നവീൻ തിരിഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് രക്ഷപ്പെടാനല്ല.”
“എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ആ ആഗ്രഹം മാത്രം മതിയാകില്ലെന്ന് നമ്മൾ ഇതിനകം പഠിച്ചില്ലേ?”
അവന്റെ മുഖത്ത് വേദന തെളിഞ്ഞു.
അഞ്ജലി എഴുന്നേറ്റ് അടുത്തെത്തി.
“നവീൻ, നീ മൂന്നുവർഷം അവിടെ കഴിഞ്ഞ് എന്തെല്ലാം ചെയ്തു എന്നു എനിക്കറിയാം. വീട് പണിതു. കടം തീർത്തു. മായയെ പഠിപ്പിച്ചു. അച്ഛന് ചികിത്സ നൽകി. അതൊന്നും ഞാൻ ചെറുതാക്കുന്നില്ല.”
“പക്ഷേ നിനക്കു മതിയാകുന്നില്ല.”
“അത് എനിക്കുവേണ്ടി ചെയ്തതല്ലല്ലോ.”
“നിനക്കുവേണ്ടിയും.”
“അതാണ് എനിക്ക് പേടി.”
“എന്ത്?”
“നീ ചെയ്ത ഓരോ ത്യാഗവും ഒരുദിവസം എനിക്കു മുന്നിൽ കണക്കായി വരരുത്. ‘നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചു, നാട്ടുവിട്ടു, ജോലി ചെയ്തു’ എന്നു നീ പറയേണ്ടിവരരുത്.”
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറയില്ല.”
“ഇപ്പോൾ പറയില്ല.”
“എന്നെ അത്ര മോശമായി കാണുന്നുണ്ടോ?”
“അല്ല. പക്ഷേ ഒരു മനുഷ്യനായി കാണുന്നു.”
നവീൻ മുഖം തിരിച്ചു.
അഞ്ജലി അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടു.
“നിന്റെ ജീവിതം എനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം തീരുമാനിക്കരുത്. എന്നോടൊപ്പം തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായി വരണം.”
“അതിന്റെ അർത്ഥം?”
“ഒരു രണ്ടുവർഷം കൂടി കാത്തിരിക്കൂ.”
നവീൻ കൈ പിൻവലിച്ചില്ല. പക്ഷേ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.
“രണ്ടുവർഷം.”
“ഉം.”
“പിന്നെ?”
“ഞാൻ പഠനം തീർക്കും. ജോലി
കണ്ടെത്തും. നീയും നിന്റെ ജീവിതം ഏതു വഴിക്കാണ് കൊണ്ടുപോകേണ്ടത് എന്ന് തീരുമാനിക്കൂ. ചരിത്രം പഠിക്കണമെങ്കിൽ പഠിക്കൂ.
നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങണമെങ്കിൽ മടങ്ങൂ. മറ്റൊരു ജോലി വേണമെങ്കിൽ നോക്കൂ. അതിനു ശേഷം വീട്ടിൽ വന്നു ചോദിക്കൂ.”
“രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം ഉറപ്പാകുമോ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ വീണ്ടും കാത്തിരിക്കണമെന്നു പറയുമോ?”
“എനിക്ക് ഭാവിക്കു തീയതി കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല. നീ തന്നെയല്ലേ പഠിപ്പിച്ചത്, പാലിക്കാൻ കഴിയാത്ത തീയതി വേണ്ടെന്ന്.”
“അത് നീയാണ് പറഞ്ഞത്.”
“ഞാൻ പറഞ്ഞത് നീ പഠിച്ചു.”
നവീന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞെങ്കിലും ഉടനെ മങ്ങി.
“അവർ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ?”
അഞ്ജലി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നേരെ നോക്കി.
“ആദ്യം ചോദിക്കണം.”
“ചോദിച്ചതുകൊണ്ട് സമ്മതിക്കുമോ?”
“എന്റെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ബഹുമാനത്തോടെ ചോദിക്കണം. അവർക്ക് നിന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്. എനിക്ക് എന്റെ തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ച് പറയാനും.”
“അവർ വീണ്ടും നിന്നെ പൂട്ടിയാൽ?”
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ അന്നത്തെപോലൊരു പതിനേഴുകാരിയല്ല. സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ പറ്റുന്ന വ്യക്തി ആണ്.”
“എങ്കിലും അവർ സമ്മതിക്കാതിരുന്നാൽ?”
അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
നഗരവിളക്കുകൾ വെള്ളത്തിൽ ഇളകി. കാറ്റിൽ അവയുടെ രൂപം തകർന്നെങ്കിലും വെളിച്ചം അണഞ്ഞില്ല.
“ചോദിച്ചിട്ടും എന്നെ തന്നില്ലെങ്കിൽ,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ ഇറങ്ങിവരും.”
നവീൻ അവളെ നോക്കി.
ചിരിക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇത് കത്തിൽ എഴുതിത്തരുമോ?”
അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതം.
“എന്തിന്?”
“രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞ് വാക്കുമാറ്റിയാൽ തെളിവ് വേണം.”
അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ചെറുതായി അടിച്ചു.
“നിനക്ക് ഇന്നും തർക്കിക്കാതെ സംസാരിക്കാൻ അറിയില്ല.”
“നിനക്ക് ഇന്നും തർക്കിക്കാത്ത എന്നെ ഇഷ്ടമാകില്ല.”
“കത്തിലെ എൻ. അധികം തർക്കിച്ചിരുന്നില്ല.”
“അതുകൊണ്ടല്ലേ നേരിലുള്ള നവീനെയും കൂടി ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്?”
അഞ്ജലി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവർ ഭാവിയെക്കുറിച്ചു കൂടുതൽ സംസാരിച്ചു.
നവീൻ ദുബായിൽ തിരിച്ചെത്തിയശേഷം ജോലിയോടൊപ്പം ദൂരപഠനത്തിനുള്ള സാധ്യതകൾ അന്വേഷിക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. ചരിത്രത്തിൽ ബിരുദം നേടാൻ എത്രകാലം വേണ്ടിവന്നാലും തുടങ്ങണം എന്നു അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.
അവൾ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി പത്രത്തിലോ മാസികയിലോ ജോലി നോക്കും. തുടക്കശമ്പളം കുറവായാലും സ്വന്തം വരുമാനം വേണം.
“നീ ജോലി ചെയ്യുന്ന നഗരം എവിടെയായിരിക്കും?” നവീൻ ചോദിച്ചു.