“നീ വരുമോ?”
“വള്ളത്തിൽ ആളുകളെ കൊണ്ടുവരണം.”
അവൾക്ക് ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നി. അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാകാത്തതിനാൽ ഉടനെ ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ഉത്സവം കാണില്ലേ?”
“അവസാനത്തെ യാത്ര കഴിഞ്ഞാൽ വരും.”
“അപ്പോഴേക്കും പരിപാടി തീരില്ലേ?”
“വെടിക്കെട്ട് ഉണ്ടാകും.”
“എനിക്ക് വെടിക്കെട്ട് ഇഷ്ടമല്ല.”
“പേടിയാണോ?”
“പേടിയല്ല. ശബ്ദം ഇഷ്ടമല്ല.”
“പേടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞാലും ആരും ചിരിക്കില്ല.”
“നീ ചിരിക്കുമല്ലോ.”
“ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ചിരിക്കും.”
“അതുകൊണ്ടാണ് പറയാത്തത്.”
അവരുടെ വള്ളം മറുകരയിലെത്തി. അഞ്ജലി ഇറങ്ങിയശേഷം ഒരു നിമിഷം നിന്നു.
“ഞാൻ വരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
നവീൻ തലയാട്ടി. എന്നാൽ വള്ളം തിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞത് അഞ്ജലി കണ്ടില്ല.
ഉത്സവത്തിന്റെ മൂന്നാംദിവസമാണ് അഞ്ജലിയും കുടുംബവും പോയത്.
അമ്മ ഇളംപച്ച സാരി ധരിച്ചു. അച്ഛൻ വെള്ളമുണ്ടും ഷർട്ടും. അഞ്ജലിക്ക് അമ്മ പുതിയ നീല ചുരിദാർ വാങ്ങിയിരുന്നു. കഴുത്തിനരികിൽ ചെറുവെള്ളപ്പൂക്കൾ തുന്നിയതായിരുന്നു.
ധരിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം അല്പം മടിയുണ്ടായെങ്കിലും കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ
അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
“എന്തായിതു? നീ മുടി അഴിച്ചിടുന്നോ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“ഇങ്ങനെ മതി.”
“കുറച്ചെങ്കിലും ഒതുക്കിക്കെട്ട്.”
“അമ്മയ്ക്ക് എല്ലാത്തിനും എന്റെ നേരെ എതിർ അഭിപ്രായമുണ്ടല്ലോ.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അമ്മയായത്.”
ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ മനുഷ്യരുടെ തിരക്കായിരുന്നു. കടകളിൽ മിഠായി, വളകൾ, കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ, ചൂടുള്ള കപ്പലണ്ടി, ബലൂണുകൾ. സ്പീക്കറിൽ പഴയ സിനിമാഗാനങ്ങൾ. കുട്ടികൾ കൈയിൽ നിറമുള്ള കാറ്റാടികളുമായി ഓടി.
അഞ്ജലിക്ക് തിരക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് എൻ.-നോട് എഴുതിയിരുന്നു. എന്നിട്ടും ആ രാത്രി തിരക്കിനുള്ളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നിയില്ല. ഓരോ മുഖത്തും വെളിച്ചം മാറിമാറി പതിച്ചു.
മഞ്ഞ ബൾബുകളുടെ നിര തോടിലെ വെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു. കാറ്റിൽ കപ്പലണ്ടിയുടെയും ധൂപത്തിന്റെയും മഴനനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും ഗന്ധം കലർന്നു.
സുമയെ കണ്ടതോടെ അഞ്ജലി മാതാപിതാക്കളിൽനിന്ന് അനുമതി വാങ്ങി അവളോടൊപ്പം നടന്നു.
“നിന്റെ പുതിയ വസ്ത്രം നന്നായിട്ടുണ്ട്,” സുമ പറഞ്ഞു.
“നിന്റേതും.”
“നവീന്റെ വള്ളത്തിലാണ് ഞങ്ങൾ വന്നത്.”
അഞ്ജലി അനാസക്തയായി നടിച്ചു.
“അവൻ എല്ലാ ദിവസവും വള്ളം തുഴയുന്നതല്ലേ?”
“ഇന്ന് നിന്നെ കണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു.”
അഞ്ജലിയുടെ നടത്തം ഒരു നിമിഷം മന്ദമായി.
“എന്നെക്കുറിച്ച് എന്തിന് ചോദിക്കണം?”
“അറിയില്ല. നീ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നോ?”
“വരാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.”
സുമ ചിരിച്ചു.
“എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“നീ എന്തോ ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്.”
“ഞാനല്ല. നീയാണ്.”
കൂടുതൽ ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് പരിചയമുള്ള പെൺകുട്ടികൾ സുമയെ വിളിച്ചു. അഞ്ജലി ജനക്കൂട്ടത്തിനരികിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു.
അപ്പോഴാണ് നവീനെ കണ്ടത്.
ക്ഷേത്രമതിലിനരികിൽ രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പതിവിലെ മങ്ങിയ സ്കൂൾ ഷർട്ടോ പഴയ വസ്ത്രമോ അല്ല. ഇരുണ്ട നീല ഷർട്ടും വൃത്തിയുള്ള വെളുത്ത മുണ്ടും. മുടി പതിവിലധികം
ഒതുക്കിവെച്ചിരുന്നു.
അവനെ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.
ഒരുപക്ഷേ എൻ. എഴുതിയത് ശരിയാകാം.
ശരിയായ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്നതുവരെ ചില മനുഷ്യർ സാധാരണരായി തോന്നും.
നവീൻ അവളെ കണ്ടു. സുഹൃത്തുക്കളോട് എന്തോ പറഞ്ഞശേഷം അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“വഴി തെറ്റിയില്ലല്ലോ?”
അവന്റെ ആദ്യവാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ അഞ്ജലിയുടെ വിസ്മയം പകുതിയായി.
“നീ ഇല്ലാതെയും എനിക്ക് വഴികണ്ടെത്താം.”
“അത് കണ്ടതിൽ സന്തോഷം.”
“വള്ളത്തിലെ യാത്ര കഴിഞ്ഞോ?”
“അവസാനത്തെ ഒരു യാത്രകൂടിയുണ്ട്.”
“പിന്നെ വീണ്ടും പോകുമോ?”
“പോകണം.”
അഞ്ജലിക്ക് എന്തു പറയണമെന്നറിയില്ല. ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അവരുടെ നിശ്ശബ്ദത നിറച്ചു. കടന്നുപോകുന്നവർ ഇടയ്ക്കിടെ അവരെ വേർതിരിച്ചു. വീണ്ടും അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ഇരുവരും ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.