ഈ സ്ഥലത്തെ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് വന്ന പെൺകുട്ടി എവിടെയോ പിന്നിലായിപ്പോയതുപോലെ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.
ഇനിയും പലതും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പഴയ കൂട്ടുകാരെ ഓർത്ത് വിഷമിക്കും. പുതിയ സ്കൂളിൽ ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഒറ്റപ്പെടും. മഴയിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണങ്ങില്ല. വൈദ്യുതി പോകും.
ചെരുപ്പിൽ ചെളി കയറും. ഓരോ യാത്രയ്ക്കും വെള്ളത്തിന്റെ മനസ്സ് അറിയേണ്ടിവരും.
എന്നിട്ടും ഇപ്പോൾ ഈ സ്ഥലത്തിനു നിറങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പ്രഭാതത്തിലെ വെള്ളിനിറം.
ഉച്ചയിലെ പച്ച.
മഴയ്ക്കുമുമ്പുള്ള കറുപ്പ്.
രാത്രിയിലെ വിളക്കുകളുടെ സ്വർണം.
അവയുടെ ഇടയിൽ കാത്തിരിക്കാനുള്ള ഒരു കത്തും.
പിറ്റേന്ന് മഴ അല്പം കുറഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലി വായനശാലയിലെത്തി. വഴിയിൽ വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ശാന്തച്ചേച്ചിയോടൊപ്പമാണ് പോയത്.
ഗോപാലൻ മാഷ് വാതിലിനരികിൽ വെള്ളം തൂത്തുമാറ്റുകയായിരുന്നു.
“ഇന്നും വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“കത്ത് കൊടുക്കാനുണ്ട്.”
“വെള്ളം കയറിയാലും കത്തുകൾക്ക് യാത്ര നിർത്താനാവില്ലല്ലോ.”
അഞ്ജലി സ്വന്തം കവർ പെട്ടിയിൽ ഇട്ടു.
“എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”
ഗോപാലൻ മാഷ് അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. പിന്നെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽനിന്ന് ഒരു കവർ എടുത്തു.
“ഇത് രാവിലെ കിട്ടിയതാണ്.”
“ആരാണ് കൊണ്ടുവന്നത്?”
“ആ ചോദ്യം നിയമത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.”
അവൾ കവർ വാങ്ങി.
വായനശാലയുടെ ജനലരികിൽ നിന്നുതന്നെ തുറന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
ഇന്ന് കാലവർഷം തുടങ്ങി. നിങ്ങൾ ജനൽപ്പാളി തുറന്നോ, അതോ മുറി നനയുമെന്നു പേടിച്ച് അടച്ചുവെച്ചോ എന്നറിയില്ല.
ഇവിടെ മഴ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ആദ്യം വീടുകളുടെയും വള്ളങ്ങളുടെയും സുരക്ഷ നോക്കി. അതിനിടയിലാണ് നിങ്ങളുടെ ഒരു കത്ത് ഓർമ്മ വന്നത്. ആ കത്തിൽ നിങ്ങൾ വൈകുന്നേരത്തെ വിളക്കുകൾ വെള്ളത്തിൽ വീഴുന്നതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരുന്നു.
ഇന്ന് വിളക്കുകൾ വ്യക്തമായി കാണാനാകില്ല. മഴ അവയുടെ രൂപം തകർക്കുന്നു. എന്നിട്ടും അവ അണയുന്നില്ല.
ചില സൗഹൃദങ്ങൾ അങ്ങനെയായിരിക്കുമോ? ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം നമുക്കു വ്യക്തമായി അറിയില്ല. വെള്ളത്തിൽ ഇളകുന്ന വെളിച്ചംപോലെ മാത്രമേ കാണൂ. എന്നിട്ടും ആ വെളിച്ചം ഉണ്ടെന്നു വിശ്വസിക്കാം.
എനിക്ക് ഇപ്പോൾ വ്യാഴാഴ്ചകൾ ഇഷ്ടമാണ്. അതിന്റെ കാരണം നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുമെന്നു കരുതുന്നു.
എൻ.
അഞ്ജലി അവസാനത്തെ വരി വീണ്ടും വായിച്ചു.
പിന്നെയും.
പുറത്ത് മഴ മേൽക്കൂരയുടെ അരികിൽനിന്ന് നീണ്ട നൂലുകളായി പതിച്ചു. ഗോപാലൻ മാഷ് മേശയ്ക്കുമുന്നിൽ എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു. വായനശാലയിൽ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അഞ്ജലി കത്ത് മടക്കി കവറിലാക്കി.
എന്നാൽ മുഖത്തെ ചിരി മടക്കി ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഗോപാലൻ മാഷ് കണ്ണടയുടെ മുകളിലൂടെ അവളെ നോക്കി. ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
വായനശാലയുടെ മറുവശത്തെ ചുവരിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പഴയ ചിത്രത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നീങ്ങി. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പുള്ള സ്കൂൾ അധ്യാപകരുടെ സംഘചിത്രം. അതിൽ യുവാവായിരുന്ന ഗോപാലന്റെ അടുത്ത് ഒരു
സ്ത്രീ നിന്നിരുന്നു.
ചിത്രത്തിന്റെ അരിക് മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ തനിക്കും കത്തുകൾക്കായി കാത്തിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.
പറയാനുള്ളത് പറയാതെപോയ ഒരു കാലം.
മറുപടി എഴുതാൻ വൈകിപ്പോയ ഒരു ജീവിതം.
“മാഷേ,” അഞ്ജലി വിളിച്ചു.
അദ്ദേഹം ഓർമ്മയിൽനിന്ന് മടങ്ങിവന്നു.
“എന്താ?”
“അടുത്ത വ്യാഴാഴ്ചവരെ കാത്തിരിക്കാതെ കത്ത് കൊണ്ടുവന്നാൽ കൊടുക്കുമല്ലോ ?”
“തീർച്ചയായും.”
അഞ്ജലി കത്ത് പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു. വാതിലിനരികിലെത്തി പുറത്തേക്കു നോക്കി. മഴയിലൂടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി മങ്ങിയിരുന്നു.
“കുട നേരെ പിടിക്കണം,” മാഷ് പറഞ്ഞു.
അവൾ കുട തുറന്നു.
വായനശാലയുടെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരിക്കൽക്കൂടി കത്ത് തൊട്ടുനോക്കി. കടലാസ് അവിടെ സുരക്ഷിതമാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കി.
ഭാഗം രണ്ട്: അടുക്കുന്ന ദൂരങ്ങൾ