സുഹൃത്തുക്കൾ യാത്രയയപ്പായി ഒരു ഓട്ടോഗ്രാഫ് പുസ്തകം നൽകി. അതിൽ പലരും ഒരേ വാചകം എഴുതി:
എന്നെ മറക്കരുത്.
ഓരോ തവണ വായിക്കുമ്പോഴും അഞ്ജലിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. മറക്കുന്നതു തന്റെ തീരുമാനമാണെന്നപോലെ.
യാത്രയുടെ രാവിലെ ആകാശം ചാരനിറമായിരുന്നു. ലോറിയിൽ സാധനങ്ങൾ
തലേദിവസം അയച്ചിരുന്നു. അവർ മൂന്നുപേരും ബസിലായിരുന്നു പോകുന്നത്. സുമിയും അവളുടെ അമ്മയും ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെത്തി.
ബസ് നീങ്ങുമ്പോൾ സുമി ജനലിനൊപ്പം കുറച്ചുദൂരം ഓടി.
അഞ്ജലി കൈവീശിയില്ല.
കൈവീശിയാൽ പോകുന്നതു സമ്മതിച്ചുപോകുമെന്നു അവൾക്കു തോന്നി.
നഗരത്തിന്റെ പരിചിതമായ കടകളും പാലവും സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയും പിന്നിലായി. ബസ് ചെറുപട്ടണങ്ങളിലൂടെ കടന്നു. റോഡരികിലെ വീടുകൾ കുറഞ്ഞു. തെങ്ങിൻതോപ്പുകൾ കട്ടിയായി. ആകാശം കൂടുതൽ താഴ്ന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഉച്ചയോടുകൂടി ഭൂപ്രകൃതി മാറിത്തുടങ്ങി.
റോഡിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലും വിശാലമായ പാടങ്ങൾ തുറന്നു. ചിലത് പച്ചയും ചിലത് വിളവെടുത്തശേഷം കരിഞ്ഞ സ്വർണനിറവുമായിരുന്നു. പാടങ്ങളുടെ നടുവിലൂടെ നേരായ ജലരേഖകൾ നീണ്ടു.
ദൂരെയുള്ള വീടുകൾ വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. തെങ്ങുകൾ കാറ്റിൽ ഒരേ ദിശയിലേക്കു തലചായ്ച്ചു.
ബസ് ചെറിയൊരു പാലത്തിലൂടെ കടന്നപ്പോൾ അഞ്ജലി അറിയാതെയെഴുന്നേറ്റു ജനലിലൂടെ നോക്കി.
താഴെ കനാൽ.
ചാരനിറമുള്ള ആകാശത്തെ മുഴുവനായും അതു തന്റെ ശരീരത്തിൽ കൊണ്ടുനടന്നു. നീണ്ടൊരു വള്ളത്തിൽ ഒരു വയസ്സനായ മനുഷ്യൻ വാഴക്കുലകളും ചാക്കുകളും കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു. വെള്ളത്തിലേക്കു താഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന വീടുകളുടെ കൽപ്പടവുകളിൽ സ്ത്രീകൾ പാത്രം കഴുകി.
യൂണിഫോമിട്ട കുട്ടികൾ രണ്ടുപേർ ഒരു ചെറുവള്ളത്തിൽ ഇരുന്നു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കടന്നുപോയി.
“ഇവിടെ സ്കൂളിലും വള്ളത്തിലാണോ പോകുന്നത്?” അഞ്ജലി അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു.
യാത്ര തുടങ്ങിയതിനുശേഷം അവൾ പറഞ്ഞ ആദ്യത്തെ പൂർണവാചകമായിരുന്നു അത്.
അച്ഛൻ അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ചില ഭാഗങ്ങളിൽ.”
അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ചു.
എന്നാൽ ജനലിന് പുറത്തുനിന്നു കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
വെള്ളത്തിനും കരയ്ക്കുമിടയിൽ ഉറപ്പുള്ള അതിർത്തിയില്ലാത്ത ഭൂമിയായിരുന്നു അത്. പാടങ്ങൾ കടലിനെക്കാൾ താഴെയാണെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. തടയണകൾ പൊട്ടിയാൽ വെള്ളം വീടുകളിലേക്കെത്തുമെന്നും പറഞ്ഞു.
മഴക്കാലത്ത് കനാലുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുമെന്നും
വേനലിൽ വെള്ളത്തിൽ ആകാശം കൂടുതൽ നീലയാകുമെന്നും പറഞ്ഞു.
അവൾ കേൾക്കുന്നില്ലെന്നു നടിച്ചു.
സന്ധ്യയോടെ അവർ ബസിറങ്ങിയ കവലയിൽ ചെറിയ ചായക്കടയും സഹകരണ ബാങ്കും പലചരക്കുകടയും ഒരു സിനിമയുടെ മങ്ങിയ പോസ്റ്ററും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവിടെയെത്തിയ ഓഫീസ് പ്യൂൺ തങ്കപ്പൻ സാധനങ്ങൾ നേരത്തെ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ എത്തിച്ചുവെന്ന് പറഞ്ഞു.
“ഇനി കുറച്ചുദൂരം വള്ളത്തിൽ പോകണം, സാറേ.”
അഞ്ജലി അച്ഛനെ നോക്കി.
“വള്ളത്തിലോ?”
“റോഡുമുണ്ട്,” തങ്കപ്പൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ചെളിയാണ്. വള്ളമാവും എളുപ്പം.”
ചെറിയൊരു യാത്രാവള്ളത്തിൽ മൂന്ന് പെട്ടികളും അവരുടെ ബാഗുകളും കയറ്റി. അഞ്ജലി നടുവിലെ പലകയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന് ഇരുന്നു. വള്ളം ഇളകുമ്പോഴെല്ലാം വെള്ളത്തിലേക്കു വീഴുമെന്നു തോന്നി.
വള്ളക്കാരൻ തുഴ വെള്ളത്തിലിട്ടു. വട്ടങ്ങളായി പിരിഞ്ഞ തിരമാലകൾ കരയിലേക്കോടി.
സൂര്യൻ പാടങ്ങൾക്കപ്പുറം താഴുകയായിരുന്നു. ആകാശം മങ്ങിയ ഓറഞ്ചുനിറമായി. വെള്ളത്തിൽ തെങ്ങുകളുടെ പ്രതിഫലനം നീണ്ടുകിടന്നു. വീടുകളിൽ ഓരോന്നായി വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു. എവിടെയോ ഒരു റേഡിയോയിൽനിന്ന് വാർത്തയുടെ സിഗ്നേച്ചർ സംഗീതം ഒഴുകിവന്നു.
അഞ്ജലി ആ സൗന്ദര്യത്തെ അംഗീകരിച്ചില്ല.
എങ്കിലും ആദ്യമായി കുട്ടനാടിനെ വെറുക്കാനുള്ള തന്റെ തീരുമാനം അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെന്നു അവൾക്കു തോന്നി.
അധ്യായം 2: തോടുകൾക്കിടയിലെ വീട്
പിറ്റേന്നു രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് ആദ്യം മനസ്സിലായില്ല താൻ എവിടെയാണെന്ന്.