“ശ്രദ്ധിച്ച്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
വള്ളം നിറഞ്ഞപ്പോൾ രാഘവൻ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് തുഴയെടുത്തു. നവീൻ പിന്നിൽനിന്ന് നിയന്ത്രിച്ചു. മഴ അവരുടെ മേൽ ചരിഞ്ഞുപെയ്തു. കുടകൾ തുറക്കാൻ സ്ഥലമില്ലാത്തതിനാൽ എല്ലാവരും നനഞ്ഞു.
വള്ളം തോട്ടിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് ഭയം തോന്നി. സാധാരണ ശാന്തമായിരുന്ന വെള്ളം ഇപ്പോൾ ഇരുണ്ടും അസ്വസ്ഥവുമായിരുന്നു. ഒഴുക്ക് വള്ളത്തെ വശത്തേക്കു തള്ളി.
ഒരു ചെറിയ കുട്ടി കരയാൻ തുടങ്ങി.
“വള്ളം മറിഞ്ഞുപോകുമോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഈ വള്ളത്തിന് നീന്താൻ നിന്നെക്കാൾ നന്നായി അറിയാം.”
കുട്ടി കരച്ചിൽ നിർത്തി.
അഞ്ജലി നവീനെ നോക്കി. മഴ അവന്റെ നെറ്റിയിലൂടെ ഒഴുകി. കണ്ണുകൾ വെള്ളത്തിന്റെ ദിശയിലായിരുന്നു. ഓരോ തുഴയലും അളന്നും ശാന്തവുമായിരുന്നു. അയാളുടെ മുഖത്ത് പതിവുള്ള പരിഹാസമില്ല.
നവീൻ തന്നെ നോക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലി കണ്ണ് മാറ്റി.
“ഭയമുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“കുറച്ച്.”
ഇത്തവണ അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞില്ല.
“ഒഴുക്ക് കൂടുതലാണ്. പക്ഷേ പ്രശ്നമില്ല.”
“എങ്ങനെ അറിയാം?”
“വെള്ളം നോക്കിയാൽ അറിയാം.”
“എനിക്ക് നോക്കിയാൽ വെള്ളം മാത്രമേ കാണൂ.”
“കുറച്ചുനാൾ കഴിഞ്ഞാൽ
നിനക്കും മനസ്സിലാകും.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസമില്ലായിരുന്നു.
അഞ്ജലി വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി. മഴ പതിക്കുമ്പോൾ അനവധി വൃത്തങ്ങൾ പിറന്നു. ഒന്നിനുമുകളിൽ മറ്റൊന്ന്. കത്തിൽ എൻ. വിവരിച്ച അതേ കാഴ്ച.
ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവൾ നവീനെ നോക്കി.
അവൻ മഴയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ?
ഈ വൃത്തങ്ങൾ അവനും കാണുന്നുണ്ടോ?
സംശയം മനസ്സിൽ തെളിയുന്നതിനുമുമ്പ് നവീൻ മറ്റൊരു കുട്ടിയോട് ബാഗ് വശത്തുവെക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞു. അഞ്ജലി സ്വന്തം ചിന്തയിൽ ചിരിച്ചു.
നവീനും എൻ.-നും തമ്മിൽ എന്തു ബന്ധം?
ഒരാൾ പുസ്തകങ്ങളെയും ഓർമ്മകളെയും വേരുകളെയും കുറിച്ചെഴുതുന്നു. മറ്റൊരാൾക്ക് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കാൻ പോലും അറിയില്ല.
വള്ളം അവരുടെ കടവിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ കുടയുമായി കാത്തുനിന്നിരുന്നു. അമ്മ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഉത്കണ്ഠയോടെ നോക്കി.
അഞ്ജലി ഇറങ്ങുമ്പോൾ വീണ്ടും നവീന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നന്ദി,” അവൾ പറഞ്ഞു.
നവീൻ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“എന്തിന്?”
“കൊണ്ടുവന്നതിന്.”
“നന്ദിക്കുവേണ്ടിയല്ല ഇത് ചെയ്തത്”.
“എങ്കിലും നന്ദി.”
“ശരി.”
അവൾ പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നവീൻ വിളിച്ചു:
“അഞ്ജലി.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
“നാളെ വെള്ളം കൂടിയാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വരമ്പിലൂടെ നടക്കരുത്.”
“ശരി.”
ആദ്യമായാണ് അവന്റെ ഉപദേശം എതിർക്കാതെ സ്വീകരിച്ചത്.
വീട്ടിൽ കയറിയ ഉടനെ അമ്മ തലതുവർത്താൻ തോർത്തുകൊടുത്തു. അച്ഛൻ വള്ളം സുരക്ഷിതമായി എത്തിയതിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അഞ്ജലി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി.
നവീന്റെ വള്ളം മഴയിലൂടെ അകന്നുപോകുകയായിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ കുറഞ്ഞില്ല. വൈദ്യുതി പോയി. തോട്ടിലെ വെള്ളം പടികളുടെ രണ്ടാമത്തെ നിലയിലേക്ക് ഉയർന്നു. അച്ഛൻ ഇടയ്ക്കിടെ അളവ് നോക്കി. അമ്മ മെഴുകുതിരികൾ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു.
അഞ്ജലി മുറിയിൽ ഇരുന്ന് എൻ.-ന്റെ പഴയ കത്തുകൾ വായിച്ചു.
നവീനെക്കുറിച്ച് എഴുതണമെന്ന്
അവൾക്കു തോന്നി.
ഇന്ന് മഴയിൽ ഞങ്ങൾ തോട്ടിൽ കുടുങ്ങി. എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെന്ന് മുമ്പ് എഴുതിയ ഒരാൾ ഞങ്ങളെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു. അയാൾ ഞാൻ കരുതിയതുപോലെ മോശമല്ലായിരിക്കാം.
അവൾ അത്രയും എഴുതി നിർത്തി.
പിന്നെ മറ്റൊരു വരി ചേർത്തു:
ഒരാളെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ ധാരണ മാറ്റുന്നത് തോൽക്കുന്നതുപോലെയാണോ, അതോ അയാളെ ആദ്യമായി ശരിക്കും കാണുന്നതുപോലെയാണോ?
അവൾ കത്ത് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല. മഴ ശമിച്ചശേഷം ജനലരികിൽ നിന്നു.
കുട്ടനാട് മുഴുവൻ മാറിയിരുന്നു.
വരമ്പുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിൽ ഒളിച്ചു. പാടങ്ങളും തോടുകളും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തികൾ മാഞ്ഞു. വീടുകൾ ചെറിയ ദ്വീപുകളെപ്പോലെ. വിളക്കുകളുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ കാറ്റിൽ ഇളകി. തവളകളുടെ ശബ്ദവും മഴയുടെ താളവും ദൂരെയുള്ള വള്ളക്കാരന്റെ വിളിയും രാത്രിയിൽ ഒന്നുചേർന്നു.