“നീ ഉത്സവം കാണാൻ വന്നതല്ലല്ലോ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. “ജോലി ചെയ്യാനാണ്.”
“രണ്ടും ചെയ്യാം.”
“എപ്പോഴാണ് കാണുന്നത്?”
നവീൻ അവളുടെ മുഖത്തുനിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ പറഞ്ഞു:
“ഇപ്പോൾ കാണുന്നുണ്ട്.”
വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാകാൻ അഞ്ജലിക്ക് ഒരു നിമിഷം വേണ്ടിവന്നു.
അവൻ ഉത്സവത്തെക്കുറിച്ചാണോ പറഞ്ഞത്?
അതോ അവളെക്കുറിച്ചോ?
ചോദിക്കാനിരിക്കെ അകലെയായി രാഘവൻ വിളിച്ചു. നവീൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എനിക്ക് പോകണം.”
“ശരി.”
അവൻ രണ്ടടി നടന്നശേഷം തിരിഞ്ഞു.
“വെടിക്കെട്ടിന് മുമ്പ് ചെവി പൊത്തിക്കോ .”
അഞ്ജലി മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ മറഞ്ഞു.
ആ രാത്രി വെടിക്കെട്ട് തുടങ്ങിയപ്പോൾ അഞ്ജലി ശരിക്കും ചെവി പൊത്തി. ആദ്യത്തെ പൊട്ടിത്തെറിയിൽ ആകാശം വെള്ളനിറമായി. പിന്നാലെ ചുവപ്പും പച്ചയും സ്വർണവും. വെളിച്ചം തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ വീണു പൊട്ടിച്ചിതറി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നവീനെ തിരഞ്ഞു.
നവീൻ തിരിച്ചെത്തിയത് അവസാനത്തെ വെടിക്കെട്ടിനു തൊട്ടുമുമ്പായിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനപ്പുറം നിന്ന് അവൻ അഞ്ജലിയെ
കണ്ടു. ചെവി രണ്ടും കൈകൊണ്ട് പൊത്തി, കുട്ടികളെപ്പോലെ കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
അവൻ ചിരിച്ചു.
അഞ്ജലി അത് കണ്ടു.
ചെവിപൊത്തിയ ഒരു കൈ എടുത്ത് അവൾ അവനെ ശകാരിക്കാനെന്നപോലെ വിരൽചൂണ്ടി. അടുത്ത പൊട്ടിത്തെറിയിൽ ഞെട്ടി വീണ്ടും ചെവി പൊത്തി.
നവീന്റെ ചിരി കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു.
വീട്ടിലെത്തിയശേഷം അഞ്ജലി എൻ.-ന്റെ കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു. തുടർന്ന് മറുപടി എഴുതാൻ ഇരുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട എൻ,
ഞാൻ ഉത്സവത്തിനു പോയി. നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. സാധാരണ വഴികൾ വിളക്കുകൾ തെളിയുമ്പോൾ വേറെയാകുന്നു.
സാധാരണ മനുഷ്യരും അങ്ങനെ മാറുമെന്നു നിങ്ങൾ എഴുതിയിരുന്നല്ലോ. ഇന്ന് എനിക്ക് അധികം ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളെ മറ്റൊരു വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടു. അയാൾ പൂർണ്ണമായി മാറിയില്ല.
ഇപ്പോഴും എന്നെ പരിഹസിച്ചു. എന്നിട്ടും ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത എന്തോ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അത് അയാളിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നതാണോ, അതോ ഉത്സവവിളക്കുകൾ ഉണ്ടാക്കിയ മായയാണോ എന്നറിയില്ല.
അവൾ പേന നിർത്തി.
നവീന്റെ നീല ഷർട്ടും കണ്ണിലെ ചിരിയും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
ഒരാൾ നമ്മളെ നോക്കുന്നു എന്നു പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാകുന്ന നിമിഷം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്?
ആ ചോദ്യം എഴുതിയശേഷം അഞ്ജലി ദീർഘനേരം നോക്കി.
പിന്നെ മായ്ച്ചില്ല.
അധ്യായം 10: തുറന്നുപറച്ചിലുകൾ
ഉത്സവത്തിനുശേഷം ഗ്രാമം പഴയ താളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
തോരണങ്ങൾ മഴയിൽ നനഞ്ഞ് നിറംമങ്ങി. താൽക്കാലിക കടകൾ ഇല്ലാതായി. സ്പീക്കറുകളുടെ ശബ്ദം നിലച്ചു. ക്ഷേത്രമതിലിനു പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന തിരക്ക് പിരിഞ്ഞു.
എന്നാൽ അഞ്ജലിയുടെ മനസ്സിൽ ഉത്സവരാത്രി പിരിഞ്ഞില്ല.
നവീന്റെ വാക്കുകൾ അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർത്തു.
ഇപ്പോൾ കാണുന്നുണ്ട്.
അവൻ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് നേരിട്ടു ചോദിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ
അടുത്ത ദിവസം കടവിൽ കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഉത്സവത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഇന്ന് മഴ വരും,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“ആകാശം തെളിഞ്ഞിരിക്കുകയല്ലേ?”
“ഉച്ചയോടെ വരും.”
“നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
“കാറ്റ് മാറിയിട്ടുണ്ട്.”
“നീ കാലാവസ്ഥാനിരീക്ഷണകേന്ദ്രമാണോ?”
“അല്ല. ജനൽ തുറന്നുവെച്ച് പുസ്തകം നനച്ചശേഷം എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുതെന്ന് പറഞ്ഞതാണ്.”
അഞ്ജലി ചിരി മറച്ചുകൊണ്ട് വള്ളത്തിലിരുന്നു.
ഉച്ചയോടെ ശരിക്കും മഴ പെയ്തു.
അടുത്ത ദിവസം അവൾ കടവിലെത്തിയപ്പോൾ നവീൻ ചോദിച്ചു:
“പുസ്തകം നനഞ്ഞോ?”
“ഇല്ല.”
“ജനൽ അടച്ചോ?”
“ഇല്ല. പുസ്തകം മാറ്റിവെച്ചു.”
“അത്ര ബുദ്ധിയുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല.”
“എന്നോടു തർക്കിക്കാതെ ഒരു ദിവസം നിനക്ക് കഴിയില്ലേ?”
“ശ്രമിക്കാം.”
“എപ്പോൾ?”
“നാളെ.”
“ഇന്നെന്തുകൊണ്ട് പറ്റില്ല?”
“ഇന്നിപ്പോ തർക്കിക്കാൻ തുടങ്ങിയല്ലോ .”
അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ചു. വെള്ളത്തിൽ അവളുടെ ചിരിയുടെ പ്രതിബിംബം നവീന് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.