മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ
[ കത്തനാർ ]
മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ
ഭാഗം ഒന്ന്: ആഗമനങ്ങൾ
അധ്യായം 1: സ്ഥലംമാറ്റ ഉത്തരവ്
1997 മേയ് മാസത്തിലെ അവസാനത്തെ ചൊവ്വാഴ്ചയായിരുന്നു അത്.
ഉച്ചതിരിഞ്ഞ സൂര്യൻ വീടിന്റെ മുൻവശത്തെ ചരൽമുറ്റത്ത് ചൂടിന്റെ നേർത്ത പുക ഉയർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ അമ്മ മാങ്ങ അച്ചാറിനായി കടുക് വറുക്കുന്ന മണവും, അപ്പുറത്തെ വീട്ടിൽനിന്ന് റേഡിയോയിൽ കേൾക്കുന്ന പഴയ സിനിമാപ്പാട്ടും, മുറ്റത്തെ പേരമരത്തിൽ കാക്കകൾ തീർക്കുന്ന പതിവില്ലാത്ത കോലാഹലവും ചേർന്ന് ആ ദിവസത്തെ മറ്റെല്ലാ വേനൽക്കാല ദിവസങ്ങളെയും പോലെ തോന്നിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ദിവസം പതിവുപോലെയല്ലെന്ന് അഞ്ജലിക്ക് മനസ്സിലായത് അച്ഛൻ സാധാരണത്തേക്കാൾ നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ തവിട്ടുനിറമുള്ള ഒരു സർക്കാർ കവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽനിന്ന് പേനയുടെ നീലമഷി പടർന്നിരുന്നു. ചെരുപ്പു ഊരിവെക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അദ്ദേഹം വരാന്തയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. അമ്മ അടുക്കളവാതിൽക്കൽ നിന്നു നോക്കി.
“എന്താ ഇത്ര നേരത്തെ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
അച്ഛൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കൈയിലെ കവർ മേശപ്പുറത്തുവെച്ചു. പിന്നെ കണ്ണട എടുത്ത് അതിന്റെ ചില്ലുകൾ മുണ്ടിന്റെ തുമ്പുകൊണ്ട് തുടച്ചു.
അഞ്ജലി ഡൈനിങ് മേശയിൽ കുനിഞ്ഞിരുന്ന് ഇംഗ്ലീഷ് നോവലിന്റെ അവസാന അധ്യായം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ ക്ഷീണം കണ്ടിട്ടും അവൾ വീണ്ടും പുസ്തകത്തിലേക്കു കണ്ണുതാഴ്ത്തി.
സർക്കാർ ഓഫീസിലെ ഏതോ ഫയലിനെപ്പറ്റിയോ ശമ്പളക്കുറവിനെപ്പറ്റിയോ അമ്മയോട് സംസാരിക്കാൻ പോകുകയായിരിക്കും. അത്തരം സംഭാഷണങ്ങൾ അവൾക്ക് ബോറായിരുന്നു.
“സ്ഥലംമാറ്റമായി,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
പുസ്തകത്തിലെ വരികൾ അവളുടെ മുന്നിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി.
അമ്മയുടെ കയ്യിലെ തവി താഴെയേക്കു ചെരിഞ്ഞു. ചൂടുള്ള എണ്ണയിൽ കടുകുകൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കുറച്ചുനേരം കേട്ടു.
“എവിടേക്ക്?”
അച്ഛൻ കവർ
തുറന്ന് കടലാസ് വീണ്ടും വായിച്ചു. വായിച്ചാൽ സ്ഥലപ്പേര് മാറിയേക്കാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെയെന്നപോലെ.
“കുട്ടനാട്ടിലേക്ക്. നീരേറ്റുപുറം സെക്ഷൻ ഓഫീസ്.”
“കുട്ടനാട്?” അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ അത്ഭുതത്തേക്കാൾ ഭയം കൂടുതലായിരുന്നു. “അവിടെ വെള്ളമല്ലേ എല്ലായിടത്തും?”
“വെള്ളമുണ്ട്. എന്നുപറഞ്ഞു അതുകൊണ്ട് ആളുകൾ ജീവിക്കാതിരിക്കില്ലല്ലോ.”
അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ പതിവുള്ള നിർവികാരതയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം കണ്ണട വീണ്ടും വീണ്ടും തുടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വിഷമിക്കുമ്പോൾ മാത്രം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു അത്.
“എപ്പോഴാണ് പോകേണ്ടത്?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“അടുത്ത മാസം പത്താം തീയതിക്ക് ചാർജ് എടുക്കണം.”
അഞ്ജലി പുസ്തകം അടച്ചു.
“അടുത്ത മാസം?”
അച്ഛനും അമ്മയും അവളുടെ നേർക്കുനോക്കി. മുറിയിലാകെ കടുക് കരിയുന്ന ഗന്ധം പരന്നു.
“അപ്പോൾ എന്റെ സ്കൂൾ?”
“അവിടെയും സ്കൂളുണ്ട്,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഏത് സ്കൂളിലായാലും മതി എന്നാണോ? ഞാൻ ഇവിടെ പതിനൊന്നാം ക്ലാസ് തുടങ്ങാനിരിക്കുകയാണ്. എന്റെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഇവിടെ. ട്യൂഷൻ ഇവിടെ. അധ്യാപകർ എന്നെ അറിയാം. ഇപ്പോൾ പോയാൽ എങ്ങനെ?”
“അഞ്ജലി,” അമ്മ മുന്നറിയിപ്പുള്ള സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു.
“ഞാൻ തെറ്റൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. അച്ഛന് തനിച്ചുപോയാൽ പോരേ? എന്റെ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് നമുക്ക് പോകാം.”
അച്ഛൻ കസേരയിൽ പിന്നോട്ടു ചാഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ദേഷ്യപ്പെടുമെന്നാണ് അഞ്ജലി കരുതിയത്. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് കോപമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാനാവാത്ത ഒരുതരം പരാജയബോധമുണ്ടായിരുന്നു.
“രണ്ടുവീട് നടത്താനുള്ള പണമച്ഛനില്ല മോളെ,” അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ വാടക കൊടുക്കണം. അവിടെ താമസിക്കണം. യാത്രച്ചെലവ് വേറെ. എത്ര കിട്ടുന്നുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ.”