അവർ സത്യം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ സത്യത്തിന്റെ വാതിലിനു മുന്നിലെത്തിയിരുന്നു.
ആ വാതിൽ തുറക്കാൻ ഒരൊറ്റ പേര് മതിയായിരുന്നു.
അതേസമയം ആ ഒരൊറ്റ പേര് പറഞ്ഞാൽ തങ്ങൾക്കിടയിലെ ലോകം മുഴുവൻ മാറുമെന്ന ഭയവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി രണ്ടുപേരും ശെരിക്കു ഉറങ്ങിയില്ല.. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നവർ നേരം വെളുപ്പിച്ചു. രാവിലെ അവൾ നേരത്തെ തന്നെ സ്കൂളിൽ പോകാൻ തയ്യാറായി.
ഇവൾകിതെന്തുപറ്റി എന്ന് അമ്മയും അച്ഛനും വിചാരിച്ചുകാണണം. കടവിൽ നോക്കിയപ്പോൾ നവീൻ വള്ളവുമായി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. അവന്റേത്, വളരെ നേരം ആരെയോ കാത്തിരുന്നു കണ്ടവന്റെ മുഖം പോലെ അവൾക്കു തോന്നി.
“ഇന്ന് നേരത്തെയാണല്ലോ.” അവനവളോട് ചോദിച്ചു.
“താങ്കളും നേരത്തെ ആണല്ലോ.” അവൾ തിരിച്ചും ചോദിച്ചു. രണ്ടുപേരും അതിൽ
കൂടുതൽ ആ വിഷയം ചർച്ച ചെയ്തില്ല.
അവൻ കൈ നീട്ടി. അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു വള്ളത്തിലോട്ടു കേറി. പതിവിൽകൂടുതൽ നേരം അവരുടെ കൈകൾ ഇണച്ചേർന്നിരുന്നെങ്കിലും രണ്ടുപേർക്കും അതിൽ അസ്വസ്ഥത തോന്നിയില്ല. നവീൻ വള്ളം കടവിൽനിന്നെടുത്തു.
രണ്ട് മിനിറ്റ് നേരം ആ വള്ളത്തിൽ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ആകെയുള്ളത് വെള്ളത്തിൽ പങ്കായം നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം. അവസാനം എന്തും വരട്ടെയെന്നു വിചാരിച്ചു അവൻ മൗനം ഭേദിച്ചു.
തന്റെ മനസ്സിനെ കുറച്ച് നാളുകളായി അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു ആ സംശയം അവന്റെ വായിൽ രൂപമെടുത്തു.
അവൻ ചോദിച്ചു, “അഞ്ജലി, ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ?”
“ഉം…” അവൾ മൂളി
“നീയാണോ എനിക്ക് കത്തുക്കളെഴുതുന്ന ‘എ’?”
അഞ്ജലി ഞെട്ടി. അതവളുടെ മുഖത്തിൽ വരാതിരിക്കാൻ അവൾ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. തനിക്കു ഇതെല്ലാം മുൻപേ അറിയാമെന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ അവൾ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
“താങ്കൾക്ക് എന്ത് തോന്നുന്നു മിസ്റ്റർ എൻ?”
ഭാഗം മൂന്ന്: മറുകരകളിലേക്ക്
അധ്യായം 17: രണ്ട് അക്ഷരങ്ങൾക്കിടയിൽ
“താങ്കൾക്ക് എന്ത് തോന്നുന്നു, മിസ്റ്റർ എൻ?”
അഞ്ജലിയുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ നവീന്റെ കൈയിലെ തുഴ വെള്ളത്തിൽ നിശ്ചലമായി.
വള്ളം ഒഴുക്കിനൊപ്പം അല്പം വശത്തേക്കു തിരിഞ്ഞു. പുലർച്ചയുടെ വെളിച്ചം പൂർണ്ണമായി പരന്നിരുന്നില്ല. വെള്ളത്തിനുമുകളിൽ നേർത്ത മഞ്ഞ് ശേഷിച്ചു. അകലെ ഏതോ വീട്ടിൽ പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ഒരു പൂവൻകോഴി വൈകിയുണർന്നതുപോലെ തുടർച്ചയായി കൂവി.
നവീൻ അഞ്ജലിയെ നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. അതു സമ്മതമാണോ പരിഹാസമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രിയുടെ ക്ഷീണം കാണാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനപ്പുറം, അവൻ മുമ്പ് ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരുതരം ധൈര്യവും.
“എന്താണ് മിണ്ടാത്തത്?”
അഞ്ജലി ചോദിച്ചു. “ചോദ്യം ചോദിച്ചത് താങ്കളല്ലേ?”
“ഞാൻ ചോദിച്ച ചോദ്യം നീ തിരിച്ചുചോദിച്ചാൽ എങ്ങനെയാണ്?”
“ഉത്തരം അറിയാത്തപോലെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കരുത്.”
“എനിക്കുറപ്പില്ല പക്ഷേ നിനക്ക് ഉത്തരം അറിയാമല്ലോ.”
“എനിക്കറിയാവുന്നത് ഞാൻ പറയണമെന്നില്ല.”
നവീൻ തുഴ വീണ്ടും വെള്ളത്തിലിറക്കി. വള്ളം നേരെയായി.
“എനിക്ക് തോന്നുന്നതു സത്യമാണെങ്കിൽ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഇത്രയും കാലം ഞാൻ രണ്ടുപേരോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.”
അഞ്ജലിയുടെ ചിരി മങ്ങി.
“രണ്ടുപേരോടോ?”
“അതെ. ഒരാൾ കത്തുകളിൽ വലിയ ബുദ്ധിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ എഴുതുന്ന എ. മറ്റേയാൾ രാവിലെ വള്ളത്തിൽ കയറിയാൽ ഉടനെ വഴക്കുതുടങ്ങുന്ന അഞ്ജലി.”
“അവരെ രണ്ടുപേരെയും വേർതിരിച്ചറിയാൻ താങ്കൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ലേ?”
“ഉണ്ടായി.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“അവർ ഒരേ ആളായിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ആദ്യം കരുതിയില്ല.”
“ഇപ്പോൾ?”
നവീൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ അവർ ഒരേ ആളാണെന്നു തോന്നുന്നു.”
വള്ളത്തിനുള്ളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി ബാഗിന്റെ വള്ളി വിരലുകളിൽ ചുറ്റി. നവീന് തന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഇന്നലെ രാത്രിമുതൽ മനസ്സിൽ തയ്യാറാക്കിയ വാക്കുകളൊന്നും ഇപ്പോൾ സഹായിച്ചില്ല.