ഓപ്പോൾ- മ്മ്… വളരെ.
മാലിനി- അരുൺ നമ്മുടെ മോനല്ലെ? അവൻ വളരെ കരുതലോടെയേ എല്ലാം ചെയ്യൂ.
ഓപ്പോൾ- മ്മ്… എനിക്കറിയാല്ലോ. ന്നാലും….
മാലിനി- അവൻ വേദനിപ്പിക്കില്ല.
ഓപ്പോൾ- വേദനിച്ചാലും, അവനല്ലെ. സാരമില്ല. പക്ഷെ..
മാലിനി- പിന്നെന്താ ഓപ്പോളെ?
ഓപ്പോൾ- ഞാൻ നിന്നേപ്പോലെ അവന് അത്രയും ചേരുമോ?
മാലിനി- ഓപ്പോളേ, എന്നെക്കാൾ അവന് ഓപ്പോളോടാണ് ഇഷ്ടം. അവന്റെ മനസ്സ് നിറയെ എന്നേക്കാൾ ഓപ്പോൾ ആയിരുന്നു. എനിക്കറിയാം, എന്നും ഓപ്പോൾ ആണവന്റെ റോൾ മോഡൽ. എന്റെയും അതെ. അതുകൊണ്ട് യാതൊരു ടെൻഷനും വേണ്ട. നമ്മുടെ മോനല്ലേ?
സ്വരം താഴ്ത്തി, മാലിനിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഓപ്പോൾ- ഓക്കേ മാലുക്കുട്ടി. ഉമ്മ്മ്മ. ഇത്രയും വർഷങ്ങളായില്ലേ. പിന്നെ, നിന്നേപ്പോലെ ഒന്ന് വയറ് വീർപ്പിച്ച് നടക്കാൻ ഇനീം രണ്ടുവർഷം പിടിച്ചു നില്ക്കണമല്ലോ? അതും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യത്തേത്. അരുൺ ആണല്ലോ നമ്മുടെ എല്ലാം. മേപ്പാടനെ ഒന്നൂടെ കണ്ടാലോ? അൽപം നേരത്തേയാക്കാൻ പറ്റുമോന്ന് ചോദിയ്ക്കാൻ.
മാലിനി- ശങ്കര സ്വാമിയോട് ആലോചിച്ചിട്ട് നമുക്ക് കാണാം. ഓപ്പോൾ അതിനും ടെൻഷനാവണ്ട. ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ ഭർത്താവിനെ അധികം കാത്തിരുത്തണ്ട. അവൻ ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരും. ഹ ഹ ഹ
ഓപ്പോൾ- മ്മ്. ഹ ഹ ഹ
മാലിനി- ദാ.. ഈ പാലുമായി നടന്നോ. ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലോ ഓപ്പോളുടെ മുറിയിലോ?
ഓപ്പോൾ- ഇന്ന് എന്റെ മുറി ആയാലോ? നാളെ ഞാൻ അവിടേയ്ക്ക് വരാം.
മാലിനി- എന്നാൽ ഒരു മിനുറ്റ് നിൽക്ക്. ഞാൻ മണവാളനെ ഓപ്പോളുടെ മുറിയിൽ എത്തിക്കട്ടെ.
ഓപ്പോൾ- ഒന്നുണർത്തി വിട്ടേക്ക്.
മാലിനി- അവൻ ഉണർന്ന് ക്ഷമയില്ലാതെ നടക്കാൻ തുടങ്ങീട്ട് നേരം കുറേയായി. ഹഹഹ
മാലിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അരുണിനെത്തേടി മുറിയിലെത്തി. അവിടെ അവൻ അൽപം ആശങ്കയോടെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു.
മാലിനി- എന്തേ കണ്ണാ?
അരുൺ- ഒന്നുമില്ലമ്മാ. ഓപ്പോൾക്ക് വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടാവോ?
കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മാലിനി- അപ്പോ നീ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരുന്നോന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
അരുൺ- അതിന് അമ്മയെന്റെയല്ലെ? ഞാൻ ആ വഴിയേ അല്ലെ വന്നേ?
അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരുമ്മകൊടുത്ത് മാലിനി- ഒന്നുമില്ല കണ്ണാ. ഞങ്ങൾ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക്, നിങ്ങളുടെ എത്ര വലുതായാലും ഉൾക്കൊള്ളാൻ പറ്റും. നിങ്ങൾ അൽപം ക്ഷമ കാണിക്കണം എന്നുമാത്രം. എന്റെ മോന് നല്ല ക്ഷമയുണ്ട്. വാ ഓപ്പോൾ അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. പിന്നേയ്… രാവിലെ ഞാനും നിന്റെ മോനും കാത്തിരിക്കും. കേട്ടല്ലോ.
അരുൺ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചീമ്പി.
അരുൺ- ഓപ്പോൾ പറഞ്ഞപോലെ നമുക്ക് മൂന്നാൾക്കും കൂടെ ഇവിടെ കിടന്നാലോ?
മാലിനി- നീയിപ്പോൾ ഓപ്പോളുടെ ഭർത്താവ് കൂടെയാ. അപ്പോൾ ഓപ്പോളുടെ ആവശ്യങ്ങളും കാണണം. ഓപ്പോൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് ടെൻഷൻ കൊണ്ടാ. അത് കാര്യമാക്കണ്ട. നീ ധൈര്യമായിപ്പോ. വാ. ഞാൻ എന്റെ മരുമകളെ മുറിയിലാക്കട്ടെ. അതെന്റെ അവകാശമാണേ.
അരുൺ- അമ്മായിയമ്മ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചേ.
മാലിനി- ങേ, അതെന്തിനാ?
അരുൺ- എന്നാൽ എന്റെ ഭാര്യ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചേ. ഞാൻ പറയാതെ യാതൊരു കാരണവശാലും കണ്ണ് തുറക്കരുത്.
മാലിനി- ഓക്കേ, കണ്ണാ.
മാലിനി അനുസരണയോടെ കണ്ണടച്ചു നിന്നു.
അരുൺ പതിവുപോലെ ഉമ്മകൾകൊണ്ട് മൂടുന്നതും പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് നിന്നത്.
അരുണിന്റെ കൈകൾ തന്റെ വിരലുകളെ ഉയർത്തുന്നതും ഒരു മോതിരം അണിയിക്കുന്നതും അവൾ അറിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അത് നോക്കാൻ അവളുടെ മനസ്സ് വെമ്പി. അടുത്ത നിമിഷം തന്റെ കഴുത്തിൽ അരുൺ എന്തോ അണിയിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. പിന്നെ മെല്ലെ തന്റെ കമ്മലുകൾ ഒരോന്നായി ഊരിയെടുക്കുന്നതും മെല്ലെ, വേദനിപ്പിക്കാതെ തന്റെ കാതുകളിൽ വേറെ കമ്മലുകൾ അണിയിക്കുന്നതും മാലിനി അറിഞ്ഞു.
അരുൺ അമ്മയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരുമ്മ നല്കി അവയെ വലിച്ചീമ്പി.
അരുൺ- ഇനി കണ്ണ് തുറന്നോ.
മാലിനി കണ്ണ് തുറന്ന് തന്റെ ഇടതുകൈയ്യിലെ വിരൽ ഉയർത്തി നോക്കി. അതിൽ ഒരു കുഞ്ഞു ഡയമണ്ട് മോതിരം! കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങിനിന്ന് അവൾ തന്റെ കഴുത്തിൽ നോക്കി. പിന്നെ ചെവിയിലും. ഒരു ഡയമണ്ട് പതിച്ച ലോക്കറ്റ് ഉള്ള മാലയും, ചെറിയ ഡയമണ്ടിന്റെ കമ്മലുകളും. എല്ലാം ഒരു സെറ്റ് പോലെ.