മാലിനി അവന്റെ ചുണ്ടുകളും അരക്കെട്ടും പൂട്ടി.
പിന്നെ നടന്നതൊരു മാതൃ-പുത്ര സ്നേഹയുദ്ധം ആയിരുന്നു.
ഏറെനേരത്തിനുശേഷം, വിയർത്തൊഴുകി നക്കിത്തോർത്തി രണ്ടുപേരും പെയ്തു കിതച്ചു തളർന്നു.
മാലിനി അരുണിനെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ വിളിച്ചുണർത്തി. രണ്ടുപേരും നഗ്നരായിത്തന്നെ ഹാളിൽ എത്തി.
മകൻ അമ്മയെ മടിയിൽ ഇരുത്തി. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം ഊട്ടി. ഓപ്പോൾ വന്നാൽപ്പിന്നെ ഇത്രയും സ്വാതന്ത്ര്യം ഇവിടെ തങ്ങൾക്ക് കിട്ടില്ലെന്ന് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ തങ്ങളുടെ പുതുജീവിതം പരമാവധി ആസ്വദിക്കാൻ ഇരുവരും മനസ്സിൽ തീരുമാനിച്ചു.
തമ്മിൽ പറയാതെ തന്നെ ഇരുവർക്കും അത് മനസ്സിലായി. അതാണ് അമ്മ-മകൻ ബന്ധം.
വീണ്ടും അവർ അരുണിന്റെ മുറിയിൽ എത്തി. തൊട്ടും പിടിച്ചും ചുംബനങ്ങൾ പകർന്നും കിടന്ന്, വീഞ്ഞുപോലെ പതഞ്ഞുയർന്ന്, ഒരുവട്ടം കൂടി പെയ്തൊഴുക്കിയിട്ടാണ്, അമ്മയും മകനും അടങ്ങിയത്.
തനിക്ക് ഈ പ്രായത്തിൽ ഇത്രയും സ്റ്റാമിന എവിടെ നിന്ന് കിട്ടുന്നൂ എന്ന് മാലിനി വിസ്മയിച്ചു!
ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പാണ് മാലിനി ആക്കാര്യം ഓർത്തത്. ഇന്നലെ കാവിൽ വച്ച് എല്ലാം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അരുണിന്റെ മുഖം മാറിയത്.
മാലിനി- മോനെ, ഇന്നലെ കാവിൽ വെച്ച്, ഞാൻ വന്ന് ബെഡ്ഡിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ എന്തിനായിരുന്നു നിന്റെ മുഖം മാറിയത്?
അരുൺ- അത് അമ്മേ…
മാലിനി- പറ മോനെ.
അരുൺ- ഞാൻ കണ്ട ആ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് അമ്മയായിരുന്നു!
മാലിനി ഞെട്ടിപ്പോയി!
മാലിനി- ങേ? എന്ത്?
അരുൺ- അതേ അമ്മേ, അമ്മയെ ആ വെളിച്ചത്തിൽ, ആ ഡ്രസ്സിൽ, ആ കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോളാണ് ഞാൻ ഞെട്ടിയത്. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളിൽ എല്ലാം അതേ നിമിഷം ആയിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ആരോ എ ന്നേയും അമ്മയേയും ആ നിമിഷത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ച് എത്തിച്ചതുപോലെ.
കുറേ നേരത്തേക്ക് ഇരുവരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
മാലിനി- അപ്പോൾ നമ്മൾ ഇങ്ങനെയാവണം എന്നത് വിധിയായിരുന്നു. ഈ തറവാടിന്റെ ശാപമോക്ഷമായിരുന്നു നമ്മുടെ നിയോഗം.
പിന്നെയൊന്നും മിണ്ടാൻ ആകാതെ ആ അമ്മയും മകനും നിശ്ശബ്ദരായിക്കിടന്നു.
എപ്പോഴോ അവർ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
അടുത്ത ദിവസം
ഓപ്പോൾ രാവിലെ തന്നെ എത്തി. ഓപ്പോൾക്ക് വീട്ടിൽ എത്തി മാലിനിയിൽ നിന്ന് കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ ധൃതിയായിരുന്നു. രാവിലേ തന്നെ തന്റെ കാറും എടുത്ത്, സ്വന്തം തറവാട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ ഇളയ ആങ്ങളയും കുടുംബവും മാത്രമായിരുന്നു താമസം.
ഗേറ്റിൽ ഒരു വണ്ടി വന്ന് നില്ക്കുന്ന ശബ്ദകേട്ട് മാലിനി ഉണർന്നു. ഓപ്പോൾ എത്തിയെന്ന് മാലിനിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.
കണ്ണുതുറന്ന് ഫോണിൽ സമയം നോക്കിയപ്പോൾ എട്ടര! തലേന്നത്തെ തകർപ്പൻ പണ്ണലുകൾ കഴിഞ്ഞ്, തളർന്നുറങ്ങിയതിനാൽ ഉണരാൻ വൈകി. അരുൺ അപ്പോഴും അമ്മയെ പുണർന്നാണ് കിടക്കുന്നത്.
പതിയെ അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ ദേഹത്തുനിന്ന് മാറ്റി, അവനെ ഉണർത്താതെ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. ഡ്രസ്സ് തപ്പിയപ്പോഴാണ് അത് ഹാളിൽ ഇന്നലെ അഴിച്ചിട്ടകാര്യം ഓർത്തത്. പിടഞ്ഞെഴുന്നെറ്റ് ഒരു പുതപ്പെടുത്ത് അരുണിന്റെ മേലെയിട്ടു. ഓപ്പോൾക്ക് അവനെ കാണണം എന്ന് തോന്നിയാൽ ഈ മുറിയിലേക്ക് വന്നേക്കും.
ഹാളിൽ നിന്ന് ഡ്രസ്സുകൾ എല്ലാം എടുത്ത് തന്റെ ബാത് റൂമിൽ അലക്കാൻ ഇട്ടു. എല്ലാടവും ഒന്ന് നോക്കി. ഛടുതിയിൽ തന്റെ മുറിയിൽ എത്തി ഒരു നൈറ്റി എടുത്തിട്ടു. ബാത്റൂമിൽക്കയറി മുഖം കഴുകി. സിന്ധൂരം പടർന്നത് ആവുംവിധം കഴുകിക്കളഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഓപ്പോൾ കാളിങ്ങ് ബെല്ലടിച്ചു. ഹാളിൽ എത്തി മുൻവശത്തെ വാതിൽ തുറന്നു.
ഓപ്പോൾ- എഴുന്നേൽക്കാൻ വൈകിയോ?
മാലിനി- അതേ ഓപ്പോളേ. രണ്ടാളും കിടന്നപ്പോൾ വൈകി. ക്ഷീണം കൊണ്ട് ഉണരാൻ വൈകി.
ഓപ്പോൾ- അരുൺ എഴുന്നേറ്റില്ലേ?
മാലിനി- ഇല്ല. അവൻ ഇനിയും താമസിക്കും. ഞാൻ ഫ്രഷ് ആയിട്ട് വരാം. ഓപ്പോൾ ഡ്രസ്സ് മാറിവരുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ചായയിടാം.
ഓപ്പോൾ- ശരി.
മാലിനി ബാത്റൂമിൽക്കയറി പല്ലുതേച്ച് പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾ നടത്തി. വേഗത്തിൽ ഒരു കുളിയും കഴിഞ്ഞു. ഓപ്പോൾക്ക് കുളിക്കാതെ അടുക്കളയിൽ കയറുന്നത് താൽപര്യം അല്ല.