അഞ്ജലിക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ തുറന്നു.
മരംകൊണ്ടുള്ള പാളികൾ ഈർപ്പം പിടിച്ച് ഒട്ടിയിരുന്നു. ശക്തിയായി വലിച്ചപ്പോൾ ജനൽ പെട്ടെന്ന് തുറന്നു. വെളിച്ചവും പച്ചപ്പും ഒരുമിച്ച് അവളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചു.
വീടിന്റെ പിറകിൽ ഒരു വിശാലമായ നെൽപ്പാടം. പക്ഷേ അഞ്ജലി പരിചയപ്പെട്ടിരുന്ന പാടങ്ങൾപോലെ സമതലമായി നീണ്ടുപോകുന്നതല്ല. ഇടയ്ക്കിടെ വെള്ളച്ചാലുകൾ അതിനെ മുറിച്ചുകടന്നു. വരമ്പുകൾ നേർത്ത പച്ച വരകളെപ്പോലെ വളഞ്ഞുപിരിഞ്ഞിരുന്നു. അകലെയായി തെങ്ങുകളുടെ
നിര. അതിനപ്പുറം ആകാശം.
മുൻവശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ക്വാർട്ടേഴ്സിനും മൺവഴിക്കും ഇടയിൽ വീതിയേറിയൊരു തോടുണ്ടായിരുന്നു. തോടിന്റെ മറുകരയിൽ രണ്ടുമൂന്ന് വീടുകൾ. ഒരു വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് സ്ത്രീ ഒരാൾ അലക്കിയ വസ്ത്രങ്ങൾ മുളങ്കമ്പിൽ വിരിക്കുന്നു.
മറ്റൊരിടത്ത് ഒരു ബാലൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടാൻ ഒരുങ്ങുന്നു. അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ ശകാരിച്ചതോടെ അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിപ്പോയി.
ക്വാർട്ടേഴ്സിന്റെ മുന്നിലെ ചെറിയ കടവിൽ ഒരു പഴയ വള്ളം കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു. വള്ളത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ മഴവെള്ളം കെട്ടിക്കിടന്നു. നീലനിറമുള്ള ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കപ്പ് അതിൽ തലകീഴായി ഒഴുകി.
ഇങ്ങനെയൊരു സ്ഥലത്ത് മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു?
കടയിലേക്കുപോകാൻ വള്ളം വേണമോ? സ്കൂളിലെത്താൻ തോട് കടക്കണമോ? മഴപെയ്താൽ വീട് മുഴുവൻ വെള്ളത്തിലാകുമോ?
അഞ്ജലി ഭയവും കൗതുകവും കലർന്ന മനസ്സോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനുശേഷം അച്ഛൻ ഓഫിസിലേക്കുപോയി. വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച്, ഫയലുകൾ നിറച്ച തവിട്ടുനിറമുള്ള ബാഗുമായി അദ്ദേഹം കടവുവരെ നടന്നു. മറുകരയിൽ നിന്ന് വന്ന ചെറുവള്ളത്തിൽ കയറി.
അഞ്ജലി വരാന്തയിൽ നിന്ന് അതു നോക്കിയപ്പോൾ അച്ഛൻ കാറിലോ ബസിലോ അല്ല, ഒരു വളഞ്ഞ വള്ളത്തിൽ ഓഫീസിലേക്കുപോകുന്നത് വിചിത്രമായി തോന്നി.
വള്ളം നീക്കിയിരുന്നത് അൻപതിനോടടുത്ത പ്രായമുള്ള ഒരാളായിരുന്നു. സൂര്യത്തിൽ കറുത്ത ശരീരം. ചുമലിൽ മങ്ങിയൊരു തോർത്തുമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ കയറിയതോടെ അയാൾ തുഴ വെള്ളത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തി. വള്ളം ശബ്ദമില്ലാതെ നീങ്ങി.
“അയാളാണ് രാഘവൻ,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “ഇവിടെ പലരെയും അക്കരെയിക്കരെയാക്കുന്നത് അയാളാണത്രേ.”
“റോഡില്ലേ?”
“റോഡുണ്ട്. എല്ലായിടത്തേക്കും എത്തില്ല.”
“അപ്പോ ഇവിടെ താമസിക്കുന്നവർക്ക് എപ്പോഴും ആരെയെങ്കിലും ആശ്രയിക്കേണ്ടേ?”
“പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചാണ് നാട്ടിൽ ആളുകൾ ജീവിക്കുന്നത്.”
“അതൊന്നും എനിക്കിഷ്ടമല്ല.”
അമ്മ ചിരിച്ചില്ല. പാത്രങ്ങൾ
എടുത്തുകൊണ്ട് അകത്തേക്കുപോയി.
അഞ്ജലി വരാന്തയിൽ നിന്നിറങ്ങി. മുറ്റം എന്നുപറയാവുന്ന ചെറിയ ഭൂമിയിൽ പുല്ലും കളകളും വളർന്നിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് ചെമ്പരത്തി. മറുവശത്ത് കാട്ടുതുളസി പോലൊരു ചെടി.
വീടിന്റെ മുൻപിലുള്ള മൺപടികൾ വഴുതി തോട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
അവൾ സൂക്ഷിച്ച് താഴേക്കിറങ്ങി. അവസാനത്തെ പടിയിൽ നനഞ്ഞ പായൽ പിടിച്ചിരുന്നു. ചെരുപ്പ് തെന്നിയപ്പോൾ അവൾ തൂണിൽ പിടിച്ചാണ് വീഴാതെ നിന്നത്.
“ഇവിടെ നടക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ലമേ,” അവൾ പിറുപിറുത്തു.
തോടിലെ വെള്ളം പച്ച കലർന്ന തവിട്ടുനിറത്തിലായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് അഴുക്കിന്റെ ഗന്ധമില്ല. വെള്ളത്തിനു മീതെ ചെറു വട്ടങ്ങൾ പിറന്നു മാഞ്ഞു. കുഞ്ഞുമീനുകളായിരിക്കണം.
ഒരു നീലത്തുമ്പി താഴ്ന്നുപറന്ന് വെള്ളത്തിൽ തൊട്ടുതൊടാതെ കടന്നുപോയി.
അപ്പോഴാണ് മറുകരയിൽ നിന്നൊരു വിളി കേട്ടത്.
“നവീനേ!”
അഞ്ജലി തല ഉയർത്തി.
തെങ്ങുകൾക്കിടയിലെ മൺപാതയിലൂടെ ഒരു യുവാവ് നടന്നുവരികയായിരുന്നു. പതിനേഴോ പതിനെട്ടോ വയസ്സുണ്ടാകാം. വെളുത്ത ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ മുട്ടുവരെ മടക്കിയിരുന്നു. താഴെ മങ്ങിയ നീല ലുങ്കി. കൈയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ കെട്ടിവെച്ചിരുന്നു.
“നവീനേ, വേഗം വാ! കൊച്ചുത്രേസ്യാമ്മ കാത്തുനിൽക്കുന്നു.”
യുവാവ് മറുപടി പറയാതെ കടവിലേക്ക് ഇറങ്ങി.