അടുത്ത കത്തിൽ അവൾ കൂടുതൽ സത്യസന്ധമായി എഴുതി:
കഴിഞ്ഞ കത്തിൽ ഞാൻ എളുപ്പത്തിൽ ഉപദേശം നൽകിയെന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു. ക്ഷമിക്കണം. എനിക്കറിയാത്ത വേദനയെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നതുപോലെ സംസാരിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.
ആ വരി നവീന്റെ മനസ്സിൽ ഏറെനേരം നിന്നു.
ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നവർ പലരുണ്ട്. പക്ഷേ മറ്റൊരാളുടെ വേദന തനിക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാകില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നവർ കുറവാണ്.
പതുക്കെ അവരുടെ കത്തുകൾ നീളാൻ തുടങ്ങി.
കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ.
അഞ്ജലി ആദ്യമായി സൈക്കിൾ ഓടിച്ച ദിവസം. വീണപ്പോൾ കാൽമുട്ടിൽ മുറിവേറ്റിട്ടും കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ കരയാതിരുന്നത്.
നവീൻ ആദ്യമായി ഒറ്റയ്ക്ക് വള്ളം തുഴഞ്ഞ ദിവസം. നടുത്തോട്ടിൽ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ അച്ഛൻ കരയിൽനിന്ന് നിലവിളിച്ചതും ഒടുവിൽ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ശകാരിക്കാതെ ചായ കൊടുത്തതും.
അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ.
അഞ്ജലിക്ക് നഗരത്തിലെ വലിയൊരു കോളേജിൽ പഠിക്കണം. എഴുത്തുകാരിയാകണമോ പത്രപ്രവർത്തകയാകണമോ എന്നുറപ്പില്ല. പക്ഷേ വാക്കുകളുമായി ബന്ധമുള്ള എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം.
നവീന് ചരിത്രം പഠിക്കണം. മനുഷ്യർ യുദ്ധങ്ങൾ നടത്തിയ വർഷങ്ങളല്ല, സാധാരണ മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ജീവിച്ചുവെന്ന ചരിത്രം. വള്ളം തുഴഞ്ഞവർ, കൃഷിചെയ്തവർ, കത്തുകളെഴുതി മറുപടി കാത്തിരുന്നവർ
എന്നിവരുടെ ചരിത്രം.
അഞ്ജലി എഴുതി:
നമ്മളെപ്പോലുള്ളവരുടെ കത്തുകൾ ആരെങ്കിലും നൂറുവർഷം കഴിഞ്ഞ് കണ്ടെത്തിയാൽ എന്തായിരിക്കും ചിന്തിക്കുക?
നവീൻ മറുപടി നൽകി:
ആദ്യം അവർ നമ്മുടെ കൈയക്ഷരത്തെ കുറ്റം പറയും. പിന്നെ ഇത്രയും പറയാനുണ്ടായിരുന്നവർ പേരുപോലും പറയാത്തത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അത്ഭുതപ്പെടും.
ഒരു ദിവസം അഞ്ജലി ചോദിച്ചു:
നമ്മുടെ പേരുകൾ അറിയാതെതന്നെ സുഹൃത്തുക്കളാകാമോ?
നവീന്റെ മറുപടി ചെറുതായിരുന്നു:
ഒരുപക്ഷേ പേര് അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രവേഗം സുഹൃത്തുക്കളായത്.
ആ കത്ത് വായിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്ത് ഉയർന്ന ചിരി അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താണ്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“പുസ്തകത്തിലാണോ ചിരി?”
“അതെ.”
“എനിക്കും തരൂ. ചിരിക്കാനുള്ള എന്തെങ്കിലും കിട്ടട്ടെ.”
അഞ്ജലി കത്ത് നോവലിനകത്ത് ഒളിപ്പിച്ചു.
“ഇത് അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാകില്ല.”
അന്ന് രാത്രി അവൾ കത്തുകളെല്ലാം എടുത്ത് തീയതിക്രമത്തിൽ വെച്ചു. ആകെ പതിനൊന്ന്. എൻ.-ന്റെ കൈയക്ഷരം ആദ്യത്തെ കത്തിൽനിന്ന് ഇപ്പോഴത്തേതിലേക്ക് അല്പം മാറിയിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ കത്ത് വളരെ സൂക്ഷിച്ചാണ് എഴുതിയത്. പിന്നീടുള്ളവയിൽ തിരുത്തലുകളും വെട്ടലുകളും അരികുകളിൽ ചേർത്ത വാചകങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപരിചിതനായ ഒരാൾ പതുക്കെ അവളുടെ മുന്നിൽ സൂക്ഷ്മത ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അവളും അങ്ങനെതന്നെയാണെന്ന് അഞ്ജലി തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
അധ്യായം 8: കാലവർഷാരംഭം
ജൂൺ മാസത്തിന്റെ ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ ആകാശം താഴ്ന്നുവന്നു. മേയമാസത്തിലെ വേനൽ മഴ പോലെയല്ലായിരുന്നു ഇത്.
രാവിലെ തെളിഞ്ഞിരുന്നാലും ഉച്ചയോടെ തെങ്ങുകളുടെ മുകളിൽ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൂടും. കാറ്റിന്റെ ഗന്ധം മാറിയെന്ന് നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു. ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നവർ മഴ എത്തുന്ന തീയതിയെക്കുറിച്ച് തർക്കിച്ചു.
പാടങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവർ ശേഷിച്ച ജോലികൾ വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കി. വീടുകളുടെ ഓടുകൾ മാറ്റിവെച്ചു. വള്ളങ്ങളിൽ പുതിയ താർ പുരട്ടി.
കാലവർഷം എത്തുന്നതിനു മുൻപ് കുട്ടനാട്
മുഴുവൻ ശ്വാസം പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നതുപോലെ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.
മുമ്പ് മഴ അവൾക്കു സ്കൂൾ അവധിയോ നനഞ്ഞ യൂണിഫോമോ ആയിരുന്നു. ഇവിടെ മഴ ജീവിതത്തിന്റെ അതിഥിയല്ല. വീട്ടുകാരനാണ്. എപ്പോൾ വരുമെന്ന് ആരും കൃത്യമായി അറിയില്ലെങ്കിലും അതിനായി എല്ലാവരും തയ്യാറെടുക്കും.
അമ്മ അരിയും വിറകും ശേഖരിച്ചു. ചോരുന്ന ഭാഗങ്ങളിൽ പാത്രങ്ങൾ വെക്കാൻ സ്ഥലം നോക്കി. അച്ഛൻ പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖകൾ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളിൽ പൊതിഞ്ഞു.
“ഇത്രയും വേണോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“കഴിഞ്ഞ തവണ തോട്ടിലെ വെള്ളം വരാന്തവരെ എത്തിയത്രേ,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.