ഓപ്പോൾ- എന്നാൽ അമ്മ പോയി മോനെ ഉണർത്ത്. എന്നിട്ട് രണ്ടുപേരും വിവാഹവേഷത്തിൽ ഒന്നു വന്നേ. വരനെയും വധുവിനേയും ഞാൻ ഒന്നു കാണട്ടെ! അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ രാവിലത്തെ ഭക്ഷണം റെഡിയാക്കി വയ്ക്കാം. എന്നിട്ട് വധൂവരന്മാരും അമ്മയും ഒന്നിച്ചു കഴിക്കാം. ചെല്ല്, ചെല്ല്.
മാലിനിയുടെ വെളുത്തു തുടുത്ത മുഖം ആകെ ചുവന്നുപോയി.
ഓപ്പോൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
അടുക്കളയിൽ അവർ സാധാരണ പണിക്കാർ ആരെയും കയറ്റാറില്ല. കഴുകാൻ ഉള്ള പാത്രങ്ങൾ വർക്കേരിയയിൽ വെക്കും. അതുകൊണ്ട് ഈ പറഞ്ഞതൊന്നും അടുക്കള ജോലിക്കാർ കേൾക്കും എന്നവർക്ക് പേടിയ്ക്കേണ്ട. അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം ഇന്നുതന്നെ നാട്ടിൽ പാട്ടായേനെ. ഓപ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ ഓർത്തു.
മാലിനി അരുണിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
അരുൺ അപ്പോഴും നഗ്നനായി ചെരിഞ്ഞുകിടന്ന് ഉറക്കമായിരുന്നു. അവന്റെ കുണ്ണ കമ്പിയായി നില്ക്കുന്നതുകണ്ട് മാലിനിക്ക് തന്റെ അടിവയറ്റിൽ ചിത്രശലഭങ്ങൾ പറക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
മാലിനി- അരുണേ.. മോനേ അരുൺ..
അരുൺ- മ്മ്..
മാലിനി- ഓപ്പോൾ എത്തി. നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു.
അരുൺ ഞെട്ടി കണ്ണു തുറന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
അരുൺ- ഏങ്ങ്.. അമ്മ വല്ലതും പറഞ്ഞോ?
മാലിനി- ഓപ്പോളിൽ നിന്ന് നമ്മൾ ഒന്നും ഒളിക്കില്ലെന്ന് നമ്മൾ തീരുമാനിച്ചതല്ലേ?
അരുൺ- എല്ലാം… എല്ലാം പറഞ്ഞോ?
മാലിനി- മ്മ്.
അരുൺ- എന്നിട്ട്?
മാലിനി- ഓപ്പോൾ കുറേനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
അരുൺ- എന്നിട്ട്?
മാലിനി- വരനേയും വധുവിനേയും കല്യാണ വേഷത്തിൽ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞു.
അരുണിന് ഒരുനിമിഷം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
അരുൺ- നമ്മളെ വിവാഹവേഷത്തിൽ കാണണം എന്നോ? ങ്ഹേ? അപ്പോൾ… ഓപ്പോൾ സമ്മതിച്ചോ?
മാലിനി- ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയാണെങ്കിലും, നിന്നെപ്പറ്റി ഏറ്റവും ഉൽക്കണ്ഠ ഓപ്പോൾക്കല്ലേ? അപ്പോൾപ്പിന്നെ ഓപ്പോൾ സമ്മതിക്കാതിരിക്കുമോ? നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കാതെയിരിക്കുമോ?
അരുൺ പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ കവിളുകളിൽ മാറിമാറി ഉമ്മവെച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ആശ്വാസം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റുന്നതല്ലായിരുന്നു.
ഓപ്പോൾ ആണ് അവർക്ക് എല്ലാം.
മാലിനി- വാ നാറുന്നു. പോയി പല്ലുതേച്ച്, കുളിച്ച്, ദാ ഈ മുണ്ടും ഷർട്ടുമെല്ലാം ഉടുത്ത് വാ. ഓപ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ. ഞാനും പോയി റെഡിയാവട്ടെ.
അരുൺ- ശരിയമ്മേ.
മാലിനി- പെട്ടെന്ന് വേണം. വിശക്കുന്നുമുണ്ട്. ആ മാതിരി മേടല്ലായിരുന്നോ കഴിഞ്ഞ രണ്ടുദിവസമായി! സ്വന്തം അമ്മയാണെന്നെങ്കിലും ഓർക്കണ്ടെ?
അരുൺ പൊട്ടിച്ചിരിച്ച്- എന്റെ അമ്മയല്ലേ… ആവേശം കൂടിപ്പോയതാ. കുറക്കണോ?
മാലിനി പൊട്ടിച്ചിരിച്ച്- കുറച്ചാൽ അടിവാങ്ങും എന്റെ മോൻ.
അരുൺ- എന്നാൽ ഞാൻ ഓപ്പോളോട് പറയും.
അരുൺ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയി.
മാലിനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
അരുൺ എല്ലാ പ്രഭാതകൃത്യങ്ങളും കഴിഞ്ഞ്, അമ്മ എടുത്തുവച്ച വെള്ള മുണ്ടും, ഷർട്ടും അണിഞ്ഞു കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി.
ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് താൻ ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം വരെ ആലോചിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത കാര്യങ്ങൾ ആണ്, തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
ഇനിയത് മാറ്റാൻ ഒരിക്കലും തനിക്ക് കഴിയില്ല.
മാറ്റണം എന്ന് ആര് ആവശ്യപ്പെട്ടാലും താൻ സമ്മതിക്കുകയും ഇല്ല.
ലോകം മുഴുവൻ എതിർത്താലും.
മെല്ലെ അവൻ മുറിയുടെ പുറത്തിറങ്ങി. മാലിനി ഒരു വധുവിന്റെ വേഷത്തിൽ, ഓപ്പോളുടെ അരികിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നെറ്റിയിൽ സിന്ധൂരം. താലിമാല, നെഞ്ചിൽ കാണത്തക്കവിധം ഉണ്ട്. ഇനിയാരെയും ഒളിക്കാനില്ല എന്ന മട്ടിൽ, അഭിമാനത്തോടെ.
മറ്റൊരമ്മയ്ക്കും ചിന്തിക്കാൻ പോലും ആകാത്ത പ്രവൃത്തിയിലൂടെ തന്റെ മകന്റെ ജീവൻ തിരിച്ചുപിടിച്ചതിന്റെ അഭിമാനം.
തന്നെ കാത്താണ് അവർ നിൽക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായ അവൻ, ആകെ നാണിച്ച് ചുവന്നുപോയി.
ഓപ്പോൾ ചിരിച്ച് ഇരുകൈകളും നീട്ടിക്കൊണ്ട്- പുതുമണവാളൻ ഇങ്ങുവന്നേ…