അതേ ദിവസമാണ് എൻ.-ന്റെ മറുപടി കിട്ടിയത്.
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
ഒരാൾ നമ്മളെ നോക്കുന്നു എന്നു മനസ്സിലാകുന്ന നിമിഷം അസ്വസ്ഥമാകുന്നത്, അതുവരെ നമുക്ക് മാത്രം അറിയാമായിരുന്ന ഒരു രൂപം മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടാകാം.
കണ്ണാടി നമ്മൾ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചതു മാത്രമേ കാണിക്കൂ. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണുകൾ അങ്ങനെയല്ല.
നിങ്ങൾ എഴുതിയ ആൾ നിങ്ങളെ എങ്ങനെയാണ് നോക്കിയത്?
അഞ്ജലി കത്ത് ഉടനെ അടച്ചു.
എൻ.-നോട് ഉത്സവത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയതിൽ പശ്ചാത്താപം തോന്നി. തനിക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിയാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ അയാൾ തിരിച്ചുചോദിക്കും.
എന്നാൽ രണ്ടു ദിവസത്തിനുശേഷം അവൾ എഴുതി:
അയാൾ എന്നെ മുൻപ് കാണാത്തതുപോലെ നോക്കിയെന്നു തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ അത് എന്റെ തോന്നൽ മാത്രമായിരിക്കാം.
നിങ്ങൾക്കു ആരെങ്കിലും അങ്ങനെ നോക്കിയതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?
നവീന്റെ കൈയിൽ കത്ത്
എത്തിയപ്പോൾ ഉത്സവരാത്രിയിലെ അഞ്ജലിയുടെ രൂപം പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. നീല വസ്ത്രം. വിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചം. വെടിക്കെട്ടിനിടെ ചെവി പൊത്തിയതു. ദൂരത്തുനിന്ന് അവനെ നോക്കി വിരൽചൂണ്ടിയതു.
അതേ സമയം തന്നെ അവന്റെ തൂലികാസുഹൃത്ത് മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ചാണ് എഴുതുന്നത്.
നവീന്റെ നെഞ്ചിൽ അപരിചിതമായൊരു കാഠിന്യം തോന്നി.
അവൻ മറുപടി എഴുതി:
ഉണ്ട്. എന്നാൽ ചില നോട്ടങ്ങൾക്ക് നമ്മൾ നൽകുന്ന അർത്ഥം അവയിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.
കത്ത് പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ വാക്കുകൾ തണുത്തുപോയതായി അവന് തോന്നി. മറ്റൊരു താളിൽ വീണ്ടും എഴുതി:
ഉണ്ട്. ഒരിക്കൽ ആരോ എന്നെ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ നോക്കിയതായി തോന്നി. ആ നിമിഷം കഴിഞ്ഞശേഷമാണ് ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചത്. ചിലപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകുന്നതാണ് ചില നിമിഷങ്ങൾക്ക് ഭംഗിനൽകുന്നത്.
അത് അയച്ചു.
കത്തുകളിലൂടെ അവർ സ്വന്തം ഏകാന്തതയുടെ വാതിലുകൾ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
അഞ്ജലി തന്റെ പഴയ പട്ടണത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതി. ലതയും ദീപയും തമ്മിൽ ഇപ്പോൾ പുതിയൊരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടെന്നും അവരുടെ ഒടുവിലത്തെ കത്തിൽ ആ പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് പലതവണ പറഞ്ഞിരുന്നെന്നും എഴുതി.
ഞാൻ അസൂയപ്പെടാൻ പാടില്ലെന്ന് അറിയാം. ഞാൻ അവിടെ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവർ ജീവിതം നിർത്തിവെക്കണമെന്നില്ല. എന്നിട്ടും അവരുടെ ചിരിയിൽ എന്റെ സ്ഥാനം മറ്റൊരാൾ എടുത്തുവെന്നു തോന്നുമ്പോൾ വേദനിക്കുന്നു.
ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവർ നമ്മളെ വെറുക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ലാതെ, അവർ നമ്മളില്ലാതെയും സന്തോഷിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതുകൊണ്ടാകാം.
നവീൻ ഏറെ ശ്രദ്ധയോടെ മറുപടി എഴുതി:
ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ നമ്മുടെ സ്ഥാനം ഒഴിവായിരിക്കണം എന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു സ്വാർത്ഥരൂപമായിരിക്കാം. പക്ഷേ സ്വാർത്ഥതയില്ലാത്ത സ്നേഹം മനുഷ്യർക്കു സാധ്യമാണോ എന്നറിയില്ല.
അവർക്ക് പുതിയ സുഹൃത്ത് ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് നിങ്ങളോടുണ്ടായിരുന്നത്
ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. നമ്മുടെ മനസ്സ് ഒരു മുറിയല്ല. പുതിയൊരാൾ വന്നാൽ പഴയൊരാൾ പുറത്തുപോകേണ്ടതില്ല.
ആ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
എൻ. അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതായി തോന്നിയില്ല. അവളുടെ വേദന ലളിതമാക്കാതെ അതിനൊപ്പം ഇരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അതേ കത്തിൽ നവീൻ ആദ്യമായി തന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് സൂചന നൽകി.
പണത്തെക്കുറിച്ച് ദിവസവും സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വീട്ടിലാണ് ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത്. പണമുള്ളതിനെക്കുറിച്ചല്ല, ഇല്ലാത്തതിനെക്കുറിച്ചാണ് സംഭാഷണം.
ഫീസ്, കടം, അരി, മരുന്ന്, വള്ളത്തിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണി. ഓരോ വാക്കിനും ഒരു തുക ഉണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ ഞാൻ സംസാരിക്കാതിരുന്നാലും വീട്ടിൽ എത്ര രൂപയുണ്ടെന്ന് അറിയാം.
മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികളിൽനിന്ന് കാര്യങ്ങൾ മറയ്ക്കുന്നു എന്നു കരുതും. യഥാർത്ഥത്തിൽ കുട്ടികൾ മൗനത്തിൽനിന്നുപോലും കണക്കുകൂട്ടാൻ പഠിക്കും.