോകുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ പ്രായശ്ചിത്തം പോലെ.
അവസാനം അവർ രണ്ട് പേരും കസേരയിൽത്തന്നെ ഇരുന്ന് തന്നെ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
രാത്രിയിൽ എപ്പോഴൊ ഉണർന്ന മാലിനി, അരുണിനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് അവന്റെ മുറിയിൽ കിടത്തി. എന്നിട്ട് തന്റെ മുറിയിൽ പോയിക്കിടന്നുറങ്ങി.
പിറ്റേന്ന് നേരം പുലർന്നു. മാലിനി കുളിച്ച് റെഡിയായി. അരുണിനെ വിളിച്ചു. അവനും കുളിച്ച് റെഡിയായി.
മാലിനി- അരുൺ നമുക്ക് സർപ്പക്കാവ് വരെ പോവാം.
അരുൺ- മ്മ്
മാലിനിയും അരുണും സർപ്പക്കാവിലേക്ക് പോയി. അവിടെ കിഴക്ക് നീങ്ങി ഒരിടത്ത് മാലിനി നിന്നു.
മാലിനി- ഇവിടെ വൃത്തിയാക്കാം അരുൺ. ഇവിടെയാവുമ്പോൾ അത്യാവശ്യം മറയും ഉണ്ട്.
അരുൺ- ശരി.
അരുണും മാലിനിയും അവരുടെ ശാന്തിമുഹൂർത്തിനുള്ള സ്ഥലം വൃത്തിയാക്കി.
അരുൺ- ഇവിടെ വല്ല പാമ്പും വരുവോ?
മാലിനി- ഏയ്യ്. അതിൽ നിന്ന് ഒക്കെ രക്ഷ നേടാൻ കൂടി അല്ലേ ഇതെല്ലാം?
അരുൺ- മ്മ്.
മാലിനി- അരുൺ ഒന്നും ചുറ്റും നോക്കിയേക്ക്. ആരെങ്കിലും ഇവിടെ വന്ന് ഇരുന്നതിന്റെ അവശിഷ്ടം ഉണ്ടോന്ന്?
അരുൺ- ശരി.
അരുണും മാലിനിയും ആ സ്ഥലം ചുറ്റും നോക്കി. ആരും വരുന്നതോ ഇരിക്കുന്നതോ ആയി അവർക്ക് തോന്നിയില്ല.
മാലിനി- വൈകിട്ട് ഇരുട്ടായിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ നമുക്ക് ഒരു കട്ടിലും ബെഡ്ഡും പിടിച്ച് ഇവിടെ ഇടാം. ചുറ്റുമതിൽ ഉള്ളതിനാൽ ദൂരെ നിന്ന് ആരും കാണാൻ പോകുന്നില്ല.
അരുൺ- മ്മ് അതാ നല്ലത്.
മാലിനി- നീ ടൗൺ വരെ പോണം.
അരുൺ- എന്തിനാ?
മാലിനി- അരുൺ, കുറച്ചു മുല്ലപൂക്കൾ വേണം. രണ്ടു പാക്കറ്റ് പാൽ വേണം.
അരുൺ- മുല്ലപൂക്കൾ എന്തിനാ?
മാലിനി- ബെഡിൽ ഇടാനും മറ്റും.
അരുൺ- അതിന്റെ ആവശ്യം ഉണ്ടോ?
മാലിനി- അതൊക്കെവിവാഹരാത്രിയിലെ ഓരോ ആചാരം ആണ് അരുൺ. നമ്മൾ ആയിട്ട് അതിന് മാറ്റം ഒന്നും വരുത്തണ്ടാ.
അരുൺ- ശരി.
അരുൺ ടൗണിൽ പോയി മുല്ലപൂവ് വാങ്ങി.
മാലിനി പറഞ്ഞ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ വാങ്ങി അരുൺ വീട്ടിൽ എത്തി. എന്നിട്ട് കവർ അവൻ അമ്മയ്ക്ക് നൽകി.
അന്ന് പകൽ അവർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചില്ല. മനസ്സ് ദൃഢമാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു അത്.
വൈകുന്നേരം ആയപ്പോൾ മാലിനിയും അരുണും ഒരു കട്ടിലും അതിന്മേൽ ബെഡ്ഡും അവിടെ പിടിച്ചിട്ടു. അതിനുമേൽ പുതിയ ഷീറ്റിട്ടു. പുതിയ കവറിട്ട തലയണകൾ വെച്ചു. പുതയ്ക്കാൻ പുതപ്പും എടുത്തുവെച്ചു.
മാലിനി- ഇരുട്ട് ആയി തുടങ്ങി. സർപ്പക്കാവിലെ ദീപത്തിന്റെ വെളിച്ചം പോരാതെ വരും.
അരുൺ- മ്മ്. ഇരുട്ട് കൂടുന്നുണ്ട്.
മാലിനി- അരുൺ പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാ. ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ ഞാൻ റൂമിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.
അരുൺ- മ്മ്
അരുണും മുറിയിലേക്ക് പോയി. ബെഡിൽ വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും മടക്കിവച്ചിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അതിൽ ചെറുതായി ഒന്ന് കൈ ഓടിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ആലോചിച്ചു,
“ഞാനും അമ്മയും ഈ ചെയ്യുന്നത് എല്ലാം ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞിട്ടാണ്. എന്ത് വന്നാലും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ നിൽക്കണേ.”
മനസ്സിൽ ഭയവും അതിലുപരി ആശങ്കയും നിറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അരുൺ കുളിക്കാൻ പോയി. കുളി കഴിഞ്ഞ് ആ വസ്ത്രം എല്ലാം അണിഞ്ഞ് അവൻ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവളെ വിളിച്ചു.
അരുൺ- അമ്മേ…
മാലിനി മകന്റെ വിളി കേട്ടപ്പോൾ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.
മാലിനി- അരുൺ, നീ റെഡിയായല്ലേ?
അരുൺ- മ്മ്
മാലിനി അരുണിന് ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കൂട് കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു,
മാലിനി- നീ അവിടേക്ക് പോക്കോ. ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം.